[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 93 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.93 - 23 คำตอบปัจจุบันของฉัน


"เอลีส เอลิซ่า พวกเจ้าทั้งสองคนอยู่ที่นี่รึ ?"
 
"......ท่านเอิร์ลเทเรเซีย ? ฮะ ตอนนี้ท่านเอลิซ่าอยู่ที่นี่"
 
ตั้งแต่ที่ฉันในตอนนี้ไม่สามารถที่จะตอบสนองใด ๆ ได้อีกแล้ว ราโทก้าจึงตอบแทนฉัน ท่านเอิร์ลเทเรเซียที่ดูอ่อนล้าเปิดประตูเข้ามาเงียบ ๆ ด้วยเหตุผลบางประการพร้อมกับราชีออค ดูเหมือนว่าราชีออคจะผลักท่านเอิร์ลเทเรเซียเบา ๆ นี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้ท่านเอิร์ลปรากฏตัวมาอย่างงงงวย
 
"......เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ท่านเอิร์ลเทเรเซีย"
 
เสียงฝืดกระด้างดังออกมาจากลำคอฉัน น้ำเสียงของมันคล้ายกับยังคงสั่นไหวเล็กน้อย ท่านเอิร์ลเทเรเซียหันมาทางฉันและขมวดคิ้วของเขาเล็กน้อย
 
"......เปล่า ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ราชีออคถึงพาข้ามาที่นี่"
 
"ราชีออคงั้นเหรอ ?"
 
"ใช่ .....เหมือนกับที่มันเคยเป็นมาก่อน ในวันที่มีการสู้รบที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่า"
 
ราชีออคที่เป็นหัวข้อของการสนทนา ตอนนี้ทรุดตัวนั่งลงหน้าประตู เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีใครออกไปจากห้องได้น่ะเหรอ ? ฉันคิดว่ามันคงจะต้องการให้พวกเราพูดคุยกันให้รู้เรื่อง ในขณะที่พวกเราทั้งสามยังคงมึนงง ราชีออคก็ส่งเสียงหอน
 
พวกเราต่างมองหน้ากันสักพักหนึ่ง แล้วในที่สุดก็เป็นท่านเอิร์ลเทเรเซียที่เป็นคนเปิดปากคนแรก
 
"ถ้างั้นพวกเรามาพูดคุยกันหน้าประตูแบบนี้สักหน่อยก็แล้วกัน ?"
 
ราโทก้าเลียริมฝีปากอย่างประหม่า ฉันเองก็รู้สึกงุ่มง่าม พวกเราเพิ่งจะพูดคุยกันในหัวข้อที่พวกเราต่างก็ไม่ต้องการให้มีบุคคลที่สามได้รับรู้ด้วย
 
"ข้าคิดว่าสิ่งที่เอลีสว่ามาก็ไม่ผิดแม้แต่น้อย เอลิซ่า เจ้ากำลังใช้เอลีสเป็นภาพทับซ้อนของคามิลจริง ๆ"
 
หากกระทั่งท่านเอิร์ลก็ยังว่าเช่นนั้น มันเป็นไปไม่ได้สำหรับฉันที่จะยืนกรานปฏิเสธ ฉันทำได้แค่เพียงยอมรับมัน ฉันพยักหน้าอย่างขื่นขม ในขณะที่ท่านเอิร์ลยังคงพูดต่อไป
 
"ระยะนี้ข้าไม่ได้เห็นเจ้าบ่อยนัก แต่ข้าก็ยังบอกได้ ว่าเจ้าหวาดกลัวว่าจะทำซ้ำรอยกับความตายของคามิล"
 
— ฉันรู้สึกราวกับวิสัยทัศน์ของตัวเองแตกเป็นเสี่ยงประหนึ่งกระจกที่แตกร้าว สิ่งที่ไม่ต้องการรับรู้ สิ่งที่ไม่ต้องการรับฟัง สิ่งที่เป็นยิ่งกว่าการบอกว่าฉันใช้ราโทก้าเป็นภาพทับซ้อนของคามิล สิ่งนั้นได้หลุดออกมาจากปากของท่านเอิร์ลเทเรเซียแล้ว
 
"ซ้ำรอยหรือฮะ ?"
 
