[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 67 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.67 - นามเดียวกัน • บทที่ 11


หนึ่งเดือนหลังจากวันนั้นในกลางดึก ราโทก้าเปิดประตูห้องของเขาอย่างแผ่วเบา
 
ไฟโถงทางเดินถูกดับไปแล้ว และแสงดาวพร่างพรายนอกหน้าต่างก็เป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียว
 
มันเงียบสงัด กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองก็ดังเกินไปสำหรับเขา
 
ราโทก้าลอบออกจากห้องของตัวเองอย่างเงียบกริบและกลั้นลมหายใจเท่าที่จะทำได้ ขณะที่เดินไปตามโถงทางเดินอันมืดมิดอย่างระมัดระวัง เวลานี้ทุกคนในคฤหาสน์ต่างนอนหลับกันแล้ว
 
นี่มันเป็นครั้งที่สองที่เขาลอบออกมาจากห้องของตัวเองเช่นนี้
 
ในคืนที่พวกทหารกลับมา ราโทก้าก็ได้แอบออกจากห้องเพื่อที่จะไปค่ายทหาร แต่ทว่าโชคร้ายที่ในเวลานั้นเขาถูกจับได้​โดยเบลเวย์ และเขาก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้ออกจากห้องของตัวเองอีก
 
ท้ายที่สุด ตลอดเวลานั้นเขาจึงไม่ได้รับข้อมูลใด ๆ เลย หรือกระทั่งการไปพบเอลิเซ่
 
ครั้งนี้ เพื่อไม่ให้ถูกจับได้อีก ราโทก้าจึงรอจนกระทั่งดึกดื่น เมื่อทุกคนรวมไปถึงข้ารับใช้หลับกันแล้ว
 
เป้าหมายแรกของเขาก็คือการออกจากคฤหาสน์ให้ได้เสียก่อน และเขาก็กระโดดออกจากหน้าต่างที่ชั้นแรกและกลิ้งไปบนพื้น
 
ฤดูร้อนจบสิ้นไปแล้วและข้างนอกก็หนาวเย็น ในขณะที่ลูบแขนตัวเองเพื่ออบอุ่นร่างกาย ราโทก้าก็รีบไปยังค่ายทหาร
 
ที่ค่ายทหารยังคงส่องสว่างแม้จะเป็นเวลากลางคืนไม่เหมือนกับที่คฤหาสน์ ราโทก้ารู้ดีว่ายังมีใครบางคนที่ยังคงปฏิบัติหน้าที่จนกว่าจะเช้า เขาเคยได้ยินว่าที่ทางเข้าทางทิศใต้จะต้องมีทหารสักคนที่ทำหน้าเฝ้ายามประจำการอยู่
 
ราโทก้าต้องการพูดคุยกับใครสักคนและฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเขาจึงตรงไปที่นั่น
 
ที่ทางเข้าทางทิศใต้ เป็นไปตามที่ราโทก้าคาดคิด แสงเทียนที่ส่องสว่าง เขามองเห็นโครงร่างเลือนลางของทหารที่ยืนอยู่ที่นั่น
 
ราโทก้ากังวลว่าถ้าหากเป็น​ทหารที่เขาไม่คุ้นเคย ในช่วงเวลาที่เขาถูกจำกัดที่อยู่กว่าหนึ่งเดือน กลุ่มทหารที่ไปช่วยก่อสร้างหมู่บ้านสำหรับผู้ลี้ภัยอาจจะกลับมาแล้วก็ได้​ ดังนั้นจะมีบางคนที่ราโทก้าไม่รู้จักด้วย
 
โชคดี ผู้ที่เฝ้ายามในคืนนี้เป็นคนที่ได้ช่วยในการฝึกของราโทก้ามาก่อน เมื่อ​ครั้ง​ที่เขายังไม่ได้สนิทกับเปาโลหรือคาลวิน คนผู้นี้ไม่เคยหัวเราะเยาะหรือมีความสัมพันธ์แย่ ๆ ต่อเขา
 
เพื่อที่จะไม่ทำให้เขาตกใจ ราโทก้าเดินไปอย่างช้า ๆ ในค่ำคืนอันมืดสนิท
 
"นั่นใคร !"
 
นายทหารรีบชักดาบของเขาออก ราโทก้ามองเห็นสีหน้าตกใจของนายทหารจากแสงของเทียนไข และเมื่อเขามองเห็นว่าเป็นราโทก้า เขาก็เก็บดาบเข้าฝักอีกครั้ง
 
"ราโทก้า......?"
 
