[นิยายแปล] จอมมารดำ ตอนที่ 100 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] จอมมารดำ

Ch.100 - ตอนที่ 100 เทศกาลฤดูร้อน (2)


หลังจากที่ได้ร่วมเฮฮาปารืตี้ไปกับการดื่มกินพร้อมกับลิลี่ ชั้นก็เริ่มเปิดประเด็นหลักที่ยังคาใจอยู่

 

โครโน่ : “ว่าแต่ชุดนั้นมันคืออะไรกันนะ ?”

 

ฟิโอน่า : “เอ้ ?”

 

[มีอะไรแปลกหรือไงคะ ?] สายตาที่ฟิโอน่ามองมาทางชั้นมันกำลังบอกแบบนั้น

 

หรือว่าเธอลืมไปแล้วหรือไงกันว่าปกติเธอมักจะใส่ชุดคลุมแม่มดอยู่ตลอดเวลานะ ฦ

 

ฟิโอน่า : “อ้า หรือว่าหมายถึงสิ่งนี้หรือคะ ?”

 

หลังจากมองมาทางชั้นและสลับไปที่ชุดของตัวเองถึงสามครั้ง เธอก็เข้าใจในที่สุด

 

ฟิโอน่า : “มันก็แค่ชุดพื้นเมืองของผู้หญิงแถบนี้เท่านั้นเองค่ะ”

 

ชุดบันนี่เกิร์ลเนี่ยนะ ?

 

ฟิโอน่า : “มันไว้ใส่ตอนเวลาฉุกเฉินนะคะ”

 

เวลาฉุกเฉินโลกไหนฟะนั้น ?

 

ฟิโอน่า : “คุณลิลี่บอกว่าฉันควรจะใส่ชุดนี้แล้วมาให้บริการคุณโครโน่แทนคำขอบคุณนะคะ”

 

โครโน่ : “จริงดิ ?”

 

ฟิโอน่า : “ค่ะ”

 

ฟิโอน่าพูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ ไปความเหนี่ยมอายตอนแรกหายไปไหนแล้วละเนี่ย ?

 

เอาเถอะ ชั้นเองก็ยอมรับว่าดีใจกับชุดแบบนี้เหมือนกัน แต่ชั้นเองก็ถึงกับชะงักไปเลยเหมือนกันเมื่อรู้ว่าไอชุดบันนี่เกิร์ลที่อยู่ ๆ ก็มาปรากฏตรงหน้านี้เป็นชุดพื้นเมืองเนี่ย

 

โครโน่ : “เออ.. ขอบคุณมากครับ”

 

ฟิโอน่า : “ไม่เป็นไรค่ะ”

 

ชั้นมอบคำขอบคุณให้กับเธอ หลังจากนั้นก็อุ้มลิลี่ขึ้นมาบนตักอีกครั้ง ชั้นลูบผมที่แสนอ่อนนุ่มของเธอ

 

โครโน่ : “ขอบคุณมากลิลี่ มันทำให้ชั้นมีความสุขมากเลยละ”

 

ลิลี่ : “ฮี่ ฮี่ ฮี่”

 

เธอดูขัดเขินและยิ้มอย่างมีความสุข อ้า ลิลี่ของชั้น เธอช่าง--เธอช่างน่ารักจริง ๆ อันตราย อันตราย ไม่นะตัวชั้น

 

โครโน่ : “แต่--”

 

ขณะที่ชั้นหันกลับไปมองฟิโอน่า ชุดที่พวกเธอสวมอยู่มันช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

 

ชั้นเข้าใจว่าที่ใส่ชุดแบบนี้มาก็เพื่อที่จะขอบคุณชั้น แต่ในขณะเดียวกัน ไอชุดที่โชว์เนื้อหนังแบบนี้ มันก็ออกจะกระตุ้นชั้นมากเกินไปหน่อย

 

เพราะปกติเธอมักจะอยู่ในชุดแม่มดปกคลุมทั่วตัวเอาไว้ แล้วพอมาเปิดเผยให้เห็นแบบนี้ มันก็ออกจะกระตุ้นต่อมลามกในระดับที่รุนแรงมากทีเดียว

 

อีกทั้งฟิโอน่าเองก็เก่งกาจในระดับเดียวกับลิลี่ ถ้าให้เทียบแล้วละก็ คงพอ ๆ กับนักผจญภัยแรงค์ 5 ได้เลย

 

