[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 98 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.98 - 28 ผลึกหิมะ • บทปลาย


ฉันเรียกราชีออคเข้ามาในกระโจม เด็ก ๆ ต่างก็แตกตื่นไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็ตื่นเต้นพร้อมกับห้อมล้อมรอบตัวมันไปด้วย
 
"— ว้าว !"
 
"ไม่เป็นไร มันก็เหมือนม้าหรือแกะ มันจะเชื่องตราบเท่าที่เจ้าไม่ไปทำอะไรแย่ ๆ ใส่มันน่ะ"
 
ฉันยิ้มแหยให้ความตื่นเต้นท่วมท้นของพวกเด็ก ๆ ที่ได้เห็นดราโกนิสตัวเป็น ๆ ครั้งแรก ในขณะที่ฉันอยู่ข้างราชีออคและลูบจมูกของมัน นี่ก็เป็นครั้งแรกของราชีออคที่ถูกรายล้อมไปด้วยเด็กจำนวนมากแบบนี้ แต่ทั้งหมดที่มันทำก็เพียงแค่ก้าวเดินยาว ๆ อย่างดูสับสน
 
"ท่านเอลิซ่า จับมันได้มั้ยน่ะ ?"
 
"เพราะว่าราชีออคมีผิวเป็นเกล็ดแทนที่จะเป็นขน เวลาลูบต้องเบา ๆ ล่ะ"
 
"อะ อื้อ"
 
พวกเด็กโตหลายคนเริ่มผลัดกันสัมผัสราชีออคอย่างเบามือ พวกเขาทำให้มั่นใจว่าได้ระมัดระวังเป็นอย่างมาก
 
"ว้าว  เกล็ดของมันวาววับเลย"
 
"แตกต่างจากม้ามากเลยล่ะ !"
 
บางทีพวกเขาทั้งหมดคงจะเชื่อแล้วว่าราชีออคไม่เป็นอันตราย เด็กคนอื่น ๆ จึงเริ่มยื่นมือมาลูบราชีออคกันใหญ่ เพราะว่าพวกเขาต่างก็คุ้นชินกับพวกปศุสัตว์มาตั้งแต่เกิด พวกเขาจึงใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในการปรับตัวให้เข้ากับราชีออค พวกเด็กโตลูบไล้ราชีออคได้โดยไม่อุบัติเหตุใด ๆ ดังนั้นเด็กที่เหลือจึงผ่อนคลายไปด้วยเช่นกัน
 
หลังจากนั้นพวกเขาก็สังเกตราชีออคใกล้ยิ่งขึ้นด้วยความสนใจใคร่รู้ และบางคนก็ท่าทางมีความสุขกับการได้ลูบเกล็ดของมัน ขณะที่บางคนก็เพียงยืนมองข้าง ๆ ด้วยสีหน้าพึงพอใจเป็นอย่างมากบนใบหน้า
 
ฉันกระชับหินอ่านหนังสือในกระเป๋าเสื้อ และเรียกเด็กบางคนที่เสร็จสิ้นความสนใจจากราชีออคแล้ว
 
"นี่ พวกเจ้ารู้รึเปล่าว่าหิมะหน้าตาเป็นยังไง ?"
 
"เอ๋ ? หน้าตาของหิมะรึ ?"
 
ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นข้างในเล็กน้อย เมื่อได้เห็นว่าทั้งหมดต่างทำสีหน้าว่างเปล่า ทั้งหมดยืนยันกับฉันว่าพวกเขาไม่รู้คำตอบ บางคนก็ตอบว่ามันคงจะคล้ายกับเมล็ดพันธุ์บนพื้นดิน
 
"พวกเจ้าไม่เคยเห็นซินะ"
 
"แต่ท่านจะเห็นมันได้อย่างไรกันล่ะ ? พวกมันเล็กนิดเดียวเอง แล้วก็ดูเหมือนพวกธัญพืช"
 
