[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 80 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.80 - 10 ปกป้อง


หญิงสองคนท่าทางอายุไม่ถึงยี่สิบปีถูกนำตัวมาต่อหน้าฉันโดยพวกทหาร ขณะที่กรีดร้องและร้องไห้ฟูมฟาย พวกเธอไม่สามารถพูดอะไรให้รู้เรื่องรู้ราวได้เลย
 
"ขอบใจสำหรับการทำงาน โทษที แต่ว่าพวกเจ้าออกไปจากห้องก่อนเถอะ"
 
ฉันตระหนักได้ว่าเสียงตัวเอง​แหบพร่า พวกทหารทำความเคารพฉัน จากนั้นก็รีบหลบออกไปจากห้องราวกับจะหลีกหนี
 
ฉันได้สั่งการให้พวกทหารนำตัวผู้หญิงที่ถูกช่วยเหลือมาที่นี่โดยไม่ได้บอกถึงการปฏิบัติตัวกับพวกเธอ ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ หญิงทั้งสองถูกค้นพบพร้อมกับกลุ่ม​โจรระยำ​ที่ทหารของฉันจับกุม​ได้ก่อนหน้านี้ ร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยย่ำยี​ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกทหารและผู้ชายคนอื่น ๆ รังแต่เพิ่มความหวาดผวาให้กับพวกเธอ
 
บรรดาหญิงสาวในหมู่บ้านได้ตระเตรียมสิ่งของไว้กับฉันแล้วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ฉันได้ขอให้พวกเธอเตรียมถังน้ำร้อนสำหรับชำระร่างกายและเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านไว้​
 
"เช็ดร่างกายเจ้าเสียเถอะ หลังจากนั้นก็กินอะไรสักหน่อย มันเป็นของทั่วไป แต่กินตราบเท่าที่เจ้าต้องการได้เลย"
 
"ค่ะ ท่านลอร์ด"
 
หญิงชาวบ้านที่ดูเข้มแข็งกว่ามองมายังดวงตาฉันขณะที่เธอกล่าวตอบ ส่วนหญิงอีกคนเพียงแค่พยักหน้าอย่างหวาดกลัว
 
ก่อนหน้านี้เมื่อประมาณเที่ยงวัน กลุ่มโจรถูกค้นพบในกระท่อมทางตอนเหนือของหมู่บ้านเนซู แม้ว่ามันจะเป็นฤดูร้อนอันยาวนาน และในเวลานี้ก็เย็นมากเพียงพอจะทานมื้อค่ำแล้วก็ตาม
 
เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ทันทีที่​พวกเขาได้รับรู้ถึงการค้นพบและจับกุมกลุ่มโจรได้แล้ว ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านได้เตรียมอาหารให้พวกเรา ฉันรีบติดต่อไปที่คฤหาสน์โกลเด้นฮิลส์ให้นำผลไม้, ผัก และขนมปังจากที่นั่นออกมา ราโทก้า, คลอเดีย และนายทหารสามนายที่คุ้มกันฉันผลัดกันนำของกินออกมาจากคฤหาสน์ แต่ราโทก้าไม่สามารถซ่อนเร้นความชังในการเดินทางกลับไปกลับมาระหว่างคฤหาสน์และหมู่บ้านเนซูได้เลย กระทั่งว่ามีผ้าคลุมหน้าปกปิด แต่ความไม่พึงพอใจของเขามันก็ยังแผ่ซ่านออกมาชัดเจน
 
".....อย่าเคืองอย่างนั้นน่ะ เอ้า รางวัลของเจ้า"
 
ขณะที่ฉันพูดแบบนั้น ฉันก็มอบผลไม้ที่เรียกว่า โรกวาร์ท ให้กับเด็กน้อยที่ฮึดฮัดอยู่ข้างฉันสามผล
 
โรกวาร์ท เป็นผลไม้ที่คล้ายกับโลควอท[1]ในโลกเดิมของฉัน ในคาลเดียไม่มีพันธุ์ผลไม้หรือผลเบอร์รี่ตามธรรมชาติที่ทานได้เลย ดังนั้นผลไม้จึงเป็นสิ่งล้ำค่า แน่นอนว่าฉันไม่ได้ซื้อมัน แต่ได้มาจากพวกขุนนางที่ได้มอบให้เป็นของขวัญเวลาที่ฉันได้เข้าร่วมงานสังคมที่เมืองหลวง
 
"ได้จริงเหรอ ?"
 
"ข้าบอกว่าข้าให้รางวัลเจ้าไม่ใช่รึไง ? แถมเจ้าก็ทำท่าทางอยากลองตั้งแต่ที่เมืองหลวงแล้วนี่"
 
ในฐานะที่เป็นหญิงรับใช้ฝึกหัดของฉัน ราโทก้าจึงติดตามไปในงานเลี้ยงและงานรื่นเริงกับฉันหลายครั้ง แต่ข้ารับใช้จะได้รับอนุญาตให้ดื่มได้เพียงแค่น้ำหรือน้ำชาเท่านั้นและไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้องอาหารของขุนนาง ฉันรู้ดีว่าเด็กคนนี้ดวงตายึดติดผลไม้ที่ดูจะหวานล้ำเหล่านี้มาตลอด
 
ดังนั้นแล้วราโทก้าจึงดูร่าเริงขึ้นในที่สุดขณะทานมัน ฉันเบนสายตากลับมายังเด็กสาวทั้งสองที่ยังคงสะอื้นไห้
 
