[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 96 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.96 - 26 หนีออกจากบ้าน


"ท่านเอลิซ่า อาหารม้าได้แล้วจ้า !"
 
"เข้าใจแล้ว ข้ากำลังไป"
 
พวกเด็ก ๆ ที่อายุไล่เลี่ยกับฉันกำลังเร่งเทอาหารสำหรับม้าลงในถัง ฉันเองก็เข้าร่วมวงด้วย ฉันตรงไปยังฝูงม้าที่พวกเขาชี้ทางพร้อมกับถังที่บรรจุเต็มไปด้วยหญ้าฟางในมือ
 
ถังมันหนักมากและพวกม้าก็วิ่งไปมาอย่างเสรี ดังนั้นถ้าฉันไม่รีบเร่งมือก็จะไม่รู้แล้วว่าตัวไหนที่ฉันต้องให้อาหาร แม้ว่ามันจะเป็นฤดูหนาว แต่นี่ก็ยังเป็นงานที่ทำให้ถึงกับเหงื่อไหล อย่างไรก็ตามมันก็ค่อนข้างสนุกเกินคาดนะ
 
"นายท่าน ไหวแน่นะ ?"
 
"อ่าฮะ แน่นอน"
 
ขณะที่ฉันพยักหน้าให้กับเธโอที่มาดูว่าฉันเป็นอย่างไร ฉันคงจะดูเหมือนกับเด็ก ๆ สำหรับเขา และเขาก็จากไปพร้อมกับรอยยิ้มแหย ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นอีก
 
 
 
 
 
ราโทก้า, ท่านเอิร์ลเทเรเซีย และนางฮอร์เทนเซียต่างก็เขย่าขวัญฉันข้างในอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นตอนนี้ภายในจิตใจของฉันจึงยุ่งเหยิงราวกับว่ามีพายุพัดโหมกรรโชกใส่
 
ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องน่าสมเพชเล็กน้อยที่จะบอกใคร แต่ความจริงก็ได้ถูกแพร่งพรายแล้ว ฉันในตอนนี้ไม่สามารถรับมือกับอาการสั่นสะท้านเช่นนั้นได้อีก โดยเฉพาะกับคนอย่างนางฮอร์เทนเซีย และการพยายามปฏิบัติตัวกับฉันราวกับเด็กน้อย ฉันหวาดผวาเหลือเกินว่าบางสิ่งข้างในฉันจะทรุดลงและพังทลาย
 
ตอนนี้ฉันรู้สึกหวาดผวาทุกคนที่พำนักในคฤหาสน์โกลเด้นฮิลส์ ความหวาดหวั่นในการไว้ใจผู้คนได้ทำให้ฉันตระหนักถึง​ภาวะอันไม่มั่นคงทางจิตเล็กน้อยของตัวเอง ฉันตกใจ​นิดหน่อยกับสภาพจิตใจที่ไม่บรรลุวุฒิภาวะของ​ตัวเองที่ยังคงมีอยู่แบบนี้
 
เพราะฉะนั้น — ฉันจึงตัดสินใจหนีออกมาจากที่นั่น หรือกล่าวคือ ฉันกลายเป็นเด็กหนีออกจากบ้านไปแล้ว
 
แต่ฉันก็ยังไม่สามารถที่จะเพิกเฉยกับงานของตัวเ​อง​ได้อยู่ดี ดังนั้นฉันจึงเพียงแค่หนีออกมาที่กระโจมของเพื่อนบ้าน พลเมืองใหม่ที่ตอนนี้ใช้ชีวิตรอดในฤดูหนาวครั้งแรกบนเนินเขาใกล้ ๆ นี้ ในตอนเช้าฉันยังคงกลับไปยังคฤหาสน์เพื่อทำงาน แต่เพียงแค่จัดเรียงและทำเอกสารที่เร่งด่วนและสำคัญที่สุดก่อน จากนั้นก็ออกมาทันทีตอนเที่ยง ฉันหนีออกจากบ้านเพียงแค่ครึ่งวันเท่านั้นล่ะนะ
 
