[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 103 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.103 - ตอนที่ 103 พันธมิตรนักผจญภัย ปะทะ ครูเสดเดอร์ (2)


เมื่อเห็นหน่วยทหารเกราะหนักตรงหน้าจมหายไปในแม่น้ำ กองทัพครูเสดเดอร์ทั้งหมดก็หยุดโจมตีเข้ามาทันที

 

พวกเขาต่างก็ลังเลว่าควรจะเข้าโจมตีต่อดีหรือไม่ เพราะการที่เห็นเหล่าทหารเกราะหนักถูกกำจัดทิ้งไปตรงหน้าแบบนั้น ทำให้พวกเขาเริ่มคิดอยากที่จะถอยทัพออกไปก่อน แต่ทว่า

 

โนรุส : “ทุกหน่วยเคลื่อนทัพโจมตี ! พวกเราจะใช้บริเวณน้ำตื้นในการบุกเข้าโตมตีแทน!!”

 

โนรุสได้ตัดสินใจที่จะบุกต่อ

 

ทหาร : “แต่ว่าท่านครับ--”

 

โนรุส : “ข้าจะนำทัพหน้าเอง ตามมา!”

 

ก่อนที่ลูกน้องเขาจะได้ทันพูดอะไรออกไป โนรุสก็เริ่มบุกไปที่แม่น้ำแล้ว

 

เนื่องจากผู้บังคับบัญชานำทัพด้วยตนเอง ทำให้หน่วยที่เหลือทั้งหมดก็ไม่อาจจะนิ่งเฉยได้

 

ทหาร : “ตามท่านพรีสไป !”

 

ทหาร : “คงไม่มีกับดักมากกว่านี้อีกแล้ว บุกก!!”

 

ทหาร : “เพื่ออัศวินที่ตายไป !!”

 

ทหาร : “ฆ่าพวกมัน!!”

 

หทาร : “ฆ่าพวกปีศาจซะ!!”

 

หทาร : “ด้วนามของพระเจ้า ปีศาจต้องถูกกำจัดให้หมด !”

 

ทุกหน่วยต่างขานรับซึ่งกันและกัน พวกเขาพร้อมใจกันกระโดดลงไปในแม่น้ำตรงหน้า

 

หลังจากที่เขาได้ยืนยันการบุกของทหารหาญ โนรุสก็เริ่มออกคำสั่งต่อไป

 

โนรุส : “หน่วยจอมเวทจงเสริมพลังและสร้างโล่ป้องกันให้พวกทหารที่ข้ามแม่น้ำซะ แล้วก็ให้หน่วยอัศวินเพกาซัสบุกขึ้นไปพร้อมกันด้วย”

 

ทุกคนต่างก็รู้ตัวดีว่าในขณะที่ฝ่าแม่น้ำไปนั้น พวกเขาไม่อาจที่จะป้องกันการโจมตีใด ๆ ได้เลย

 

ดังนั้นโนรุสจังให้หน่วยจอมเวทช่วยเหลือทหารเหล่านั้นโดยการเสริมพลังและสร้างโล่ป้องกันเอาไว้

 

ทหาร : “ท่านพรีสครับ ถ้าไม่มีหน่วยจอมเวทแบบนี้ แล้วพวกเราจะสามารถตีประตูหน้าแตกได้ยังไงครับท่าน ?”

 

โนรุส : “มันก็แค่ไม้ผุ ๆ กับลวดเหล็กธรรมดาเอง พวกเราไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ตีป้อมปราการหรือหน่วยจอมเวทในการทะลวงของแบบนั้นหรอก พอพวกทหารบุกไปถึงแล้ว ประตูต้องถูกตีแตกแน่นอน”

 

โนรุสคิดว่าเป็นเรื่องดีที่หมู่บ้านนี้ไม่มีรั้วหินขวางกั้นเอาไว้

 

ระหว่างรั้วไม้กับรั้วหิน มันมีความแตกต่างอยู่มาก พวกหัวขโมยอาจถูกหยุดได้โดยรั้วไม้ แต่กับทหารจำนวนมากแบบนี้มันก็ไร้ค่าอยู่ดี

 

โนรุส : “อีกอย่างข้าคนนี้จะเป็นคนทำลายประตูนั้นเอง แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม ?”

 

โนรุสยิ้มให้กับลูกน้องของเขา

 

พวกเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องอวดตัวเองเกินจริงแต่อย่างใด เพราะโนรุสมีพลังมากแค่ไหน พวกเขาต่างรู้กันดี

 

พวกมอนสเตอรืที่บุกโจมตีตามหมู่บ้านก็มีโนรุสนี่แหละที่คอยกำจัดพวกมัน

 

พวกทหารต่างก็นับถือโนรุสราวกับเป็นผู้กล้าของพวกเขา

 

โนรุส : “เฮ้ย ข้าศึกโจมตี ! ใช้ทุกอย่างที่มีตีฝ่ามันเข้าไปเลย!!”

