[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 95 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.95 - 25 มาตรแม้นว่าโศกา ตัวข้าก็มิอาจยอมรับหัตถานั้นได้


"นายท่านเอลิซ่าคะ ได้เวลาทานอาหารค่ำแล้วค่ะ"
 
เสียงนั้นทำให้ฉันสะดุ้ง ตั้งแต่ช่วงบ่ายของวันนี้ ฉันก็อยู่แต่​ในห้องของตัวเองทำงานเอกสารทั้งหมดให้เสร็จสิ้น แต่ดูเหมือนว่าฉันจะจมลงไปกับการทำงานมากเกินไป เมื่อฉันยกศีรษะขึ้นจึงรู้สึกปวดเมื่อยบนหลังและลำคอ คงจะเป็นเพราะว่าฉันทำงานยาวนานเกินไปโดยไม่ได้หยุดพัก เพราะว่ามันขาดซึ่งแสงอาทิตย์ที่เพียงพอในฤดูหนาว ฉันจึงมักใช้เทียนไขตลอดและฉันสังเกตเห็นว่ามันละลายไปแทบจะทั้งหมดแล้ว
 
"อ้า — ขอบใจมาก ฮอร์เทนเซีย"
 
แม่นมคนใหม่ของฉัน นางฮอร์เทนเซีย ผู้ซึ่งยืนอยู่หน้าประตูเป็นผู้ที่เรียกฉัน ดูเหมือนว่าหล่อนจะมาที่นี่เพราะว่าฉันไม่ได้ออกไปเสียที ข้างนอกนั้นมืดไปทั้งหมดแล้ว และนางก็ถือตะเกียงไว้ในความมืด แสงจากตะเกียงไหววูบสะท้อนบนนัยน์ตาของหล่อน
 
"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
 
หลังจากวางปากกาขนนกของฉันกลับใส่ที่เสียบปากกาเพื่อไม่ให้หมึกมันไหลย้อยออก ฉันก็ลุกขึ้น นางฮอร์เทนเซียเข้ามาในห้องของฉันและเริ่มช่วยสวมเสื้อขนสัตว์แทนที่เสื้อคลุมให้ ในขณะที่ในห้องของฉันยังคงอบอุ่นด้วยเตาที่มีระบบทำความร้อนที่ถ่ายทอดความอากาศอบอุ่นมายังห้องของฉันมาจากเตาผิงกลาง แต่ที่ทางเดินไม่มีระบบนี้ด้วย
 
".......นายท่านเอลิซ่าคะ"
 
ทันทีที่นางฮอร์เทนเซียช่วยฉันกลัดกระดุมเม็ดสุดท้ายให้ จู่ ๆ นางก็เอ่ยขึ้น หล่อนยิ้มอย่างผ่อนคลายและมองฉันด้วยนัยน์ตาที่อ่อนโยน
 
"มีอะไรรึ ?"
 
"นายท่านเอลิซ่าเป็นบุคคลที่วิเศษนัก ท่านพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อเติมเต็มหน้าที่ของท่านในฐานะท่านลอร์ดผู้ครองดินแดน"
 
นางจับมือของฉันและกุมไว้ด้วยมือตั้งสองของนาง นางยังคงยิ้มหวานเมื่อเห็นความตื่นตระหนกของฉัน และเริ่มเอ่ยอย่างเชื่องช้าคล้ายกับพยายามจะเกลี้ยกล่อม
 
"แต่ว่า ถึงอย่างไร นายท่านเอลิซ่าก็ยังคงเป็นเด็กนะคะ แม้ว่าท่านจะมีตำแหน่งฐานะของผู้ใหญ่ก็ตาม แต่ท่านไม่ควรจะปฏิบัติตัวราวกับว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ตามไปด้วยนะคะ"
 
นางปฏิบัติกับฉันราวกับเด็ก ๆ
 
"........ข้าทำไม่ได้"
 
ฉันพึมพำอย่างขมขื่น คำพูดของนางฮอร์เทนเซียนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนประหนึ่ง​สายลมของฤดูใบไม้ผลิที่พัดโชยเข้าในจิตใจ ทำให้ฉันรู้สึกแห้งผากและร้าวระบม
 
นั่นเป็นสาเหตุของความขมปร่า ฉันกลัว ฉันต้องการขจัด​ความรู้สึกที่ไม่ต้องการนี้ออกไป
 
ฟืนไม้ในเตาผิงลั่นดังเปรี๊ยะ แต่กระนั้นนางฮอร์เทนเซียก็ไม่ได้เบนสายตาไปจากฉัน คล้ายว่านางไม่ได้ยินเสียงนั้น
 
"ไม่ค่ะ ท่านควรจะตระหนักว่าท่านยังคงเป็นเพียงแค่เด็ก และปฏิบัติตัวให้เหมาะสมกับวัยนะคะ"
 
แม้ว่าสายตาของนางที่จ้องมองมาจะดูอ่อนโยน แต่ก็หนักแน่น ทำให้น่าหวาดผวา
 
"นายท่านเอลิซ่าคะ เป็นความจริงว่าตอนที่ท่านเอิร์ลเทเรเซียได้ว่าจ้างข้า เขาได้แนะนำให้ข้าปฏิบัติตัวกับท่านอย่างผู้ใหญ่ แต่ถึงอย่างไร ท่านก็ยังคงเป็นเพียงแค่ดรุณีน้อย​ ข้าแน่ใจว่าเป็นเพราะไม่มีใครเลยที่ปฏิบัติตัวกับท่านเอลิซ่าอย่างเด็ก ๆ นั่นเป็นสาเหตุที่ท่านมักต้องวุ่นวายกับการคิดแต่เรื่องยาก ๆ"
 