"ใช่ เจ้าไม่ไว้วางใจเขา และผลลัพธ์ก็คือความตายของเขา และตอนนี้เจ้าก็พยายามฝืนไว้วางใจผู้คนด้วยเหตุแห่งความกลัวนั้น ใช่หรือไม่ เอลิซ่า ?"
 
ชายชราผู้นี้มีสายตาที่เฉียบแหลมนัก ถึงกระนั้น ก็ไม่มีอารมณ์ใด ๆ ในนัยน์ตาของเขา ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเวทนา ไม่มีอะไรเลย ฉันรู้สึกว่าพละกำลังของตัวเองถดถอยลงและฉันก็ทรุดลงบนเตียง ฉันกลัวที่จะสบตากับราโทก้าจึงใช้แขนข้างหนึ่งปิดตาของตัวเองไว้ และหายใจลึก
 
"........ใช่ ถูกต้องแล้ว"
 
เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่มีทางเลือกอื่น นอกไปจากการยอมรับเช่นกัน
 
"กระทั่งท่านคลอเดียก็ยังไม่รู้อะไรเลยสักนิด ข้าไม่คิดว่าจะมีคนอื่นที่ล่วงรู้แล้ว อย่างที่คาดไว้ ท่านรู้จักข้าดีเหลือเกิน ท่านเอิร์ล"
 
ท่านเอิร์ลไม่ได้ตอบรับคำพูดของฉัน
 
"แม้กระนั้น ข้าก็คงจะไม่มีวันรู้ได้ด้วยตัวเองหรอก จนกระทั่งเป็นท่านที่บอกกับข้าอย่างตรงไปตรงมา ข้าไม่ต้องการรับรู้หรือคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยตัวข้าเองเลยแม้แต่น้อย"
 
ถึงจะรู้ดีว่าไม่เหมาะสม แต่เสียงของฉันก็สั่นไหว ในทางตรงกันข้ามกับความคิด ฉันคิดว่ามันช่างน่าขันนักที่สามารถพูดถึงมันในตอนนี้ได้อย่างราบเรียบ
 
".......นั่นหมายความว่ายังไง ?"
 
ไหล่ของฉันกระตุกด้วยเสียงที่ดังขึ้นปุบปับของราโทก้า ฉันไม่สามารถอ่านอารมณ์ของเขาจากน้ำเสียงเพียงอย่างเดียวได้เลย
 
ครั้งนี้ฉันยิ้มเย้ยหยันตัวเองกลับไป
 
"ข้าคิดมาตลอดว่ามันไร้ความหมายที่จะไว้ใจผู้คน จนกระทั่งคามิลตาย ไม่ซิ แท้จริงแล้วเป็นข้าเองที่ไร้เหตุผล เป็นข้าเองที่ไม่อาจเลื่อมใสในสิ่งไร้รูปธรรมอย่างความไว้เนื้อเชื่อใจในมนุษย์ได้เลย"
 
ราโทก้าจ้องมองมายังฉัน — ในนัยน์ตาของเขา ฉันมองเห็นความดูแคลน
 
"อย่างที่ท่านเอิร์ลว่ามา ในท้ายที่สุดคามิลก็ 'ถูกทำให้ตาย' เพราะข้าไม่ไว้ใจเขา เมื่อครั้งที่พวกเราถูกทำให้สับสนด้วยเสียงของอาบิเจียนาสที่เลียนเสียงมนุษย์นั่น เป็นคามิลที่ปกป้องข้าและจบลงด้วยความตาย .......ถ้าเพียงแค่ข้าเชื่อใจเขา เขาก็คงจะไม่จบลงเช่นนี้"
 
".......ดังนั้น เจ้าก็เลยคิดทำตรงกันข้ามและพึ่งพาผู้คนให้มากแทน ?"
 