ช่วง​กลางวันในฤดูหนาวของฉันไม่ใช่การทำงาน แต่เป็นเวลาของการฝึกศิลปะการต่อสู้กับฝึกกองทัพทหาร ดังนั้นจึงไม่เป็นปัญหาที่จะทำแบบนี้ทุกวัน หลังจากฝึกจากค่ายทหารเสร็จในแต่ละวัน ฉันไม่กลับไปห้องตัวเองที่คฤหาสน์ แต่กลับมาที่กระโจมแทน
 
ใช่ ฉันเพียงแค่หนีความจริง ฉันตระหนักถึงเรื่องนี้ดี
 
แต่ทั้งอย่างนั้น หากสภาพแวดล้อมรอบ ๆ ตัวฉันเปลี่ยนไป บางสิ่งก็อาจจะเปลี่ยนแปลงตาม มันช่วยลดโอกาสในการพบปะกับคนที่ไม่ต้องการเผชิญด้วยอย่างนางฮอร์เทนเซียและราโทก้า ก็หวังว่าสิ่งนี้จะมอบโอกาสให้อารมณ์ของฉันได้ปรับสภาพลงล่ะนะ เวลาจะช่วยแก้ไขปัญหาเหล่านั้นเอง รวมถึงอายุและอารมณ์ของฉันด้วย
 
"ท่านเอลิซ่า เสร็จยังจ๊ะ ?"
 
เมื่อฉันจัดการทำหน้าที่ให้อาหารม้าทั้งหมดเสร็จแล้ว เด็กหญิงที่อายุพอ ๆ กับฉันก็เรียกฉัน
 
เป็นเวลาเกือบสองสัปดาห์แล้วที่ฉันเริ่มใช้ชีวิตอยู่กับชนเผ่าชิรู ฉันพักที่กระโจมสำหรับเด็ก ๆ เช่นเดียวกับเมื่อตอนที่ฉันเคยไปตรวจสอบหมู่บ้านครั้งก่อน
 
"อื้อ เสร็จแล้ว"
 
"ถ้างั้นนั่นก็ทั้งหมดของวันนี้แล้วล่ะ ไปกินอะไรกันเถอะจ้ะ"
 
เธอยิ้มกว้างและจับมือของฉันขณะที่เรากลับไปยังกระโจมของพวกเรา ตอนที่ฉันมาถึงที่นี่ครั้งแรก ฉันเคยหลงทางท่ามกลางกระโจมที่หน้าตาเหมือนกันไปทั้งหมดสำหรับฉัน ดังนั้นตอนนี้พวกเด็ก ๆ ที่นี่จึงมักจะให้ใครสักคนจูงมือและนำทางฉันกลับกระโจม เพื่อไม่ให้ฉันหลงทางอีก
 
"ถึงแล้วจ้ะ เช็ดตัวด้วยผ้านี่นะ ถ้าหากท่านชื้นเหงื่อเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอา แล้วก็ให้แน่ใจล่ะว่าเช็ดอย่างถูกต้องน่ะ เข้าใจใช่มั้ย ?"
 
"ข้ารู้ดี ไม่เป็นไรหรอก"
 
พวกเด็ก ๆ ในกระโจมมักปฏิบัติตัวกับฉันในฐานะ "ผู้มาใหม่" พวกเขาค้นพบว่ามันสนุกดีที่ได้ช่วยดูแลฉัน ขณะที่ฉันไม่คุ้นเคยกับวิถีชีวิตของชนเผ่าชิรูนัก
 
เด็กที่อายุมากกว่า หรือแม้แต่เด็กที่อายุน้อยก็ทำประหนึ่งว่าพวกเขาเป็นพี่ชายพี่สาวของฉัน มันก็ให้ความรู้สึกน่าสนใจดี เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับดูแลจากคนอื่น แทนที่จะเป็นการรับผิดชอบต่อคนอื่น
 
ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล ไม่มีสิ่งใดต้องสนใจ ฉันรู้สึกโล่งใจจริง ๆ
 
ฉันสวมชุดแบบชนเผ่าชิรูที่ถูกส่งมาให้ ตามปกติแล้วเสื้อทูนิคและดัลมาติกเป็นชุดพื้นเมืองของภูมิภาคยุกก์เฟน่าและแม้ว่ามันจะไม่ได้แตกต่างในกระบวนการตัดเย็บ แต่การปักร้อยของพวกเขาจะใช้สีสันที่สดใสกว่าภูมิภาคของพวกเรามาก และมีแม่ลายเป็นสิงสาราสัตว์อย่างนกและม้าแทนที่จะเป็นลายพฤกษาอย่างเรา
 