ทั้งสองดูแล้วชวนให้เวทนาที่ทำให้อยากปกป้อง มันเป็นเรื่องง่ายที่จะอนุมานว่าเกิดอะไรขึ้น​บ้าง​ จากข้อเท็จจริงที่ว่ากองทัพของฉันได้พบเส้นผมของพวกเธอหลายเส้นที่ถูกกระชากในหลาย ๆ แห่งตามเส้นทาง มันง่ายที่จะบอกว่าพวกเธอถูกย่ำยีเช่นไร ด้วยร่องรอยฟกช้ำสีดำคล้ำและม่วงบนร่างกาย รอยดาบ กระทั่งรอยฟันขบบนแขนขา เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นบริเวณหน้าอกและกระโปรงของพวกเธอก็ฉีกขาดเช่นกัน
 
ขณะที่ชำระร่างกายของตัวเอง ก็มีเพียงบาดแผลและร่องรอยการประทุษร้ายที่เผยให้เห็นและขับเน้นความร้าวรานยิ่งกว่าเดิม
 
ฉันคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าฉันช่วยให้พวกเธอได้สวมใส่ชุดทูนิคทรงหลวมที่เป็นเสื้อผ้าทั่วไปของพลเมืองในคาลเดีย แทนที่จะ​เป็นอะไรที่มันเข้ารูปด้วยกระดุมหรือคอร์เซ็ตอย่างที่เป็นที่นิยมในอาณาเขตชั้นใน ฉันคิดว่าเสื้อผ้าถอดแยกออกได้เหล่านั้นมีแต่จะคอยย้ำเตือนความเจ็บปวดของพวกหล่อน
 
ในตอนนี้เพราะว่าอยู่ต่อหน้าลอร์ดประจำดินแดน ฉันจึงช่วยเรียกสติพวกเธอขึ้นมา และฉันก็ปันของกินที่ขนส่งมาที่นี่ให้กับทั้งคู่​
 
"กินซะเถอะ มันจะช่วยเยียวยาพวกเจ้าหลังอิ่มท้องแล้ว"
 
ช่วยเหลือพวกเธอในการชำระร่างกาย, อนุญาตให้พวกเธอเติมเต็มกระเพาะอาหาร และการมีเพียงแค่ผู้หญิงอยู่รอบกายเธอ มันจะช่วยให้เหยื่อทั้งสองสงบจิตใจลงได้ อาการสั่นเทิ้มของพวกเธอทุเลา​ลงขณะที่พวกเธอมองไปรอบ ๆ ห้องและมีคนแปลกหน้าเพียง​ฉันและราโทก้าที่เธอเชื่อว่าเป็นผู้หญิง
 
สิ่งที่ฉันจะต้องทำต่อจากนี้ มันทำให้ฉันรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ที่ต้องถามพวกเธอว่าพวกโจรฉุดตัวพวกเธอเช่นไร ฉันรู้สึกเสียใจต่อพวกเธอที่ต้องขุดคุ้ยความทรงจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเหล่านั้นขึ้นมาหลังจากที่สงบลงแล้ว แต่ว่ามันก็เป็นหน้าที่ที่ฉันต้องทำ
 
"......พวกเจ้าดีขึ้นสักนิดแล้วสินะ ?"
 
มันมีเพียงการกระทำของฉันที่ได้คงอยู่กับพวกเธอที่นี่ในห้องเดียวกันมาตลอดเวลา เพื่อให้พวกเธอคุ้นเคยกับฉัน ตอนนี้ฉันก็ชักที่จะเกลียดชังตัวเองขึ้นมา แต่ถึงอย่างไรฉันก็ยังคงต้องจดบันทึกมันลงกระดาษด้วยดินสอถ่านในมือ
 
ทั้งสองพยักหน้าอย่างประหม่าดูพร้อมสำหรับเรื่องราวแล้ว บรรดาหญิงสาวในห้องฝืนยิ้มเฝื่อนให้กำลังใจ มีเพียงแม่ของพวกเธอที่ส่งสายตาดุดันเล็กน้อยมาให้ แต่ฉันก็ไม่ได้นำพา
 
"คนพวกนั้นทำร้ายอะไรเจ้าบ้าง กล่าวสิ่งใด​กับเจ้าบ้าง ข้าต้องการรับฟังทั้งหมดเท่าที่เจ้าจดจำได้"
 
'ได้หรือไม่ ?' ฉันไม่ได้หลุดปากออกไป ในตอนนี้ฉันต้องการที่จะรับฟังข้อมูลทุกสิ่งทุกอย่าง
 
ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสองซีดเผือดทันที พวกเธอดูจะพยายามอย่างยิ่งที่จะยับยั้งตัวเองไม่ให้ร้องไห้อีกครั้ง ขณะที่หวนนึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายดั่งขุมนรก
 
ฉับพลันนั้น ดินสอถ่านในมือของฉันหัก
 
ดูเหมือนว่าฉันจะบีบมันแน่นไปหน่อย ขณะที่หยิบแท่งใหม่ ฉันก็บอกกับตัวเองให้ใจเย็นลงอีกครั้งและอีกครั้งขณะรับฟังเรื่องราว
 
 

[1] โลควอท (Loquat) - ไม้ยืนต้นถิ่นกำเนิดอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน กระจายพันธุ์ในจีนและญี่ปุ่น ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีปลูกเฉพาะในที่สูง มีรสหวานอมเปรี้ยว รับประทานสดหรือทำแยม, เยลลี่ เมล็ดมีรสชาติคล้ายอัลมอนด์ [wiki]



NEKOPOST.NET