"อ้า ถูกต้องแล้ว"
 
ฉันพยักหน้า ในขณะที่ราโทก้าปิดตาของตัวเองลง เขาสูดลมหายใจลึก ขมวดคิ้วแน่น ฉันยังมองเห็นเขากำหมัดตัวเองแน่นและพยายามห้ามปรามอารมณ์ของตัวเอง
 
"— อย่างงั้นเรอะ"
 
นั่นคือทั้งหมดที่เขาเค้นออกมา มันเป็นเสียงที่เยือกเย็น มันทำให้ฉันรู้สึกราวกับกำลังส่องกระจกเงา พูดคุยกับภาพสะท้อนของตัวเอง พฤติกรรมของเขาที่เย็นเยือก ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์หรือน้ำเสียง ต่างก็คล้ายคลึงกับฉันอย่างแปลกประหลาด
 
ทันใดนั้นราโทก้าก็หันหลังให้กับฉัน ราชีออคที่เฝ้าประตูไว้ก็ขยับตัวไปด้านข้าง ราโทก้าออกจากห้องไปอย่างเงียบงัน ตอนนี้ประตูทางออกเปิดกว้างแล้ว ท่านเอิร์ลเทเรเซียที่นิ่งเงียบขณะมองดูพวกเราก็ถอนหายใจ
 
"การมีชีวิตอยู่มันก็ยากลำบากเช่นนี้แหละ"
 
"........"
 
"เพราะว่าข้าถูกพาตัวให้มาที่นี่เพื่ออะไรบางอย่าง และข้าก็พูดไปตามสิ่งที่ข้าคิดและเห็นเท่านั้น"
 
".....ไม่เป็นไรค่ะ ขออภัยสำหรับความหยาบคายของราชีออคด้วยค่ะ"
 
ถึงอย่างไร ถ้าท่านเอิร์ลไม่เป็นฝ่ายเริ่มต้นพูด บางทีพวกเราทั้งสามคนก็คงจะจบลงด้วยการออกจากห้องไปโดยปราศจากการพูดคุยอะไรกันเลยก็ได้ ถึงยังไงเรื่องแบบนี้มันก็คงจะต้องเกิดขึ้นในสักวันหนึ่ง หากพวกเรายังคงรอคอยมันอย่างเงียบเชียบ แต่ไม่ว่าจะเป็นฉันหรือท่านเอิร์ล พวกเราต่างก็ไม่มีเวลามากพอสำหรับเรื่องนี้กันทั้งนั้น
 
หลังจากที่ท่านเอิร์ลเทเรเซียออกไปจากห้อง หลงเหลือเพียงแค่ราชีออคกับฉัน ราชีออคเดินเข้ามาใกล้ฉันและนอนลงแทบเท้า หูและหางของมันลู่ลง และจ้องมองมายังฉัน
 
"......ข้าไม่มีเหตุผลที่จะโกรธเจ้าหรอก"
 
ราชีออคดุนเท้าฉันด้วยจมูกของมันขณะที่ฉันเอ่ยคำพูดนั้นไปอย่างไร้เรี่ยวแรง
 
 
 
 
 
"เฮ้ ! ข้าคิดว่าเจ้าจะช่วยเหลือข้า ถ้าหากข้าบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้ารู้แล้วนะ !!"
 
โจรในห้องสอบสวนแผดเสียงร้องลั่น ตามคำบอกเล่าของพวกทหาร เขาตะโกนแบบนี้ตลอดเวลา ดูเหมือนว่าตอนแรกเขาพยายามที่จะพังประตู แต่เพราะว่ามันคงจะเจ็บปวดมาก ทั้งหมดที่เขาทำในตอนนี้ก็คือการโหวกเหวกโวยวายแทน
 
"เขาให้การอะไรที่เป็นประโยชน์บ้างมั้ย ?"
 
ฉันถามกุนเธอร์และคลอเดียที่รับผิดชอบหลังจากที่ย้ายเขามายังห้องสอบสวน ฉันได้รับฟังมาจากพวกทหารว่าทันทีที่เขาเข้าไปในห้องสอบสวนอีกครั้ง โจรคนนี้ก็เริ่มให้ข้อมูลถึงเป้าหมายของกลุ่มโจรอย่างสมัครใจ
 
".....มันดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปพบกับสตรีผู้หนึ่ง เพื่อสนับสนุนเธอ"
 
"สตรีรึ ?"
 
"นางมีนามว่า ดิเฟริส ปัจจุบันอยู่ในอาณาเขตโอเกร็น อันเป็นอาณาเขตที่ตั้งหัวใจสำคัญของกลุ่มนอร์ดสเทิร์ม"



NEKOPOST.NET