[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 79 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.79 - 09 ความเดือดดาลอันเย็นเยือก


ฉันมาถึงหมู่บ้านเนซูในที่สุดและได้พักสักเล็กน้อย ถึงแม้โดยส่วนตัวฉันไม่ต้องการที่จะหลับทั้งที่ประสาทยังเฉียบแหลมอยู่ก็ตาม ทว่าร่างกายเด็ก ๆ ของฉันก็บอกกับตัวเองว่าอ่อนล้ามากแล้ว มันเป็นเวลาค่อนคืน ดังนั้นแทนที่จะสู้กับความง่วงงุน ฉันจึงยืมห้องในบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าบ้านที่ใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านเนซู ฉันหลับแทบจะทันทีที่หัวถึงหมอน แต่ก็ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วในตอนเช้า ฉันลุกขึ้นมาพร้อมกับฟ้าสาง
 
ฉันเปลี่ยนชุดที่ไม่ได้ผลัดเปลี่ยนมาตั้งแต่เมื่อคืน และเช็ดตัวด้วยผ้าที่ถูกจัดเตรียมให้ ใช้เศษผ้าฝ้ายถูฟันตัวเอง
 
เมื่อเสร็จสิ้นและออกมาจากห้อง คลอเดียที่นั่งรอฉันอยู่ก็ทักทาย
 
"พักผ่อนเพียงพอมั้ยคะ ท่านเอลลูเซีย ?"
 
"เอลิซ่าค่ะ ท่านคลอเดีย อรุณสวัสดิ์ ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว ไม่เหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย"
 
"ดีที่ได้ยินเช่นนั้นค่ะ ท่านเอลิซ่า"
 
คลอเดียเฝ้าอารักขาฉันตลอดทั้งคืนหน้าห้องของฉันดูอ่อนล้ากว่าปกติเล็กน้อย เธอยังจดจ่อกับการเป็นผู้อารักขาส่วนตัวของฉัน ไม่ได้พักผ่อนเพียงพอนับตั้งแต่ที่พวกเราออกจากเมืองหลวง
 
หลังจากเรื่องวุ่นวายเหล่านี้จบลง ฉันคงต้องให้เธอพักแล้วล่ะ — ตั้งแต่ต้น มันก็ออกจะมากเกินไปที่ฉันได้ไหว้วาน​ให้เธอเป็นผู้อารักขาเพียงหนึ่งเดียวของฉัน มันคงจะง่ายกว่าถ้าหากฉันกลับคฤหาสน์ ทว่าในตอนนี้ฉันยังต้องเคลื่อนไหว มันมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องจัดการ
 
ตอนที่​ฉันลงมาจากบันได ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังตระเตรียมอาหารเช้า เมื่อมองเห็นฉัน เสียงร้องเล็ก ๆ ก็ทำลายความเงียบงันในบริเวณนั้น
 
"พอเถอะ"
 
เบื้องหน้าของสิ่งที่นางไม่ต้องการจะมอง ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านจึงหยุดการร่ำไห้ นางเป็นสตรี​อายุมากกว่าสามสิบปี แต่นางไม่กล้า​แม้แต่​การสบตาฉัน ฉันกล่าวขอบคุณนางสำหรับที่พักอย่างสุภาพ ทว่านางเพียงแค่สั่นเทาอย่างน่าเวทนา
 
อาหารเช้าสำหรับฉันได้ถูกตระเตรียมไว้ในห้องครัว ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านผละตัวออกไปทันทีราวกับจะหลีกหนี​ มันไม่มีพิษหรือสิ่งแปลกปลอม มีเพียงขนมปังข้าวไรย์ทั่วไป, ซุปไข่ และไส้กรอกจำนวน​เล็กน้อย เนื่องจากไส้กรอกเป็นเสบียงอาหารและอุตสาหกรรมปศุสัตว์ในคาลเดียยังไม่ฟื้นตัว มันจึงเป็นอาหารราคาสูง แต่พวกเขาก็ยังคงมอบให้แก่ฉัน
 
มันช่างน่ายินดีและน่าเจ็บปวดไปพร้อมกัน
 
แต่ไม่ว่าอย่างไร ถ้าพวกเขาดูแลฉันอย่างดี ฉันก็จะดูแลพวกเขาอย่างดีตอบแทนเหมือนกันนะ
 
"ท่านดู — สงบนะคะ"
 
"หา ?"
 