"วันนี้ข้าเอาของ​วิเศษมา"
 
หลังจากกล่าวเช่นนั้น ฉันก็ยืดและแบมือออก พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่หลุดเสียงหัวเราะออกมา เรียกว่าของ​วิเศษเนี่ยนะ ฉันรู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อแก้มแทบกระตุก ขณะที่ฉันพยายามกลั้นมันไว้
 
"นั่นอะไรน่ะจ๊ะ ? ว้าว เหมือนกับน้ำแข็งเลย"
 
"ไม่ใช่นะ เหมือนแก้วมากกว่าไม่ใช่หรือ ?"
 
"นี่ มือของท่านเอลิซ่าดูแปลก ๆ ได้ด้วยล่ะ"
 
"จริงด้วย ดูใหญ่กว่าปกติ........ อ๊ะ หรือว่าเราสามารถเห็นหิมะได้ด้วยสิ่งนี้กันล่ะ ?"
 
ฉันพยักหน้าขณะที่พวกเด็ก ๆ ดูเหมือนจะเข้าใจความหมายว่าสิ่งนี้ใช้ทำอะไรกันแล้ว นัยน์ตาของพวกเขาก็เริ่มเปล่งประกายระยับด้วยแววตาของความอยากรู้อยากเห็น
 
"ข้าอยากเห็นหิมะ !"
 
"อื้อ ข้าก็ด้วย พวกเราออกไปข้างนอกกันมั้ย ?"
 
เด็ก ๆ ทั้งหมดผงกศีรษะให้แก่กันและต่างก็เริ่มห่มตัวเองด้วยผ้าพันคอแน่นหนา ฉันคิดว่าพวกเขาคงจะใช้เวลาอีกสักพักหนึ่ง แต่พวกเด็กผู้หญิงบางคนก็เริ่มสนุกกับการช่วยจัดผ้าพันคอให้กับทุก ๆ คนรอบ ๆ ในพริบตาเดียว
 
หลังจากที่พวกเขาต่างเตรียมตัวเองรับมือกับความหนาวแล้ว ทุกคนก็ออกจากกระโจม แม้ว่ามันจะยังไม่ค่ำ แต่ท้องฟ้าก็เริ่มที่จะมืดและปกคลุมไปด้วยเมฆหิมะ ถึงบรรยากาศจะมืดสลัวเล็กน้อย ทว่าหิมะที่พอกพูนบนผืนดินก็ดูจะทำให้สว่างขึ้นมาแทน
 
ครั้งนี้ เด็ก ๆ ทั้งหมดต่างมารายล้อมรอบฉัน ฉันนึกขบขันเล็กน้อยขณะที่คิดว่ามันเหมือนกับที่พวกเขามุงรอบตัวราชีออคก่อนหน้านี้ และฉันก็ยื่นมือรับเกล็ดหิมะให้ตกลงบนถุงมือ
 
จากนั้น เหนือเกล็ดหิมะบนถุงมือของฉัน ฉันก็วางหินอ่านหนังสือ การตกผลึกของหิมะที่โลกนี้จะเป็นดอกไม้แฉกหกเหลี่ยมอย่างในโลกเดิมของฉันมั้ยนะ ? มองดูก้อนแก้วบนมือของฉัน ฉันมองเห็นดอกไม้แฉกหกเหลี่ยมงดงามอย่างที่จินตนาการไว้
 
"เห็นแล้วล่ะ"
 
ขณะที่ฉันยื่นมือออกไปให้พวกเด็ก ๆ พวกเขาก็มองมันอย่างสนใจกันสุด ๆ จากนั้นพวกเขาก็แสดงอาการตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมากกันออกมา
 
"ว้าว ! สวยจัง !"
 
"อะไรกันน่ะ ?"
 