 

ฝนธนูจำนวนมาได้ร่วงหล่นลงมาในตอนที่พวกเขากำลังอยู่ในแม่น้ำนั้น

 

มันถูกยิงมาจากอาคารกิลสีดำตรงนั้น

 

เสียงของธนูที่แหวกอากาศได้หมายที่จะเอาชีวิตของพวกเขา

 

โนรุส : “ [جدار الضوء الأبيض لمنع انتشار المرض— กำแพงแสง!]”

 

เวทมนต์ป้องกันของโนรุสได้ถูกใช้ออกมา กำแพงแสงสีขาวได้ปกคลุมทั่วบริเวณเป็นระยะสิบเมตรรอบตัวของเขา

 

อีกทั้งเวทป้องกันของหน่วยจอมเวทที่ร่ายเอาไว้ก็ใช้ป้องกันฝนธนูเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี

 

แต่ทว่าก็ยังมีบางคนผู้โชคร้ายที่ไม่อยู่ในระยะของเวทมนต์ป้องกันถูกลูกธนูจำนวนมากคร่าชีวิตไปอยู่ดี

 

โนรุส : “(ชิ มีคนตายไปเป็นจำนวนมากแล้ว แต่มันไม่มีทางอื่นในการบุกอีกแล้ว !”

 

โนรุสไม่คิดที่จะเหลือบมองผู้โชคร้ายเหล่านั้น และเดินหน้าลุยต่อไป คนแล้วคนเล่าต่างค่อย ๆ ทยอยล้มตายลงไปพร้อมกับลูกธนูสังหารเหล่านั้น

 

และพอพวกเขามาถึงช่วงกลางของแม่น้ำ ระดับความลึกก็เกินกว่าความสูงของพวกเขาที่จะไปต่อได้ พวกเขาจำต้องว่ายน้ำไปพร้อมกับชุดเหราะที่หนักอึ้งนั้นแทน

 

แถมการโจมตีก็ยังหนักหน่วงขึ้นอีก

 

นอกจากธนู มันยังมีเวทมนต์ระดับล่างจำนวนมากโจมตีใส่เข้ามา ไม่ว่าจะเป็นไฟ น้ำแข็ง ลม สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้กำลังตกลงมาเป็นห่าฝนใส่พวกเขาอยู่

 

การโจมตีที่หลากหลายแบบนี้เป็นเรื่องปกติของต่างโลกใบนี้ และโนรุสเองก็รู้ดีว่าเขาต้องเจออะไรแบบนี้ต้อนรับอยู่แล้ว

 

โนรุส : “(แต่รู้สึกว่ามีการใช้เวทสายฟ้ามากผิดปกติอยู่นะ ….เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่าเนี่ย)”

 

จอมเวทไม่อาจใช้เวทมนต์ได้ทุกธาตุ สูงสุดก็แค่หนึ่งหรือสองธาตุเท่านั้น นอกจากพวกกรณีพิเศษบางคนที่ใช้ได้ถึงสี่ธาตุ

 

และเวทมนต์ธาตุต่าง ๆ เหล่านั้นก็ขึ้นกับร่างกายของคน ๆ นั้น พูดง่าย ๆ คือมันไม่ต่างจากพรสวรรพิเศษของบุคคลหรอก

 

นั่นก็คือหากรวมตัวจอมเวทมาแล้วสั่งให้โจมตีพร้อมกัน มันแทบจะไม่มีโอกาศเห็นธาตุชนิดเดียวกันยิงออกมาพร้อมกันได้

 

เนื่องจากมันเป็นการต่อสู้ถึงชีวิต คงจะไม่มีใครอยากใช้เวทที่ไม่คุ้นเคยหรอก แม้แต่กับพวกปีศาจเองก็ตาม

 

นั่นคือสิ่งที่โนรุสคิดเอาไว้ แต่กลับกลายเป็นว่าการโจมตีเกินกว่าครึ่งนี้เป็นธาตุสายฟ้าซะหมดนี่สิ นั่นทำให้เขาเริ่มที่จะคิดวิเคราะห์ใหม่อีกครั้งหนึ่ง

 

โนรุส : “(หรือว่าพวกมันจะพร้อมใจกันใช้เวทธาตุสายฟ้ากันจริง ๆ!)”

 

และเหตุผลที่เลือกใช้เวทสายฟ้าเป็นหลักนั้น แม้แต่ทหารที่ไม่มีความรู้เรื่องเวทมนต์ก็เข้าได้

 

ทหาร :“เจียกกก!!”

 

ทหาร : “เฮ้ย อย่าเข้าไปใกล้จุดที่เวทลงนะเฟ้ย!”

 

ทหาร : “ไอบ้าจะให้ตรูหลบยังไงฟะ อยู่ในแม่น้ำแบบนี้ !?”

