[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 66 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.66 - นามเดียวกัน • บทที่ 10


จนกระทั่งคลอเดียที่ดูอ่อนเปลี้ยส่งเอลิซ่าที่หมดสติเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ร่างกายของราโทก้าก็ยังคงนิ่งงันราวกับก้อนหิน
 
ในกายเขาเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงและสับสน
 
จนเมื่อท่านเอิร์ลเทเรเซียเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว ราโทก้าจึงเริ่มขยับตัวอย่างงุ่มง่ามอีกครั้ง
 
เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เบลเวย์จะมาพบและรับเขากลับ เขาไม่สามารถหาข้อแก้ตัวที่ดีได้เลย ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงการโดนตำหนิว่าไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาจึงผละออกไปอย่างรวดเร็วและกลับไปที่ลานฝึก
 
หัวใจของเขายังคงเต้นรัวอย่างปวดร้าว เอลิซ่า, คลอเดีย และสิ่งมีชีวิตที่พวกเธอขี่มานั้น ทั้งหมดต่างอาบไปด้วยเลือด มันคงจะต้องมีการต่อสู้อะไรบางอย่างที่ป้อมยุกก์เฟน่า แม้ว่าทุกสิ่งมันจะยังคงเป็นปกติเช่นยามเช้า และเขาก็ไม่มีเบาะแสอื่นใดว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
 
ผู้คนที่เขาไม่รู้จักกำลังล้มตายลงในสถานที่เขาไม่รู้จัก สิ่งนี้ยังคงสร้างความตื่นตระหนกให้กับราโทก้า
 
ยิ่งไปกว่านั้น เอลิซ่าที่กลับมาแล้ว นั่นก็หมายความว่าพวกทหารที่ไปยังป้อมยุกก์เฟน่าพร้อมกับเธอก็ควรที่จะกลับมาภายในไม่กี่วันนี้แล้วเช่นเดียวกัน
 
เมื่อคิดแบบนี้แล้ว พละกำลังบนไหล่ของเขาก็หายไป เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะลุกขึ้นมายืนอีกครั้ง และจนเมื่อเขาเห็นเบลเวย์กำลังเดินเข้ามาในลานฝึก
 
"ขอโทษที ข้าลืมและปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่เสียหลายชั่วยาม.....!"
 
เบลเวย์เร่งฝีเท้ามายังราโทก้าดูท่าทางไม่ค่อยมั่นคงและร้อนใจ แตกต่างไปจากท่าทีเยือกเย็นตามปกติของเขา ซึ่งทำให้ราโทก้าเบิกตากว้างอย่างตระหนก
 
เบลเวย์เองก็คงตระหนักได้ถึงท่าทางของตนเช่นกัน เขากระแอมไอเพื่อให้ตัวเองสงบลง
 
"ตอนนี้ท่านคลอเดียไม่อยู่ ขอโทษจริง ๆ ที่ให้เจ้ามาที่นี่และรอโดยไม่ได้อะไรเลย ข้าจะทำให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก วันนี้เจ้ากลับได้แล้ว"
 
เบลเวย์อธิบายอย่างลื่นไหลและรีบหันกลับไปพร้อมกับทิ้งราโทก้าไว้ ทำให้เขารู้สึกสลดใจด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาต้องการที่จะได้ยินคำอธิบายว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ มากกว่าที่จะเป็นคำขอโทษนี้
 
ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวกำลังเกาะกุมหัวใจของเขา ราโทก้าเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าตามเบลเวย์ไปด้วยอารมณ์ที่เศร้าหมอง
 
 
 
 
 
ช่วงระยะเวลาหนึ่งหลังจากนั้น พวกทหารที่เหลือของกองทัพคาลเดีย นำโดยกุนเธอร์ก็กลับมา
 
ราโทก้าแอบมองดูพวกเขาที่อยู่ในสวนจากทางหน้าต่างของคฤหาสน์ ทั้งที่รู้ว่าอาจจะโดนดุถ้าหากว่าโดนจับได้ ในสวนที่ปูไปด้วยอิฐหลากสี เขาเห็นเงาดำบนใบหน้าของพวกทหาร พวกเขาแทบจะไม่กินอะไรเลยและความเงียบงันก็มาแทนที่งานเต้นรำสังสรรค์ที่ได้ตระเตรียมไว้สำหรับการกลับมาของพวกเขา พวกเขาเพียงแค่ดื่มแอลกอฮอร์เท่านั้น
 