ดวงตาสีทองที่ส่องประกายราวกับแสงอาทิตย์ภายใต้ผมสั้นสีน้ำเงินทะเล จากมุมมองของคนญี่ปุ่น ชั้นว่าทั้งสองสิ่งมันเข้ากับตัวเธอมาก

 

ถึงผิวกายของเธอจะไม่ขาวผ่องเปล่งประกาย แต่ชั้นก็เห็นผิวขาวเนียนที่หัวไหลและเรียวขาของเธออยู่

 

เรือนร่างของฟิโอน่าที่โตกว่าลิลี่นั้น มีความเป็นเพศหญิงปรากฏให้เห็นมากกว่า และด้วยชุดของบันนี่ มันก็ยิ่งขับสิ่งนั้นให้เห็นเด่นชัดเจนมากขึ้น อีกทั้งเอวที่โค้งได้รูป ถ้าหากผู้หญิงอื่นมาเห็นเข้า ต่างก็คงต้องอิจฉาเป็นแน่แท้ นั่นก็เพราะเธอสามารถมีรูปร่างแบบนี้ได้ แม้ว่าจะกินทั้งวันก็ตาม

 

ฟิโอน่า : “มีอะไรผิดปกติหรือไงค่ะ คุณโครโน่ ?”

 

ดวงตาสีทองของเธอได้มาปะสายตาที่กำลังโลมเลียร่างกายของเธออยู่ และด้วยดวงตาใสซื่อที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้น ก็ทำให้ชั้นรู้สึกผิดขึ้นมา

 

โครโน่ : “ขะ ขอโทษด้วยไม่มีอะไรหรอก --- โอ้ย !!”

 

ตอนที่ชั้นพูดออกไป ความเจ็บปวดเล็กน้อยก็แล่นเข้าสู่สมองของชั้น

 

ความเจ็บนิ้ววิ่งมาจากปลายนิ้วของชั้น ชั้นเห็นลิลี่กำลังกัดนิ้วของชั้นเต็ม ๆ พร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาที่ราวกับมองดูสิ่งที่น่ารังเกียจอยู่

 

ลิลี่ : “ฮึมมม !”

 

โครโน่ : “จ้าก ขอโทษ ขอโทษ ชั้นผิดเอง ช่วยปล่อยนิ้วชั้นไปที”

 

ลิลี่ : “ฮึม เชอะ”

 

ลิลี่ฟองแก้มอย่างไม่พอใจแล้วหันหน้าไปทางอื่น แย่แล้ว เธอต้องอ่านใจชั้นตอนที่มองไปที่ฟิโอน่าแน่เลย

 

โครโน่ : “ขอโทษด้วยครับ”

 

แต่ถึงเธอจะงอนและโกรธชั้นอยู่ เธอก็ยังนั่งบนตักชั้นแล้วกินต่อไป เหมือนกับแมวที่เอาแต่ใจตัวเองเลย งั้นชั้นคงต้องลูบหัวเธอซะหน่อยแล้วละ

 

ฟิโอน่า : “คุณโครโน่ค่ะ”

 

โครโน่ : “เอ๊ะ ?”

 

ขณะที่ชั้นกำลังลูบหัวของลิลี่ การสนทนาก็ดำเนินต่อ

 

ฟิโอน่า : “โปรดมอบความรักแบบนั้นให้กับคุณลิลี่ต่อไปนะคะ เธอเป็นคนที่ต้องการโชว์ชุดนี้ให้คุณโครโน่ดูมากที่สุดเลยละคะ”

 

พอถึงตอนนี้ ชั้นก็รู้สึกอายและดีใจขึ้นมาทันที มันรู้สึกอบอุ่นอีกทั้งหัวใจของชั้นก็เต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อยด้วย

 

โครโน่ : “ขอบคุณมาก ลิลี่ !”

 

ลิลี่ : “อ้ายยย!”

