[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 77 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.77 - 07 สิ่งใหม่ ๆ


วันถัดมา ฉันต้องขี่ม้าแต่เช้าตรู่
 
ฉันเดินทางไปตามถนนออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออก ที่ประกบข้างฉันคือเปาโล รวมถึงราโทก้าในสวมชุดผู้หญิงที่มีผ้าคลุมหน้าปกปิด ข้างหลังคือคลอเดียและเบลเวย์ที่ขี่ม้าด้วยกัน
 
เมื่อคืนนี้ เปาโลได้มาส่งสารเพื่อแจ้งให้ฉันทราบเกี่ยวกับการบุกรุกของกลุ่มโจรที่มาจากประเทศเพื่อนบ้าน
 
พวกเขาซ่อนตัวเองบริเวณรอบนอกของป่าอสูรในอาณาเขตยุกก์เฟน่า และดูเหมือนว่าจะบุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของท่านมาร์เกรฟกีนาสและหลบหนีออกมา ในเมื่อพวกเขาได้เล็ดรอดออกจากเขตแดน กองทัพของกีนาสจึงไม่อาจติดตามพวกเขาไปได้
 
ด้วยการโอบล้อมด้วยกองทัพจากทั้งยุกก์เฟน่าและกีนาส จากภูมิศาสตร์แล้วก็มีเพียงที่แห่งเดียวให้หลบหนี โชคร้ายจึงตกเป็นของคาลเดีย
 
ต้องขอบคุณเอิร์กนาดที่ได้แจ้งฉันทราบเกี่ยวกับแผนการของเขาก่อนหน้านี้ กองทัพของฉันจึงกระจายกำลังออกไปทั่วคาลเดีย และอาสาสมัครจากชนเผ่าชิรูก็ยังช่วยมองหากลุ่มโจรด้วย มันคงจะดีถ้าเราสามารถจับพวกเขาได้ก่อนที่ชาวเมืองจะได้รับความเดือดร้อน......
 
ฉันยกเลิกนัดหมายกิจกรรมทางศาสนจักรที่ต้องเข้าร่วม ในตอนนี้พวกเราสามารถ​ติดต่อบิชอปได้แล้ว และฉันก็ต้องการผูกสัมพันธ์กับสำนักงานใหญ่ของศาสนจักรโดยตรงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ว่าด้วยสถานการณ์ในตอนนี้มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ฉันหวังว่าจะสามารถชดเชยได้หลังจากที่ฉันกลับมานะ
 
ถึงแม้ว่า ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่ต้องการที่จะจากเมืองหลวงไปก็ตาม ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่ได้ดีขึ้นเลยของท่านเอิร์ลเทเรเซีย
 
ในช่วงเวลานี้ของปี ขุนนางมากมายต่างก็มารวมตัวกันที่เมืองหลวง กลุ่มผู้ติดตามของท่านมาร์ควิสนอร์ดสเทิร์มตอนนี้ก็อยู่ที่นี่ ในระหว่างที่ฉันจากเมืองหลวงไป ไม่รู้ว่าพวกเขาจะว่ากล่าวถึงฉันอย่างไรซิน่า
 
มันจะกลายเป็นเรื่องเสียเปรียบที่ไม่อาจจะปฏิเสธหรือต่อต้านบุคคลที่สามในทันทีได้เลย
 
 
 
 
 
พวกเราผ่านคฤหาสน์เดิมของฉัน และมาจนถึงส่วนกลางของอาณาเขตที่ซึ่งกำลังก่อสร้างที่อยู่ใหม่ของลอร์ดประจำดินแดนในตอนดึกมากแล้ว วัสดุสำหรับการก่อสร้างที่อยู่อาศัยใหม่นี้ส่วนมากมาจากเทือกเขาในบริเวณรอบ ๆ ทางด้านทิศตะวันออกมีแม่น้ำจากเทือกเขาเอม็อนนอร์ไหลผ่าน
 
แม่น้ำนี้คือ แม่น้ำเซร่า ซึ่งไหลขนาบกับแม่น้ำที่อยู่บริเวณพรมแดนทางตะวันตกของเรา แม่น้ำรุคเตอร์ ต้นน้ำของที่นี่คือหมู่บ้านซีริล นอกจากนี้ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำ​เซร่าก็เป็นที่ราบที่เต็มไปด้วยทะเลสาบ
 
"ท่านมาสักที นายท่าน"
 
ทันทีที่ฉันกระโดดลงจากหลังม้า ฉันก็ได้ยินภาษาอาร์โทลัสดังมาจากข้างหลัง เมื่อฉันมองกลับไปก็พบกับชายหนุ่มจากชนเผ่าชิรูวิ่งตรงมายังฉัน เขาสวมเสื้อคลุมทูนิคที่มีการออกแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของพวกเขา
 
"อ่า ข้าเพิ่งมาถึง คาลเดียเป็นเช่นไรบ้าง เธโอ ?"
 
