[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 82 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.82 - 12 ช่วงเวลาของการสอบสวน • บทปลาย


"เอาล่ะ คำถามแรกอาจฟังดูงี่เง่าหน่อย แต่พวกเจ้ามาที่อัร์คเซียด้วยเหตุใด ?"
 
โจรเหลือบมองฉันโดยปราศจากการพูดใด ๆ ก็นะ ฉันไม่ถามย้ำให้สิ้นเปลืองน้ำลาย สั่งทหารบังคับเขาคุกเข่าลง และเริ่มหวดเขาด้วยแส้
 
เสียงฟาดดังก้องไปทั้งห้องสอบสวน เพราะว่าเสื้อผ้าของเขามันยังอยู่ดี มันก็คงจะบั่นทอนความเสียหายลงไปเล็กน้อย เมื่อพิจารณาได้ดังนี้ ฉันก็หวดอีกห้าครั้ง
 
เขากัดฟันต้านทานความเจ็บปวดและไม่กระทั่งส่งเสียงครวญคราง อย่างที่คิดไว้ว่าเขาไม่ใช่โจรทั่วไป มันไม่มีทางเลยที่โจรดาษ ๆ รุกรานเข้ามาในอัร์คเซียเพื่อปล้มสะดมจะมีเจตจำนงแกร่งกล้าเพียงพอที่จะทนต่อการทรมานได้
 
"เปลี่ยนคำถาม พวกเจ้าจะมุ่งหน้าไปที่ใดในอัร์คเซีย ?"
 
"......ข้าไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศของอัร์คเซียหรอก"
 
เขาคงเรียนรู้ว่าแล้วว่าเขาจะได้รับความทุกข์ทรมานอีกครั้งหากยังคงเงียบอยู่ ดังนั้นเขาจึงถ่มคำพูดออกมา ฉันไม่ประทับใจกับคำพูดเท็จของเขา และเริ่มหวดเขาอีกครั้ง
 
จุดสีแดงเข้มเริ่มปรากฏซึมซาบบนเสื้อผ้าฝ้าย มันเป็นรอยคล้ายหนอนไหม เครื่องหมายที่แส้ได้ทิ้งไว้ ดูเหมือนว่าผิวหนังของเขาเริ่มจะปริแล้ว
 
พวกมันใช้พรมแดนภายในให้เป็นประโยชน์และหลบหนีออกมาจากหมวดทหารม้าแห่งป้อมปราการยุกก์เฟน่าได้ ชวนหัวนักล่ะ บอกมาได้ว่าไม่รู้จักภูมิประเทศของอัร์คเซีย
 
ฉันย้ายแส้ไปที่มือซ้าย และเริ่มหวดเขาต่อไปด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดของฉัน เสียงแส้แหวกอากาศทุกการแกว่งกวัดประสานกับเสียงทึบที่ฟาดลงบนเนื้อหนังมังสา โซ่โลหะทำให้เกิดบาดแผลย้อมเสื้อของเขาให้เป็นสีแดงฉาน
 
เขาหลุดเสียงโอดครวญออกมาในที่สุด นายทหารบางคนทำหน้าบิดเบี้ยว
 
"อั่ก นะ เหนะ...... เหนือ...... พวกข้าเล็งว่าจะไปทางเหนือ......."
 
"ทางเหนือ ?"
 
"ชะ ใช่ เพราะว่าทางตะวันออกและใต้ของอัร์คเซียอยู่ในสถานะเฝ้าระวังจากต่างชาติและมีกองทัพที่แข็งแกร่ง ดังนั้นพวกเราเลยจะไปทางเหนือ......"
 
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใด แต่พวกเขาก็กำลังจะไปทางเหนือจริง ๆ เทือกเขาเอม็อนนอร์ตั้งขวางเส้นทางภาคเหนือและภาคตะวันออกของคาลเดียและยุกก์เฟน่า ถึงแม้ในช่วงฤดูร้อนการเดินทางข้ามเทือกเขาจะเป็นเรื่องยากมาก ทว่าจากการแกะรอยกลุ่มโจร นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาหนีออกมาจากอาณาเขตกีนาส พวกเขาก็เพียงมุ่งตรงไปทางเหนือและหลีกเลี่ยงหมู่บ้าน พวกเขาเข้ามาในตอนกลางของคาลเดียจากกีนาสที่อยู่ใกล้กับเทือกเขาเอม็อนนอร์ ดังนั้นมันก็เป็นเรื่องจริงที่ว่าพวกเขาเลือกใช้เส้นทางที่สั้นที่สุดในการไปภาคเหนือ
 
— นี่พวกเขาเชี่ยวชาญในภูมิประเทศของอัร์คเซียมากเลยมิใช่รึ ?
 