ขณะที่พวกเด็กส่งเสียงกันชุลมุน ฉันก็เห็นพวกผู้ใหญ่บางคนจากกระโจมใกล้ ๆ แอบมองมาข้างนอกอย่างงุนงง
 
"น่าเหลือเชื่อมากเลย มันอย่างกับดอกไม้แน่ะ"
 
นั่นเป็นความเห็นของเด็กหญิงอีกคนหนึ่งที่มีสีหน้าอัศจรรย์ใจบนใบหน้าของ และฉันก็รู้สึกปลาบปลื้มในใจเช่นกัน อย่างที่คิดมันเหมือนกับดอกไม้จริง ๆ
 
"ไหนดูซิ ๆ ? .......โอ้ จริงด้วย หิมะหน้าตาเช่นนี้เองรึ ? มหัศจรรย์แท้"
 
ชายที่เข้ามามาจากกระโจมอื่นและมองดูผ่านหินอ่านหนังสือ และเห็นด้วยกับความเห็นเด็กหญิงก่อนหน้านี้ขณะที่เขาลูบศีรษะของเธอและชมเธอ อ๊ะ จริงด้วย การลูบศีรษะแก่สักคนในขณะที่กล่าวชมพวกเขาจะทำให้พวกเขารู้สึกดีทั้งนั้นนี่นะ
 
ฉันนึกไปถึงเมื่อตอนที่ฉันมีราโทก้าทำงานให้ พวกเราไม่เคยกระทั่งสัมผัสกันด้วยซ้ำ เด็ก ๆ ควรจะได้รับคำชมและความรักกันทั้งนั้น ฉันเพิ่งจะตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเองได้ในตอนนี้ ขณะที่เขาลูบศีรษะของเด็ก ๆ คนอื่นและมองมายังฉันอย่างสับสนเล็กน้อยว่าควรจะทำอย่างไร ดูเหมือนเขาจะลังเลว่าควรพูดอะไร แต่ท้ายที่สุดเขาก็เบนสายตากลับไปยังเด็กคนอื่น ๆ
 
".......ระวังอย่าให้เป็นหวัดกันล่ะ"
 
และด้วยเสียงหัวเราะอย่างอ่อนโยน เขาก็กลับเข้าไปในกระโจม ขณะที่ฉันมองดูเขาจากไปอย่างเงียบ ๆ ใครบางคนก็ลูบหัวฉันจากด้านหลัง
 
"ท่านเอลิซ่า เก่งมากเลยจ้ะ"
 
และจากนั้นก็ราวกับเขื่อนทำนบแตก เด็ก ๆ ทั้งหมดต่างกรูกันเข้ามาลูบหัวฉัน ฉันเริ่มจะถูกผลักดันไปรอบ ๆ ราวกับตัวเองเป็นชิ้นเนื้อที่พวกเขาแก่งแย่งกัน
 
"เฮ้ ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว !"
 
เมื่อหนึ่งในเด็กที่ยังอยู่กับราชีออคเรียกพวกเรา พวกเด็ก ๆ ก็ส่งเสียงเฮกันลั่น และก็เหมือนเช่นทุกที ใครสักคนหนึ่งจับมือและจูงฉันไป แต่วันนี้มีเด็ก ๆ อยู่รอบตัวจนฉันไม่สามารถบอกได้เลยว่าใครกันที่จับมือฉันไว้ พวกเขาห้อมล้อมรอบตัวฉัน และความอบอุ่นจากพวกเขาก็อุ่นเสียยิ่งกว่าถุงมือที่สวมอยู่เสียอีก
 
"— อ๊ะ ทุกคนอยู่รวม ๆ กันแบบนี้ อุ่นดีจังเลยเนอะ"
 
ใครคนหนึ่งรู้สึกตัวและพูดขึ้น แล้วมันก็มีการตัดสินใจนับตั้งแต่ตอนนั้นว่าตั้งแต่นี้ไปพวกเด็ก ๆ จะไปไหนมาไหนเป็นกระจุกแบบนี้ด้วยกันเสมอ



NEKOPOST.NET