 

ชั้นลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักใคร่มากกว่าทุกครั้ง

 

บางทีเธอเองก็คงจะสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของชั้นตอนนี้ด้วยเช่นกัน ลิลี่เธอเลยดูมีอารมณ์ร่วมมากกว่าทุกครั้งมาก

 

โครโน่ : “ดูเหมือนพวกเธอสองคนจะสนิทกันมากขึ้นเลยนะ”

 

ฟิโอน่า : “พวกฉันทำยาด้วยกันตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ และเธอเองก็กลับสู่ร่างเดิมเพื่อผลิตยากวิเศษที่ว่านั้นในวันนี้เช่นกัน เลยเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมวันนี้เธอถึงกลับสู่ร่างปกติมาให้คุณโครโน่เชยชมในช่วงเวลาสั้น ๆ ได้ค่ะ”

 

โครโน่ : “เพราะแบบนี้อยู่ ๆ เธอถึงกลับร่างเดิมสินะ”

 

เพราะการคงร่างเดิมนั้น ลิลี่ยังทำได้แค่ 30 นาทีอยู่เท่านั้น และเธอก็ใช้เวลาช่วงสุดท้ายในการที่อยู่เคียงข้างชั้นคนนี้

 

พอมาตอนนี้ ชั้นก็เริ่มรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้จูบเธอในร่างของวัยรุ่นนั้นซะแล้วสิ

 

ฟิโอน่า : “และเพราะเธอใช้พลังไปทั้งหมด จนกว่าเธอจะได้นอนหลับพัก เธอก็จะไม่สามารถใช้สติปัญญาแบบร่างเดิมได้เช่นกันค่ะ”

 

โครโน่ : “เธอทำงานหนักมาเลยนะ ลิลี่”

 

ลิลี่บิดตัวเองไปมาเพราะความเขินอายขณะที่นั่งอยู่บนตักของชั้น

 

ฟิโอน่า : “แล้วก็ที่ทุกคนหลีกหน้าพวกเราสามคนก็เพราะคุณลิลี่ไปบอกทุกคนไว้ว่า อยากจะเพิ่มปฏิสัมพันธ์กันเองอย่างลึกซึ้งของปาร์ตี้พวกเรานะคะ”

 

โครโน่ : “ออมิน่าละ”

 

คาดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าพวกนั้นจะอ่านบรรยากาศกันเป็นด้วย

 

โครโน่ : “แล้วพวกเราจะต้องทำยังไงถึงจะเพิ่มปฏิสัมพันธ์ของพวกเราได้อย่างลึกซึ้งกันละ ?”

 

ฟิโอน่า : “ฉันก็คิดไม่ออกเหมือนกันค่ะ ตอนเรียนเองฉันก็ไม่มีประสบการณ์แบบนั้นเลยด้วย”

 

ฟิโอน่าหลับตาของเธอลงและแสดงความเศร้าสร้อยออกมา

 

โครโน่ : “อืม ชั้นไม่ควรซักถามเกี่ยวกับอดีตสมัยเรียนของเธอสินะ ?”

 

ฟิโอน่า : “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่สนใจเรื่องแบบนั้นหรอก เพราะยังไงซะ ฉันก็จบมาได้ด้วยตัวคนเดียวนี่แหละค่ะ”

 

จ้ากก ทำไมมันฟังดูเศร้าแบบน้าน ขนาดชั้นเองที่ไม่ค่อยมีเพื่อนยังไม่ถึงขนาดนั้นเลยนะ

 

หรือว่าเป็นเพราะเธออาจจะไปทำลายดันเจี้ยนด้วยเวทของเธอกัน พวกเขาเลยหลบหน้าเธอกันอย่างงั้นสินะ แต่เธอเองก็ดูไม่สนเรื่องแบบนั้นเช่นกัน มันทำให้ยิ่งดูน่าสงสารมากกว่าเดิมอีกนะ รู้หรือเปล่า…

 

โครโน่ : “เอาละมาดื่มกันทั้งคืนนี้เลยฟิโอน่า !”

 

มาดื่มให้ลืมเรื่องร้าย ๆ ไปเป็นวิธีการของพวกผู้ใหญ่เขาทำกัน แม้ว่าชั้นจะไม่มีประสบการณ์ดื่มเยอะแบบนี้มาก่อน แต่ก็พอจะเคยมีดื่มบ้างจอนสมัยอยู่ญี่ปุ่นละนะ

 

แถมตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ชั้นก็ได้พัฒนาการดื่มมากขึ้นแล้วด้วย

 

ฟิโอน่า : “แต่ฉันคิดว่าเริ่มเมาแล้วนะคะ”

 

โครโน่ : “ไม่เป็นไรน่า มันก็แค่รู้สึกใช่ไหมล่า งั้นมาเริ่มประสานสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกของ [เอเลเม้นต์มาสเตอร์] ให้ลึกซึ้งกันเถอะ เชียร์ !!”

 

ฟิโอน่า : “เชียร์”

 

ลิลี่ : “เชียร์!!”