อย่างที่คาดคิด ด้วยสถานการณ์ของเอลิซ่า พวกเขาไม่สามารถที่จะเฉลิมฉลองอะไรได้หรอก
 
เขาสงสัย หากว่าเธอบาดเจ็บหนัก​ เพราะเธอยังคงขังตัวเองไว้ในห้อง
 
ในขณะที่คิดแบบนั้น ราโทก้าก็หยุดมองทหารทั้งหมด และเปลี่ยนมาเป็นมองหาผู้ที่เคยดูแลเขาตอนที่อยู่ในค่าย
 
กุนเธอร์ที่โดดเด่นถูกค้นพบได้ในทันที เหล่าทหารทุกรุ่นต่างก็ห้อมล้อมรอบตัวเขา และผมสีน้ำตาลแดงของเขามันก็ค่อนข้างที่จะเด่นชัด คนผู้นี้เป็นที่ดึงดูดผู้คนนักล่ะ
 
คาลวินนั่งอย่างผ่อนคลายอยู่ข้างกุนเธอร์
 
ในขณะที่ทหารคนอื่น ๆ มีสีหน้าที่หม่นหมอง คาลวินยังคงมีท่าทีที่มั่นคงและสีหน้าที่สงบ มีเพียงทหารที่อยู่ใกล้กับเขาเท่านั้นที่ดูจะปลอดโปร่งโล่งใจ
 
จากนั้นสายตาเขาก็หยุดที่เปาโล เขาเป็นคนตัวเตี้ยที่สุดในหมู่ทหาร แต่ผมฟูสีทองของเขามันเป็นที่สะดุดตา
 
ราโทก้ารู้สึกโล่งอกที่เห็นเพื่อนของเขาปลอดภัยดี และราโทก้าก็เริ่มค้นหาเหล่าทหารคนอื่นอีกครั้ง
 
เขาสงสัยว่าอิกอร์เป็นอย่างไร อิกอร์เป็นเพื่อนร่วมห้องของเขา และพวกเขาก็ไปกันได้ด้วยดี เขาพยายามมองหาใบหน้าของอิกอร์ในฝูงชนนั้น — แต่ท้ายที่สุด — เขาก็ไม่พบอิกอร์
 
ไม่ว่าเขาจะดูกี่ครั้ง เขาก็ไม่สามารถหาอิกอร์และผมสีเกาลัดดาษดื่น​ของเขาได้เลย เขาสงสัยว่าบางทีอิกอร์อาจจะบาดเจ็บและนอนพักอยู่ในค่ายทหาร
 
ขณะที่เขามองไปในหมู่ทหารเพื่อค้นหาอิกอร์ ราโทก้าก็ขมวดคิ้วของตัวเองปุบปับ รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง อะไรกัน บางอย่างมันดูแปลกไป
 
......ขณะที่เขายังคงมองดูเหล่าทหาร เขาก็ตระหนักได้ถึงสิ่งที่เขารู้สึกว่ามันผิดปกติ และราโทก้าก็ขนลุกไปทั้งสรรพางค์
 
มันเห็นได้ชัดเลยว่าทหารมีจำนวนน้อยกว่าก่อนหน้านี้
 
มีบางใบหน้าที่ราโทก้าคุ้นเคยหายไป
 
และก็มีคนบาดเจ็บเพียงไม่กี่คนที่อยู่ในงานเลี้ยงของพวกเขา
 
ฝ่ามือของเขาชื้นไปด้วยเหงื่อ เขารู้สึกเย็นเยือกไปถึงไขสันหลัง
 
พวกเขาไปเพื่อป้องกันชายแดนของประเทศ และผู้นำของพวกเขา เอลิซ่า ที่อาบไปด้วยเลือดกลับมา นั่นมันก็หมายความว่า มันมีการสู้รบเกิดขึ้นซึ่งรวมไปถึงความตาย
 
ทำไมเขาถึงคิดว่าเงามืดบนใบหน้าของพวกเขามันเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ของเอลิซ่ากันเล่า
 
ไม่ซิ บางทีมันอาจจะเป็นไปตามข้อสันนิษฐานของเขาก่อนหน้านี้ก็ได้ บางทีพวกเขาที่เหลือคงจะอยู่ที่ค่ายทหารน่ะ ความวิตกกังวลของราโทก้า ขยายตัวและวนเวียนภายในหัวของเขา
 
เขายังคงมองดูเหล่าทหารจากหน้าต่าง
 
ถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่มีใครในคฤหาสน์เพียงสักคนเดียวที่บอกราโทก้าว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพวกทหาร ถ้าเช่นนั้น เขาก็คงจะต้องออกไปถามพวกเขาด้วยตัวของเขาเอง
 
— เขาต้องการที่จะได้ยินว่า ทหารที่ไม่ได้อยู่ในสวนตอนนี้ยังคงมีชีวิตอยู่



NEKOPOST.NET