 

ทหาร : “เชี่ยเอ้ย ขนาดไม่โดนตรง ๆ ยังถูกโจมตีเลยหรือวะเนี่ย ?!?”

 

ทหาร : “เฮ้ยอย่าเข้ามาใกล้สิวะ ! เดียวตรูก็โดน--”

 

ทหารต่างก็เริ่มถูกการโจมตีเวทธาตุสายฟ้านั้นเข้าไปกัน ความเสียหายค่อย ๆ กระจายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

 

โนรุส : “(พวกมันเล็งอาการจากการถูกช็อตของพลังไฟฟ้านั่นเอง)”

 

โนรุสเริ่มรู้ถึงความตั้งใจของศตรู

 

ถ้าหากเป็นไฟ มันก็จะหายไปทันทีที่ลงแม่น้ำ น้ำแข็ง มันก็จะแค่ลอยไปลอยมา ส่วนลมก็ทำได้แค่กระจายผิวน้ำเท่านั้น

 

แต่สายฟ้า มันจะลามกระจายตัวไปรอบ ๆ จุดที่ลง

 

ถึงแม้ว่าพวกทหารจะไม่ตายจากการโจมตีแบบนั้น แต่พวกเขาก็จะเกิดอาการเหน็บชาและขยับตัวไม่ได้ไปในที่สุด

 

ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาทำได้ก็คือช่วยตัวเองเท่านั้น เพราะหากพยายามเข้าไปช่วยอีกคน เขาคนนั้นก็จะซวยไปด้วยนั่นเอง

 

ในสถานการณ์แบบนี้ แค่เวทสายฟ้าระดับต่ำก็ให้ประสิทธิผลเหมือนกับเวทโจมตีวงกว้างได้แล้ว

 

โนรุส : “ไอพวกสารเลวปีศาจ!! ช่างเป็นวิธีการที่ขี้ขลาดอะไรแบบนี้ !!”

(tn : แล้วที่เอ็งขนคนมากว่าหมื่นเพื่อกระทืบชาวบ้านแค่สามร้อยคนมันคืออัลลัย)

 

โนรุสตะโกนด้วยโมโห ข้างหลังของเขามีเสียงของผู้คนที่เจ็บปวดจากการถูกช็อต บางคนก็ไม่อาจเคลื่อนไหวได้

 

โนรุส : “(ทนเข้าไว้ พวกเราต้องทนเอาไว้ ฝั่งมันใกล้แค่นี้เองแล้ว!)”

 

ในที่สุดแนวหน้าก็สามารถฝ่าช่วงกลางของแม่น้ำมาได้ ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดที่สามารถยันขากับพื้นดินได้แล้ว

 

แม้ว่าคนที่ตายไปเพราะการโจมตีของศตรูจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆก็ตาม

 

อีกทั้งด้วยระยะห่าง เวทมนต์สนับสนุนของหน่วยจอมเวทก็ไม่อาจส่งมาถึงอีกด้วย

 

แต่จุดหมายของพวกเขาก็อยู่ตรงหน้าแล้ว พวกเขาเคลื่อนพลกันต่อโดยไม่มีความลังเลใด ๆ

 

โนรุส : “(พวกมันก็แค่กองทัพเล็ก ๆ ต่อให้พวกมันโจมตีพวกข้าตอนอยู่ในแม่น้ำแบบนั้น มันก็ไม่อาจเอาชนะพวกข้าที่มีจำนวนมากมายแบบนี้ได้หรอก ! ตอนนี้พวกข้าก็มาถึงอีกฝั่งแล้ว ข้าจะทำลายแนวป้องกันที่น่าสงสารนั้นซะ แล้วละเลงเลือดของพวกแกซะ !!)”

 

จำนวนของนักผจญภัยในอาลซัสไม่มากพอที่จะล้อมกองทัพของเขาทั้งหมดได้หรอก

 

ถึงแม้จะต้องสูญเสียไปเป็นจำนวนมากพอดู แต่ชัยชนะก็กำลังจะมาอยู่ในมือของเขาแล้ว โนรุสไม่คิดที่จะมองย้อนกลับไป และเริ่มมุ่งไปข้างหน้าต่อด้วยความพิโรธ

 

โนรุส : “(อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น !)”

 

อีกเพียงแค่ห้าสิบเมตรก็จะถึงริมฝั่งของแม่น้ำแล้ว

 

ขอแค่ครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็น่าจะทำลายประตูหลัก และบุกเข้าไปทำลายหมูบ้านได้แล้ว

 

นั่นคือสิ่งที่โนรุสคำนวนเอาไว้

 

แต่พวกครูเสดเดอร์ก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า ณ ที่แห่งนั้น มีร่างเงาของสองจอมเวทมนต์ดำกำลังรอพวกเขา พร้อมกับอาวุธที่น่ากลัวและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนอยู่ตรงนั้นแล้ว

 



NEKOPOST.NET