 

แก้วทั้งสามใบได้กระทบเข้าด้วยกัน

 

หลังจากนั้นชั้นก็ไม่รู้ว่าพูดอะไรบ้าง นอกจากตามกระแสของวงสนทนาไปเรื่อย ๆ และระวังไม่ให้ทำให้รสชาติของเหล้าต้องกร่อยลงไปก็เท่านั้น

 

………………….

 

ในเวลาค่ำมืด ชั้นกำลังอุ้มลิลี่ที่หลับเป็นตายขึ้นไปตามบันไดของกิล

 

ชั้นแยกกันฟิโอน่าหลังจากที่ดื่มเข้าไปเป็นจำนวนมาก คืนนี้คงจะหลับสบายน่าดูเลยละ

 

และต้องขอบคุณร่างกายที่ดัดแปลงมานี้ ชั้นเลยสามารถเดินขึ้นไปได้นี้ได้โดยไม่มีอาการอะไรเลย

 

จริง ๆ ก็กะว่าจะเข้าไปที่ห้องของตัวเองอยู่หรอก แต่ก่อนหน้านั้นชั้นต้องเยี่ยมอีกห้องหนึ่งซะก่อน

 

โครโน่ : “จะเข้าไปละนะชิม่อน”

 

ชิม่อน : “อ้า คุณพี่ชาย”

 

มันคือห้องของชิม่อน ชั้นได้ช่วยหาพื้นที่ ที่เขาจะสามารถพัฒนาอาวุธได้ ห้องสองห้องได้ถูกเชื่อมถึงกันด้วยการทำลายผนังที่กั้นเอาไว้ลง

 

ที่ใจกลางของห้อง ชิม่อนกำลังนั่งอยู่ในชุดคลุมสีขาวอยู่

 

โครโน่ : “ขอโทษด้วย พอดีพวกเรามีงานฉลองจนถึงเมื่อกี้ เสียงดังไปหรือเปล่า ?”

 

ชิม่อน : “ไม่หรอก ผมเองก็ไม่ชอบงานแบบนั้นอยู่แล้ว อีกอย่างผมก็ไม่ดื่มด้วย และเสียงก็ไม่ได้ดังรบกวนด้วยเช่นกัน ผมเป็นประเภทที่จะไม่ได้ยินอะไรเลยตอนที่เริ่มตั้งสมาธิทำงานนะ”

 

กลังจากที่ปรับแต่งปืนที่อยู่ในมือเล็กน้อย ชิม่อนก็หันกลับมาหาชั้น

 

ใบหน้าที่น่ารักนั้นกำลังปรากฏอยู่ต่อหน้าชั้น

 

หลังจากที่พวกเราเจอกัน เวลานอนของเขาก็ลดลงไปมากทีเดียว

 

แถมงานนี้ก็ไม่ใช่เป็นการพัฒนา ชั้นละสงสัยว่ามันจะยากเกินไปหรือเปล่านะ

 

โครโน่ : “แต่ว่านักเล่นแร่แปรธาตุนี่ก็มีความรู้ทางด้วยเวทมนต์ด้วยหรือนี่ ?”

 

ชิม่อนส่งยิ้มมาให้ชั้นและตอบกลับมา

 

ชิม่อน : “ผมก็แค่รู้แต่การทำงานของมันเท่านั้น ผมใช้เวทมนต์ไม่ได้เลย”

 

แค่เวทมนต์พื้นฐานง่าย ๆ ก็ยังทำไม่ได้ เขามีรอยยิ้มที่จางลง

 

โครโน่ : “แต่ก็ต้องขอบคุณสิ่งนั้นนะ เพราะงั้นเลยสร้างปืนกลนี้ได้สำเร็จยังไงละ”

 

ชิม่อน : “ก็ใช่ ผมเองก็ดีใจนะที่ยังจำหลักการใช้เวทมนต์ได้อยู่นะ”

 

มันคงเจ็บปวดน่าดูที่ต้องมาเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองใช้ไม่ได้แต่แรก

 

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าคนอื่นที่ใช้ได้จะรู้สึกยังไง มันคงงี่เง่าน่าดูที่มาเรียนรู้ของที่ตัวเองใช้ไม่ได้แบบนี้

 

โครโน่ : “จะกินอะไรบ้างมั้ย เดียวชั้นจะไปเอามาให้”

 