"ใช่ ถูกแล้ว ข้าเอง"
 
"เจ้า เจ้ามาจากไหน ? .......ยิ่งไปกว่านั้น ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ยามวิกาลเช่นนี้......?"
 
นายทหารไม่เก็บซ่อนความงุนงงของเขาเลย ในขณะที่ราโทก้ารู้สึกโล่งใจที่สุดจากเวลาอันเนิ่นนาน ที่คฤหาสน์มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่พูดคุยกับราโทก้าคือเบลเวย์และนางมาร์แชน ส่วนคนที่เหลือไม่เคยแสดงอารมณ์ใด ๆ ต่อหน้าเขาเลย
 
เมื่อได้มองเห็นสีหน้าที่หลากหลายเบื้องหน้าเขาเป็นครั้งแรกในระยะเวลาหนึ่ง ราโทก้าก็ผ่อนคลายไหล่ของเขา
 
"เอ่อ ข้าถูกดูแลอยู่ที่อื่นน่ะ แล้วมันก็เข้มงวดมาก ดังนั้นข้าก็เลยไม่สามารถมาที่นี่ได้เลยนอกจากเวลานี้ และผู้คนที่นั่นก็ไม่ยอมบอกอะไรข้าเลย......."
 
"เจ้าเลยมาที่นี่เพื่อฟังจากพวกเรา ?"
 
ราโทก้าพยักหน้า และนายทหารก็เกาแก้มของเขาอย่างมีปัญหา แม้ว่าเขาจะเก็บดาบของเขาแล้ว แต่มันก็ดูเหมือนว่าเขายังคงรักษาความระมัดระวังขั้นต่ำไว้อยู่
 
"ข้าเห็นพวกท่านจากที่ห่างออกไปในตอนที่พวกท่านกลับมา เวลานั้นมันมีบางคนที่ข้าหาไม่เจอด้วย....... ข้าเป็นกังวลว่าพวกเขาอาจจะบาดเจ็บ และข้าก็เลยมาหาคำตอบ เพื่อนร่วมห้องของข้า อิกอร์...... เขาปลอดภัยดีใช่มั้ย? เขากลับมาแล้วใช่มั้ย ?"
 
เพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยเกินไป ราโทก้าจึงได้เพียงแต่ตามสิ่งที่เขาต้องการจะรู้ออกไปเท่านั้น แต่ทว่านายทหารก็หน้าถอดสีทันทีเมื่อเขาได้ยินชื่อของอิกอร์
 
แสงเทียนไขสลัวส่องบนใบหน้าของนายทหารที่กลายเป็นสีขาว
 
ราโทก้าขบริมฝีปากและกัดกรามของตัวเอง ปฏิกิริยาของนายทหารได้บ่งชี้ว่าเขาจะต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอิกอร์
 
ในขณะนั้นทั้งราโทก้าและนายทหารตกอยู่ในความเงียบงัน สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโชยผ่านราโทก้า ทำให้เขาหนาวและไหล่ของเขาก็สั่นระริก ความเยือกเย็นเพียงน้อยนิดก็มากเกินไปแล้ว และราโทก้าก็เป็นคนทำลายความเงียบเป็นคนแรกด้วยการจาม จากนั้นนายทหารก็กลับมาได้สติในที่สุด
 
"เฮ้ย อย่ามาเป็นหวัดหรืออะไรแถวนี้นะ ใส่เสื้อผ้าบาง ๆ แบบนี้น่ะ......!"
 
".....ข้าไม่เป็นไร พอข้ากลับไป ข้าก็มีเตียงอุ่น ๆ ในซุกแล้ว แต่ก่อนที่ข้าจะไป ได้โปรดอย่างน้อยก็บอกข้าทีเถอะว่า เกิดอะไรขึ้นกับอิกอร์"
 
ราโทก้ามองตรงไปยังดวงตาของนายทหารและเขาก็อ้ำอึ้งไปเล็กน้อย นายทหารกัดริมฝีปากของตัวเองสักพักหนึ่ง จากนั้นท้ายที่สุดเขาก็ถอนหายใจและเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเบา
 
"อิกอร์ หมอนั่นตายแล้ว ที่ป้อมยุกก์เฟน่า เขาถูกลอบโจมตีจากข้างหลังและแทงที่ช่องท้อง..... ริชาร์ด, โดมินิค, โวย์ซีช, เฟรเดอริค, โจเซฟ พวกเขาและอีกหลาย ๆ คนล้วนตายแล้ว คามิลก็เช่นกัน ซาร์..... นายท่านเอลิซ่าจึงฟั่นเฟือนไปแล้วเพราะ​ความตายของ​เขา ทั้งหมดที่นางทำตอนนี้ก็มีเพียงแค่การนอนหลับเท่านั้น....."
 