เธโอ — ชายหนุ่มผู้นี้มีนามว่า เธโอเมอร์ เขาเป็นผู้ที่รับเลือกโดยตรงจากชนเผ่าให้เป็นตัวแทนของพวกเขาในการเจรจาทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับฉัน นอกจากนี้เขายังเป็นผู้นำของกองนักรบหนุ่มอีกด้วย ดังนั้นก็แน่นอนว่าฉันได้พูดคุยกับเขาบ่อยมากที่สุดในชนเผ่าของพวกเขา
 
"ตอนนี้นักรบผองข้าได้ออกค้นหากลุ่มโจรที่ฟากตะวันออกของแม่น้ำเซร่า ข้าไม่เชื่อว่าพวกมันจะข้ามฝั่งแม่น้ำมาแล้ว คนจากกองทัพก็เฝ้ายามที่หมู่บ้านและแม่น้ำไว้ ตามคำสั่งของกุนเธอร์"
 
"เข้าใจล่ะ ......มันง่ายกว่าที่จะติดตามพวกเขาในที่ราบ แต่ในเมื่อพวกเรายังไม่ค้นพบพวกเขา บางทีเขาก็อาจจะออกไปจากอาณาเขตของเราแล้วก็ได้ บางทีพอทหารจากยุกก์เฟน่าไล่ล่าพวกเขา พวกเขาก็อาจจะข้ามกลับไปที่อาณาเขตกีนาสอีกครั้ง .....ถ้าเพียงแค่พวกเราสามารถติดต่อกับกองทัพของอาณาเขตกีนาสได้ล่ะก็......."
 
ฉันเหลือบมองไปทางเบลเวย์ขณะที่พูดอย่างงั้น แต่เขาส่ายหน้า
 
"ข้าได้ส่งพิราบสื่อสารไปแล้วครับ แต่...... ได้รับคำตอบจากท่านมาร์กราวีนกีนาสว่า 'ปัญหาของอาณาเขตตนก็ควรจะแก้ไขด้วยตัวเอง'"
 
เธโอและฉันพยักหน้าอย่างไม่ได้แปลกใจนัก มันเป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าภริยาของท่านมาร์เกรฟกีนาสเป็นผู้ดูแลกิจการภายในส่วนใหญ่ของอาณาเขตกีนาส ทั้งนางยังเกลียดชังคาลเดียอย่างกับอะไรดี
 
ด้วยงานอดิเรกอันวิกลจริตของพ่อฉัน และความจริงที่ว่าฉันมีหน้าตาเหมือนกับเขา ไหนจะฉายา "ตระกูลปิศาจ" ที่คาลเดียได้รับอีก ท่านมาร์กราวีนกีนาสไม่ได้ปกปิดความรังเกียจของนางที่มีต่อเราเลยแม้แต่น้อย ความขยะแขยงของนางที่ว่าเหยื่อของความฟั่นเฟือนของพ่อแม่ฉันคือพลเมืองของคาลเดียเอง ได้นำไปสู่ทัศนคติของนางที่มีต่ออาณาเขตคาลเดียทั้งหมด แม้ว่าฉันจะไม่ได้รู้รายละเอียดนัก แต่มันก็มีข่าวโจษจันกันว่าบิดาของนางและปู่ของฉันเป็นคู่ปรับกันมาแต่ปางก่อนแล้ว
 
"เธโอ เจ้ายังมีนักรบที่พร้อมเพียงพอจะเคลื่อนพลออกไปตอนนี้หรือไม่ ?"
 
"......อ้า ครึ่งหนึ่งผองข้ายังอยู่ที่นี่เพื่อช่วยก่อสร้างหมู่บ้าน"
 
"การก่อสร้างสามารถรอจนหลังจากนี้ได้ เรียกตัวชาวเจ้าทั้งหมดมาที่นี่ที"
 
เธโอไม่ได้พยักหน้ารับคำสั่ง เขาขยับตัวมาที่ฉัน คุกเข่า และบีบไหล่ฉันแน่น เขาไม่ได้ยั้งกำลังเลยสักนิดเดียว ฉันรู้สึกว่าได้ยินเสียงร้าวดังมาจากไหล่เล็ก ๆ ของตัวเอง
 
ฉันกัดฟันแน่นและอดทนต่อความเจ็บ ไม่กระทั่งอนุญาตให้กล้ามเนื้อกระพุ้งแก้มกระตุกสักนิด ฉันสบสายตาแหลมคมของเธโอตรง ๆ ขณะที่เขาพูด
 
"ข้าไม่สามารถยินยอมให้การก่อสร้างที่อยู่อาศัยผองข้าล่าช้าไปได้ ฤๅท่านจะกล่าวว่าพลเมืองดั้งเดิมของอาณาเขตท่านนั้นมีความสำคัญมากกว่าผองข้าที่มาใหม่ ? ท่านเป็นผู้ที่กล่าวไว้แต่ต้นเองว่าท่านจะให้ความสำคัญที่เท่าเทียมกัน"
 