ชิม่อน : “ไม่เป็นไร ไม่กี่นาทีก่อน คุณซูมีเอามาให้แล้วนะ”

 

โครโน่ : “งั้นก็ดีแล้วละ”

 

ชิม่อนยิ้มตอบรับและหยิบเก้าอี้มาให้ชั้นนั่งลง

 

โครโน่ : “ไม่เป็นไร ชั้นก็แค่มาเยี่ยมดูนะ เดียวก็ไปละ ชิม่อน นายเองก็ควรจะรีบนอนซะนะ”

 

ตอนนี้ก็เที่ยงคืนแล้ว มันไม่ดีเท่าไหรหรอกนะที่จะมาถ่างตาตื่นแบบนี้

 

ชิม่อน : “เออ แต่ว่า--”

 

โครโน่ : “อย่าโหมงานหนักแบบนั้นเลย ถ้านายเป็นอะไรไปชั้นจะแย่เอานะ”

 

ชิม่อน : “เข้าใจแล้ว งั้นผมจะนอนละนะ”

 

โครโน่ : “ดีแล้วละ”

 

ตอนที่ชั้นกำลังจะออกจากห้องไปนั้นเอง

 

ชิม่อน : “.....บางทีพรุ่งนี้คงจะ…”

 

ชั้นรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

 

ชั้นหยุดขาลงและตอบคำถามของเขาด้วยคำถาม

 

โครโน่ : “ใช่แล้ว นายกลัวงั้นหรือ ?”

 

ชิม่อน : “เปล่า คือไม่กี่วันก่อน ผมยังสนุกอยู่เลย ผมได้ความคิดใหม่ ๆ จากคุณพี่ชาย ผมถึงมาไกลได้ขนาดนี้ และก็มีแค่พี่ชายที่เชื่อมั่นในตัวผม มันทำให้ผม ดีใจมาก”

 

โครโน่ : “งั้นหลังจากเรื่องนี้จบแล้ว ชั้นยังมีของอีกหลายอย่างที่อยากให้นายช่วยสร้างให้ด้วยละนะ รบกวนด้วยนะ”

 

ชิม่อน : “อือ ผมจะตั้งตารอเลยละ”

 

ไม่จำเป็นต้องพูดจามากความไปกว่านี้แล้ว

 

โครโน่ : “ไปก่อนละ หลับฝันดีนะ”

 

ชิม่อน : “เช่นกัน หลับฝันดีครับ”

 

ชั้นออกมาจากห้องของชิม่อน

 

โครโน่ : “พรุ่งนี้งั้นหรือ ---”

 

ชั้นกระซิบกับตัวเองเบา ๆ

 

เพราะวันนี้มีงานฉลองเทศกาลฤดูร้อน ชั้นเลยรู้สึกตึงเครียดน้อยลงได้

 

แต่วันนี้ วันที่ 30 ของเดือนตะวันใหม่นั้น ชั้นควรจะอยู่ที่หมู่บ้านอิรุสมากกว่า

 

ชั้นได้สัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวเนียวโก๊ะ ชั้นควรที่จะไปชมม้าแข่งกับลิลี่ ชั้นควรที่จะได้หัวเราะนิโน่ที่ไร้ความสามารถในการจีบสาว และชั้นอาจจะถูกอาเทนยึดทรัพย์ไปใช้จ่ายตามที่สัญญาไว้อย่างมีความสุขเช่นกัน

 

แต่ทั้งหมดนั้นก็ได้สูญเปล่าไปแล้ว

 

แต่ไม่ว่าจะเศร้าแค่ไหน ทุกข์เพียงใด มันก็ไม่มีหยาดน้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว

 

ต่อหน้าหลุมศพของพวกเขา ชั้นได้ร้องไห้ไปพอแล้ว

 

ตอนนี้ที่ชั้นต้องทำก็เพียงแค่

 

โครโน่ : “--ชั้นจะฆ่าพวกมัน ฆ่าพวกมันทั้งหมด ไม่ว่าจะมีแค่ไหนก็ตาม รอดูได้เลย”

 

ชั้นจะฆ่าพวกครูเสดเดอร์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

ในสงครามป้องกันที่จะเกิดขึ้นที่หมู่บ้านอาลซัสนี้ ชั้นจะฆ่าพวกมัน และเอาเลือดของพวกแกมาสังเวยให้กับความผิดบาปที่พวกแกทำเอาไว้ให้ดูเอง

 



NEKOPOST.NET