"เปล่าค่ะ ท่านเอน่า ...... อุ๊บ ข้าหมายถึง ท่านเอลิซ่า ข้าได้เห็นด้วยตาตัวเองมาโดยตลอดว่าท่านเป็นกังวลต่อพลเมืองของท่านมากน่ะค่ะ"
 
อ้า หายากแท้ที่คลอเดียรู้สึกตัวตั้งแต่กลางประโยคว่าเธอเรียกชื่อฉันผิดและแก้ไขด้วยตัวเอง ความหมายของเธอก็คือ เธอคิดว่าฉันควรจะเป็นกังวลและลุกลี้ลุกลนมากกว่านี้ซินะ
 
อันที่จริงก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละ​ ฉันคิดว่างั้นนะ
 
ฉันสงบยิ่งกว่าที่เธอเชื่อว่าฉันควรจะเป็น ด้วยความจริงที่ว่านักรบชิรูทั้งหมดได้ออกเคลื่อนไหวแล้ว กองทัพของฉันและชนเผ่าชิรูจะต้องจับตัวกลุ่มโจรและนำตัวพวกเขามาให้ฉันได้อย่างแน่นอน นั่นคือสิ่งที่ฉันเชื่อ — หรืออีกนัยนึงก็คือ ฉันไว้ใจพวกเขาว่ามันจะเป็นแบบนั้น
 
"ข้าเชื่อว่ากุนเธอร์และเธโอจะเติมเต็มความคาดหวังของข้า"
 
ด้วยคำตอบของฉัน คลอเดียกระพริบตาปริบ จากนั้นก็ยิ้มแป้น
 
 
 
 
 
เมื่อฉันออกจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่รอฉันอยู่ข้างนอกคือเปาโลและทหารสามนายที่กุนเธอร์ได้มอบหมายหน้าที่ให้คุ้มกันฉันเมื่อวานนี้
 
"อรุณสวัสดิ์ครับ นายท่าน"
 
"รุณสวัสดิ์ มีอะไรคืบหน้าบ้าง ?"
 
"ราชีออคค้นพบร่องรอยของพวกเขาแล้ว ตอนนี้กำลังติดตามอยู่ครับ"
 
เปาโลตอบด้วยน้ำเสียงมีชีวิตชีวา เมื่อปีที่แล้วเขาเป็นเพียงแค่ทหารเกณฑ์ฝึกหัด แต่คล้ายกับว่าทหารทั้งหมดที่ได้กลับมาจากป้อมปราการยุกก์เฟน่าก็ล้วนแต่เติบโตขึ้น
 
พูดถึงเติบโตแล้ว ราชีออคเองก็ขนาดพอ ๆ กับม้า มันออกจะลำบากสำหรับฉันที่ตัวเล็กในการไต่ไปบนหลัง​ของมัน การมีดราโกนิสที่มีสติปัญญาเช่นมัน ด้วยความสามารถที่หลากหลายได้ช่วยเหลือฉันไว้จริง ๆ
 
.....ฉันหยุดตัวเองจากการจมไปในความคิดและถามเปาโล "มีอะไรอีกรึเปล่า ?" เขาดูจะลังเลไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเปิดปากอีกครั้ง
 
"แล้วก็...... พวกเราค้นพบเส้นผมที่เชื่อว่าเป็นของผู้หญิงที่หายตัวไปครับ"
 
เส้นผมของผู้หญิง ดูเหมือนว่ามันจะถูกค้นพบที่ข้างทาง ส่วนที่เหลือก็ปล่อย​ให้​เป็นเรื่องของจินตนาการได้เลย ชะตากรรมอันโชคร้ายที่เกิดขึ้นกับสตรีที่ถูกจับตัวไปโดยกลุ่มโจร เนื่องจากพวกเราได้ค้นพบเส้นผมของพวกเธอในขณะที่ติดตามกลุ่มโจร มันก็สามารถยืนยันได้ว่าเป็น​พวกมันที่ฉุดคร่าหญิงสาว
 