ฉันชำระร่างกายตัวเองอย่างระมัดระวัง โดยที่ไม่ต้องให้เธอบอก การเช็ดเหงื่อให้ถูกวิธีนั่นมันสลักลึกถึงไขกระดูกของฉันแล้วตั้งแต่การเข้าฝึกในค่ายทหารถึงสามเดือนครั้งแรกนั่นแล้ว ในขณะที่เสื้อผ้าของพวกเขามีความแตกต่างเล็กน้อยและบางทีก็มีวัตถุดิบที่แตกต่างไปจากชุดที่ฉันสวมใส่ แต่ฉันก็คุ้นเคยกับพวกมันแล้ว
 
"นี่ ๆ วันนี้ท่านจะทำอะไรต่อเหรอจ๊ะ ท่านเอลิซ่า ?"
 
"วันนี้...... ข้าต้องไปฝึกกองทัพน่ะ"
 
เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนมากลางกระหม่อม​ กุนเธอร์ก็ควรจะมาถึงทางเข้าของหมู่บ้านชั่วคราวในไม่ช้านี้เพื่อรับฉัน
 
"หวา งานยุ่งจังน้า พยายามเข้าล่ะ"
 
ฉันพยักหน้าให้กับคำให้กำลังใจของเธอและคลานออกจากกระโจม แล้วฉันก็ถูกโจมตีโดยอากาศที่เย็นจัดในทันที ต้องขอบคุณความร้อนจากกองไฟที่อยู่ใกล้ ๆ ความเหน็บหนาวจึงไม่เสียดแทงไปถึงกระดูก แต่มันก็ยังเย็น​อยู่ดี
 
ฉันกุมจมูกของตัวเองด้วยมือขณะที่มันปวดระบมขึ้นมาจากอากาศเย็นจัดและมองดูลมหายใจหมอกที่ลอยละล่องในอากาศ เด็กหญิงตามฉันออกมาจากกระโจมและวางผ้าผืนยาวรอบคอของฉัน ผ้าพันคองั้นเหรอ ? ที่อัร์คเซียไม่มีเครื่องนุ่งห่มประเภทนี้หรอก
 
"ห่มรอบ ๆ คอไว้นะจ๊ะ มันจะไม่ดี ถ้าท่านเป็นหวัดน่ะ"
 
"อ้า ขอ...... ข้าผิดเอง"
 
ขออภัย​ นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังจะเอ่ย จากนั้นฉันก็นึกได้ว่าตอนนี้อยู่กับพวกเด็ก ๆ และเปลี่ยนคำแทน สำหรับพวกเขาแล้ว เขารู้แต่เพียงวิธีง่าย ๆ ในการขอโทษ เมื่อครั้งแรกที่ฉันพูดว่า "ขออภัย" กับพวกเขา ทั้งหมดต่างเอียงคอตัวเองอย่างงงงวย
 
"ท่านควรจะพูดว่า 'ข้าผิดเอง' ตอนที่ท่านเป็นหวัดเอานะ เวลาแบบนี้ท่านควรจะพูดขอบคุณซี่"
 
เด็กหญิงดูท่าทางภาคภูมิใจที่ได้กล่าวแบบนั้นออกมา และฉันก็หัวเราะเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ฉันลืมเรื่องง่าย ๆ พรรค์นี้ไปน่ะ ? ก็อย่างที่เธอบอกนั่นแหละ มันออกจะพิลึกแฮะที่ได้รับผ้าพันคอมาแล้วพูดขอโทษน่ะ
 
"ขอบใจนะ"
 
"อือฮึ เด็กดี ๆ"
 
เด็กหญิงยิ้มแฉ่งและลูบหัวฉัน ในที่สุดฉันก็ติดเชื้อมาจากเธอเช่นกัน ค้นพบสิ่งสนุกสนานเล็ก ๆ น้อย ๆ และรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของฉัน



NEKOPOST.NET