".......หยุดนะ"
 
กรอด ฉันได้ยินเสียงกัดฟันของตัวเอง
 
มันเหมือนกับมีเสียงกรีดร้องจากด้านหลังของฉันว่าอย่าได้ไปรับฟังคำพูด​นาง อย่าให้นางพูดอะไรมากไปกว่านี้อีก ฉันอึดอัด ราวกับกำลังสำลักก้อน​อะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่มต่างปุยฝ้าย
 
"ในคฤหาสน์แห่งนี้ น่าเสียดายที่ผู้คนที่นี่ต่างไม่มีใครรู้วิธีการเลี้ยงดูเด็ก ๆ เลย นั่นเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครรู้ว่านายท่านเอลิซ่าควรจะได้รับความเพลิดเพลินและผ่อนคลายอย่างเด็ก ๆ เช่นไร"
 
น้ำเสียงของนางฮอร์เทนเซียที่กล้ำกรายทั้งอบอุ่นและแทบจะฉีกกระชากฉันเป็นชิ้น ๆ คราวนี้นางยื่นมือขึ้นมาโอบรอบกายและวางศีรษะ​บนไหล่ของฉัน
 
ไม่ดีแล้ว จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ ส่วนที่ลึกสุดในห้วงจิตใจของฉันกรีดร้อง
 
ฉันต้องหนีออกไปจากที่นี่ ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่ฉันกลับไม่สามารถขยับได้สักกระผีก แขนของหล่อน​ที่ห่อร่างของฉันไว้ ในขณะที่ฉันยืนนิ่งราวกับมีรากเหนี่ยวรั้ง ประหนึ่ง​ว่ามือของนางสรรสร้างมาเพื่อประสานเยียวยาส่วนที่แตกร้าว
 
"ด้วยอายุของท่าน ท่านยังคงมีสิทธิ์ที่จะทำตัวเอาแต่ใจจากคนอื่น ๆ บ้างนะคะ"
 
คำพูดของนางที่กระซิบราวกับมธุรสซึ่งมอบทั้งความหวานเอมและฝาดเฝื่อนให้กับจิตใจฉัน เสมือนหนึ่งน้ำนมอุ่นหอมละมุนและนุ่มนวล ผิวของฉันห่างเหินจากการไออุ่นของมนุษย์มาเนิ่นนานมากแล้ว
 
ฉันเพียงปล่อยให้กล้ามเนื้อของฉันผ่อนคลายและเอนตัวลงไปที่นางโดยปราศจากการต่อต้าน
 
ฉันคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง แต่ความอบอุ่นนี้ไม่อาจปฏิเสธได้เลย โลกที่อยู่ภายในและภายนอกของอ้อมกอด มันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
 
ตาของฉันร้อนผ่าว ลำคอร้าวราน — ทั้งร้อนและเจ็บ
 
".......นายท่านเอลิซ่า ? ท่านร้องไห้หรือคะ ?"
 
ฉันแตกร้าว เวลาเดียวกันกับน้ำอุ่นที่คลอเบ้าหลั่งไหลจากดวงตา มือนางฮอร์เทนเซียลูบประโลมหลังฉัน
 
"— ได้โปรดหยุด"
 
แต่กระนั้น ฉันก็ไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อย่างน่าอับอายเช่นนี้ได้
 
"ได้โปรดฮอร์เทนเซีย ปล่อยข้าซะ"
 
เวลาเดียวกับที่ฉันกล่าวแบบนั้น ฉันก็ผลักไหล่ของนางออกด้วยมือ หล่อน​ดูจะตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าที่ฉันเข้าใจได้ว่ามันคือความเวทนา
 
หัวใจของฉันเต้นระรัว ความรู้สึกในอกรุนแรงมากพอที่จะระเบิดออกมาแล้ว
 
ฉันปิดตาตัวเองด้วยแขนเสื้อและหันหลัง นางฮอร์เทนเซียไม่ได้พยายามรั้งฉันไว้ เมื่อฉันเอนตัวหลังพิงโต๊ะหนังสือก็มีความรู้สึกที่โล่งอกอย่างประหลาดในที่สุด
 
"......กลับไปห้องอาหารเสีย แล้วข้าจะตามไปทีหลัง"
 
ฉันได้ยินเสียงนางฮอร์เทนเซียถอนหายใจเล็กน้อย
 
"ข้าจะทำตามคำของท่านค่ะ แต่ว่า ได้โปรดอย่าลืมสิ่งที่ข้าพูดนะคะ"
 
ด้วยความเห็นสุดท้าย หล่อนก็จากไปพร้อมกับเสียงฝีเท้า พละกำลังของฉันพลันสูญสลายและทรุดตัวลง
 
มือของฉันสั่น สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวบางสิ่งที่นอกเหนือไปจากสิ่งยั่วยวนอันหอมหวาน
 
ทำไมฉันถึงพยายามต่อต้านคำพูดของนางฮอร์เทนเซียขนาดนั้นกันนะ
 
ความรู้สึกที่ขัดแย้งกันของฉัน ทำให้แทบอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง และกัดฟันตัวเองอย่างสิ้นหวัง ที่ส่วนลึกสุดในห้วงจิตใจบอกกับฉันว่า ทำถูกต้องแล้ว



NEKOPOST.NET