การก่อสร้างได้ล่าช้าไปกว่ากำหนดการมาก เพราะหัวหน้าโครงการแต่เดิมคือคามิลเสียชีวิต กลุ่มเกษตรกรผู้ลี้ภัยที่ควรจะได้มีส่วนช่วยในการก่อสร้างต่างก็ถูกสังหารเหี้ยน และผู้ควบคุมงานก่อสร้างคนใหม่ก็คือ ฉันเอง ที่ไม่ได้มีเวลามากมายนัก ทั้ง​พวกเขาต้องใช้วัสดุก่อสร้างที่ไม่คุ้นเคยและอยู่อาศัยในสภาพแวดล้อมใหม่ ๆ
 
สำหรับเขาแล้ว การทำให้การก่อสร้างที่อยู่อาศัยเสร็จสิ้นเพื่อชนเผ่าของเขามันมีความสำคัญมาก ฉันเองก็รู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาทุ่มเทกับเรื่องนี้มากแค่ไหน
 
เธโอเมอร์ เป็นหนึ่งในผู้นำของชนเผ่าชิรู ระหว่างการหลบหนีจากกองทัพเดนเซลอันยาวนาน ผู้นำของพวกเขาก็ถูกกำจัดไปมากมาย ดังนั้นเขาจึงได้ถูกเลือกให้ขึ้นมาเป็นหนึ่งในผู้นำคนใหม่ จากผู้นำชนเผ่าทั้งสิ้นแปดคน เขาเป็นผู้อ่อนเยาว์ที่สุด แต่อายุของเขาก็ไม่ใช่ปัญหา จะหนุ่มหรือแก่ ทุกคนในชนเผ่าชิรูต่างก็นับถือเขาและตรึงความหวังของพวกเขาไว้ที่เขา
 
ฉันวางมือเล็ก ๆ ของตัวเองลงบนมือของเธโอที่บีบไหล่ฉัน
 
"เธโอเมอร์ ธีริท ข้าเองก็เป็นกังวลกับข้อเท็จจริงที่ว่าการก่อสร้างที่อยู่อาศัยสำหรับชาวเจ้ายังไม่เสร็จสิ้น ......แต่ข้ามิได้ไปที่เมืองหลวงเพื่อเที่ยวเล่น มันจะไม่มีปัญหาใดในการหยุดพักการก่อสร้างไว้ก่อนชั่วคราว"
 
เธโอกระพริบตาเชื่องช้า เปลวเพลิงในนัยน์ตาสีเทาศิลาของเขาไหววูบ
 
"......ท่านมีมาตรการเช่นไร ?"
 
"ข้าได้หารือกับท่านลอร์ดคาร์สันเกี่ยวกับการว่าจ้างช่างไม้ไว้แล้ว ในเดือนที่หนึ่ง ช่างไม้จำนวนหกสิบคนจะมาที่นี่และปฏิบัติงานของเขา ตั้งแต่เครื่องเรือนไปจนถึงสิ่งยาก ๆ อย่างเรือหรือสะพาน เขาจะสร้างให้กับเรา ตอนนี้เขากำลังดำเนินการเกี่ยวกับการแปรรูปไม้ที่จะนำมาใช้ ข้ายังขอให้เขาเตรียมที่ปั่นด้ายและที่ทอผ้าไว้บางส่วนอีกด้วย"
 
แท้จริงแล้วฉันไม่ได้มีชีวิตที่หรูหราในเมืองหลวงเลยแม้แต่น้อย ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมากหรือมีสิทธิที่จะทำเรื่องแบบนั้น ฉันยังคงพูดต่อไป
 
"ข้ารู้ดี ว่าข้าถือดีอวดตัว​รองรับชนเผ่าชาวเจ้า ทั้งที่พลเมืองดั้งเดิมของข้าก็ยังมีความรู้สึกแง่ลบต่อตัวข้า แต่ทั้งที่เป็นเช่นนั้น ข้าก็มีหน้าที่ที่จะต้องปกป้อง​ทุกคน นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าต้องการนักรบของชาวเจ้า ......อย่าละทิ้งวิถีแห่ง​นักรบของ​ชาวเจ้าไป นักรบจะยังคงเป็นนักรบได้เช่นไร หากเขามิได้​ถือครองความทะนง​ตนในเกียรติ​และศักดิ์ศรีของตน​ไว้อีกแล้ว​"
 
มือของเธโอที่อยู่บนไหล่ฉันคลายกำลังลงในที่สุด เขามองตรงมาที่นัยน์ตาสีเลือดของฉัน เปลวเพลิงลุกโหมในดวงตาเขาให้ความรู้สึกคล้ายกับท่านเอิร์ลเทเรเซียตอนที่มองตรงมาราวกับจะทะลุใจฉันได้ เขาเองก็คงจะมองเห็นภาพสะท้อนตัวเองในแววตาของฉัน
 
ภายใต้การกระตุ้นจากคลอเดียที่หยุดรออยู่ข้างหลังฉัน เขาลุกขึ้นในที่สุด จากนั้นโค้งคำนับต่ำ
 
"......ขออภัยสำหรับความหยาบคายของข้า ตามบัญชาของนายท่าน ข้าจะเรียกนักรบทั้งหมดในหมู่บ้านมาที่นี่ และออกค้นหาทางทิศตะวันตก"
 
"นั่นช่วยได้มากทีเดียว .......ขอบใจ"



NEKOPOST.NET