ฉันเริ่มเลือดขึ้นหน้า
 
เมื่อคืนนี้ฉันก็ได้คาดเดาว่าบางทีเรื่องพรรค์นี้อาจเกิด แต่สำหรับตอนนี้คล้ายกับความโกรธขึงกำลังปะทุขึ้นภายในกายฉัน มันไม่ใช่ความคั่งแค้นหรือบ้าเลือด เสมือนว่าตัวฉันกำลังเดือดพล่านอยู่ข้างใน แต่ฉันก็ไม่สามารถที่จะหาคำใดมาอธิบายได้นอกไปจากความโกรธ
 
"ท่านเอลิซ่าคะ ดวงตาท่านน่ากลัวมากเลยค่ะ"
 
ด้วยคำวิจารณ์ของคลอเดีย ฉันสังเกตเห็นว่าเปาโลดูจะหวาดกลัวต่อฉัน ใบหน้าของฉันมันจะน่ากลัวสักแค่ไหนกันเชียว ภายนอกฉันก็ยังคงเป็นเพียงแค่เด็กเจ็ดขวบเท่านั้น ฉันไม่คิดว่าจะสามารถแสดงสีหน้าอะไรออกไปได้มากมายนักหรอกนะ ฉันขยี้ตาตัวเอง และเปาโลก็ดูท่าทางโล่งอก
 
"เข้าใจล่ะ บอกพวกเขาให้เร่งมือแกะรอยเท่าที่จะสามารถทำได้"
 
"ครับ !"
 
เปาโลตอบเสียงกระปรี้กระเป่า และฉันก็มองเขาจากไป จากนั้นฉันหันไปหาคลอเดีย
 
ฉันหยิบเอากระดาษและดินสอถ่านที่มัดไว้รวมกันจากชายพกใต้เข็มขัด และเริ่มเขียนจดหมายสั้น ๆ
 
"ท่านคลอเดีย ข้าขอปลดท่านจากหน้าที่ผู้อารักขาของข้าเป็นการชั่วคราว ข้าต้องการให้ท่านพาเอลิสจากที่แม่น้ำเซร่ากลับไปยังคฤหาสน์โกลเด้นฮิลส์ของข้า จงมอบจดหมายฉบับนี้ให้แก่เธอ"
 
ตาของคลอเดียมองตามดินสอถ่าน ริมฝีปากพะงาบตามขณะอ่านข้อความที่ฉันกำลังเขียนจดหมาย กระดาษที่ส่งถึงราโทก้าได้สั่งการให้เขานำแส้จากส่วนที่ลึกที่สุดของคุกใต้ดินออกมาให้ฉัน และต้องทำให้มั่นใจว่าดรุณีน้อย​เอลิสไม่รู้เรื่องนี้ แส้ซึ่งดื่มด่ำโลหิตมนุษย์มากมาย มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กหญิงที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยสมควร​เป็น​พยานรับรู้
 
"ข้าคำนึงไว้แล้วว่าจะทำอย่างไรกับมัน ไม่ให้เป็นที่ครหาว่าข้าเป็นอวตารของบิดาข้า"
 
"ข้าทราบดีว่าท่านไม่เหมือนกับเขา"
 
"งั้นก็ดี"
 
คลอเดียพยักหน้าเล็กน้อย มอบคำสั่งการให้ทหารสามนายที่เหลืออยู่คอยคุ้มกันฉัน จากนั้นก็ตรงไปยังโรงม้าเพื่อรับม้าของเธอ
 
ความโกรธขึ้งยังคงคุกรุ่นและระอุข้างใน
 
ถึงกระนั้น ในหัวของฉันก็ยังคเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง ประหนึ่งว่าถูกแช่แข็งในน้ำที่เดือดปุด
 
นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันยังคงเฝ้ารออยู่ที่นี่ รอหมาป่ามังกรของฉัน, รอพลเมืองของฉัน และรอพลทหารของฉัน ลากตัว "เดรัจฉาน​" ​เหล่านั้นมาเบื้องหน้าข้า



NEKOPOST.NET