ฉันเริ่มหวดที่ขาของเขาแทนแผ่นหลังที่ดูจะบวมเป่งแล้ว ความเจ็บปวดจากการถูกหวดด้วยแส้มันแตกต่างไปจากความเจ็บปวดอื่น ๆ อย่างการถูกไฟแผดเผา ความเจ็บมันไม่ได้จางหายไปง่าย ๆ และจะยังคงทนทรมานเช่นนั้นต่อไป มนุษย์ต่างก็อ่อนแอต่อความเจ็บปวดทั้งนั้น
 
"อ๊า......ก.......!"
 
คงเป็นความอัปยศสำหรับเขานักล่ะที่ถูกทรมานโดยเด็ก ทุกครั้งที่ฉันกวัดแส้ลงไปบนขาของเขา เขาก็โหยหวน
 
"เหตุใดพวกเจ้าต้องฉุดคร่าสตรีเหล่านั้น ?"
 
"เพื่อ...... หาตำแหน่งหมู่บ้านที่แน่นอน......"
 
"แค่นั้นเหรอ แต่ดูแล้วพวกเจ้ากระทำการต่ำช้ากว่านั้นนะ"
 
แน่นอนว่าพวกเขาไม่จำเป็นจะต้องทำสิ่งเหล่านั้นกับหญิงสาว ถ้าเพียงแค่ต้องการจะหาตำแหน่งของสถานที่เท่านั้น
 
"......พวกคนหนุ่มมันต้องการความบันเทิงกันนิดหน่อ......อ๊ากกก—ก !!"
 
แส้ของฉันเพียงสัมผัส​กับส้นเท้าของเขาเล็กน้อยเท่านั้น ดูเหมือนว่าจะเนื้อเขาจะฉีกสะบั้น เสียงร้องลั่นอย่างสาหัสสากรรจ์ เขาคงจะได้รับความเจ็บปวดที่มากเกินไปในคราเดียวจึงฝุบสลบลง ทั้งยังเป็​น​เพราะฉันได้ปล่อยให้เขาหิวกระหายกว่าสองวัน จิตวิญญาณของเขาคงแหลกสลายไปก่อนแล้ว
 
"ส่งไวน์มา"
 
ฉันสุ่มชี้นายทหารสักคนและเขาก็นำไวน์ราคาถูกมาให้ แอลกอฮอล์ชั้นต่ำที่ฉันได้เตรียมไว้บนโต๊ะติดผนังในห้องนี้ บรรยากาศในห้อง​แปลกประหลาดและหนักอึ้งหลังจากที่พวกเขาได้เห็นการสอบปากคำของฉัน นายทหารขยับมือส่งขวดไวน์มาให้ฉันอย่างตะกุกตะกัก
 
ฉันเทไวน์ลงบนแผ่นหลัง แอลกอฮอล์ซึมซาบบนรอยเลือดของเขา จากนั้นชายคนนั้นก็ตื่นตัวกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง
 
"การสอบสวนยังไม่เสร็จ จนกว่าจะจบสิ้น เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้พักผ่อน"
 
เมื่อจิตใจของมนุษย์อยู่ในม่านหมอก มันก็ยากที่จะคิดอย่างกระจ่างแจ้งหรือพ่นคำโกหก กล่าวคือ มนุษย์ผู้อยู่ภายใต้การข่มขู่นั้นมีแนวโน้มที่จะพูดความจริงออกมา เมื่อพวกเขาไม่สามารถคิดอะไรอื่นใดได้อีกแล้วนอกไปจากความรวดร้าวทรมาน
 
ฉันหวดแส้อีกครั้ง และเสียงกรีดร้องก็ดังลั่นออกจากปากเขา
 
 
 
 
 
มันใช้เวลาสี่วันกว่าที่ฉันจะสอบสวนกลุ่มโจรทั้งหมดเสร็จ เพื่อไม่ให้พวกเขาตายก่อนที่จะมอบข้อมูลอันมีค่าให้กับฉัน ฉันจึงให้อาหารพวกเขาเล็กน้อย แต่ก็แน่นอนว่ามันไม่มากพอ พวกเขาทั้งหมดต่างต้องทรมานด้วยความหิวโหย
 