ทุกชื่อที่ถูกนายทหารกล่าวออกมาล้วนเป็นคนที่ราโทก้ารู้จัก และราโทก้าก็รู้สึกราวกับเลือดไม่ไหลเวียนบนใบหน้า จากนั้นเขาก็แตะใบหน้าของตัวเองด้วยนิ้วที่สั่นเทาขณะที่เขาเริ่มที่จะรู้สึกหน้ามืด นายทหารท่าทางค่อนข้างหดหู่ขณะที่เขาเดินกลับไปยังจุดเฝ้ายามที่ทางเข้าของค่ายทหาร
 
ราโทก้าไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้ทั้งนั้นและได้แต่แข็งทื่ออยู่สักพักหนึ่ง แม้ว่าเขาจะรู้อยู่แล้วว่ามันอาจจะเป็นไปได้ แต่การเผชิญหน้ากับการที่ได้รับรู้ว่าคนที่เขาเคยรู้จักนั้นเสียชีวิตไปแล้วมันก็ยังคงสร้างความตื่นตระหนกให้กับเขา
 
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อได้ยินว่าเอลิซ่า ผู้ที่กุมชะตากรรมของเขาก็สติฟั่นเฟือนไป ข่าวนี้ทำให้เท้าของเขาสั่นคลอน
 
เขารู้สึกหน้ามืดอย่างที่สุดขณะที่พยายามอย่างสุดกำลังที่จะกลับไปยังคฤหาสน์ นายทหารมองแผ่นหลังเล็ก ๆ ของราโทก้าจากไปด้วยท่าทีที่ไม่มั่นคงในความมืดอย่างเป็นกังวล
 
ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว ราโทก้าก็ได้กลับมายังห้องตัวเองแล้ว สมองของเขามันทึ่มทื่อ เขารู้สึกอ่อนล้าอย่างมากและราโทก้าก็หลับลงบนเตียงของเขา
 
 
 
 
 
เบลเวย์เขย่าตัวเขาเพื่อปลุกราโทก้า เขายังคงสับสนและงงงวย ดวงตาของเขารู้สึกขุ่นมัวและร้อนผ่าวจนเกือบจะเจ็บปวด ร่างกายทั้งหมดของเขารู้สึกหนักและไม่ต้องการขยับเคลื่อนไหว
 
"เป็นอะไรรึ ?"
 
เขาได้ยินเสียงเย็นชาที่ไร้ความห่วงใยเลยสักนิด ราโทก้าส่ายศีรษะเชื่องช้าขณะที่ยังรู้สึกย่ำแย่ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรรึเปล่า แต่เขารู้สึกว่า ณ สถานที่แห่งนี้เขาไม่ได้รับอนุญาตให้พยักหน้ากับคำถามนี้
 
"เกิดอะไรขึ้น ?"
 
"......ไม่ ไม่มีอะไร"
 
ราโทก้าส่ายหัวตัวเองอีกครั้งอย่างจริงจังกว่าเดิม และเบลเวย์ก็มองราโทก้าราวกับจะทะลุตัวเขา มันเป็นสายตาที่เยียบเย็นที่ทำให้ราโทก้ายอบตัวลงโดยไม่ได้ตั้งใจ
 
"......คิดดูแล้วถึงอย่างไร​ เจ้าก็เป็นแค่เด็กนี่นะ........"
 
เบลเวย์พึมพำกับตัวเอง ราโทก้าที่ไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรและเพียงแค่มองเขาอย่างว่างเปล่า
 
ราโทก้าสบสายตากับเบลเวย์อีกครั้งขณะที่เบลเวย์กำลังขมวดคิ้ว และราโทก้าก็รีบก้มหน้าตัวเองลงทันที เขาจึงพลาดที่จะได้เห็นสีหน้าของเบลเวย์ที่แตกต่างไปจากเดิม



NEKOPOST.NET