ตอนที่ฉันจัดการไปได้ครึ่งหนึ่งของพวกเขา ฉันก็หวดแส้ไปมากเกินกว่าจะนับถ้วน ดูเหมือนว่าฉันจะใช้กล้ามเนื้อส่วนที่ไม่ได้ใช้งานมันมากนัก จึงปวดระบมกล้ามเนื้อไปทั่วทั้งแขน
 
ความรู้วิธีการทรมานที่ได้รับจากพ่อของฉันมันช่วยเหลือได้มากทีเดียว และฉันก็สามารถปะติดปะต่อข้อมูลจากพวกกลุ่มโจรเข้าด้วยกันได้แล้ว แต่ก็ยังมีเรื่อง​ที่ต้องรับรู้อีกมาก ฉันจำเป็นจะต้องไต่สวนพวกเขาให้มากขึ้นในยกที่สอง สำหรับตอนนี้ฉันต้องเขียนถึงสิ่งที่ได้รู้มาและส่งรายงานแก่ท่านเอิร์ลเทเรเซีย
 
— อย่างที่คาดการณ์ไว้ ว่าพวกเขาไม่ใช่กลุ่มโจรทั่วไป พวกเขาบางคนท่าทางมีการศึกษาสูง​ ในขณะที่เดนเซลเป็นประเทศที่พัฒนาล้าหลังอัร์คเซีย ฉันไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าอะไรที่ทำให้ขุนนางของพวกเขาต้องลดตัวลงมาเป็นผู้ร้าย กล่าวคือ จะต้องมีเหล่าขุนนางของเดนเซลอยู่เบื้องหลังกลุ่มโจรเหล่านี้ หรือไม่ก็เป็นใครสักคนที่ใหญ่กว่านั้น เมื่อคำนึงถึงโจรคนแรกที่สอบสวนเรียกฉันว่า "นอกรีต" บางทีก็อาจจะมีศาสนามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
 
สิ่งที่ราชรัฐเดนเซลนับถือคือ การบวงสรวงต่อพระเจ้าสูงสุดที่มีพระนามว่า เรวา และพระเจ้า​องค์​อื่น ๆ มากมาย เทียบกับนิกายอาร์เซียในอัร์คเซียแล้ว พวกเราก็เรียกว่า ศาสนาเรวา ฉันไม่มีความเข้าใจในศาสนาเรวาที่ชายผู้นั้นนับถือนัก ......แต่​เมื่อคิดดูแล้ว มันก็มีความเป็นไปได้ที่กลุ่มโจรจะเข้ามาเพื่อแทรกซึมอัร์คเซียด้วยศาสนาไม่ใช่หรือ ?
 
อย่างน้อยในตอนนี้ฉันก็ยืนยันได้ว่าจุดมุ่งหมายของพวกเขาคือ "ภาคเหนือ" ฉันได้ส่งจดหมายแจ้งเตือนไปยังขุนนางทางภาคเหนือคนอื่นแล้ว เกี่ยวกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน รวมไปถึงนอร์ดสเทิร์มที่ฉันไม่เป็นมิตรด้วย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอยู่คนละฝั่งกับการตัดสินใจของสภาขุนนาง และมองฉันเป็นสิ่งขวางหูขวางตาที่ต้องกำจัด — แต่นอร์ดสเทิร์มก็ยังคงเป็นตระกูลขุนนางที่สำคัญ นั่นคือความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ และฉันก็มั่นใจว่าท่านเอิร์ลเทเรเซียเองก็คงจะเห็นด้วยกับฉันว่าควรที่จะแจ้งเตือนพวกเขา
 
ก็นะ ฉันก็เพียงแต่ต่ออายุให้พวกเขาอย่างเป็นมารยาทที่สมควรกระทำ อย่างน้อย ๆ ก็ให้พวกเขายังรวมกลุ่มกันอยู่ข้างในเพื่อรับมือกับศัตรูจากข้างนอก มันจะกลายเป็นเรื่องยาก หากว่านอร์ดสเทิร์มมีการติดต่ออะไรบางอย่างกับองค์กรต่างชาติ
 
ฉันไม่มีหลักฐาน แต่ก็ต้องตื่นระวัง​ตัวไว้
 
ฉันเขียนรายงานเสร็จ ลั่นดาลลิ้นชักใต้โต๊ะหนังสือ ยืดหลัง และสะดุ้งเล็กน้อยจากอาการปวดกล้ามเนื้อ



NEKOPOST.NET