[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 64 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.64 - นามเดียวกัน • บทที่ 8


ราโทก้าช่ำชองพื้นฐานของการใช้เรเปียร์ในที่สุด
 
ราโทก้าเป็นเด็กชายชาวบ้านทั่วไป เขาจึงชอบศิลปะการต่อสู้นักล่ะ
 
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองก็มีความภูมิใจในตัวเองสำหรับการได้เรียนการใช้เรเปียร์ที่ปุถุชนทั่วไปไม่มีทางได้รับโอกาสนี้
 
ฤดูร้อนจบสิ้นลง ความร้อนและความชื้นก็ทุเลาลงแล้ว เมื่อราโทก้าได้ยินอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาหลุดปาก "ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะฮะ ?" โดยไม่ได้ตั้งใจ
 
"ตั้งแต่แรกแล้วทำไมทุกอย่างถึงได้ถูกตัดสินใจเช่นนี้กันล่ะ ?"
 
บุคคลที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับราโทก้า เบลเวย์ ได้บอกบางอย่างกับเขาโดยไม่อธิบายอย่างทุกทีที่เขาทำมาตลอด
 
"การฝึกเรเปียร์ของเจ้าจะสิ้นสุดลง และในวันนี้เจ้าจะต้องเริ่มต้นเรียนการใช้หอกแทน อาจารย์ของเจ้าคือท่านคลอเดีย เจ้าจะต้องเรียนที่ลานฝึก และชื่อของเจ้าจะเป็นราโทก้า ไม่ใช่เอลิเซ่ นอกจากนี้ทุกครั้งที่เจ้าพูดคุยกับใครก็ตามในกองกำลังส่วนตัวของท่านเอิร์ลเทเรเซีย เจ้าต้องเรียกตัวเองว่าราโทก้า เพราะว่าข้าได้รับมอบหมายให้ดูแลเจ้า ดังนั้นโปรดอย่าสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นให้ข้าล่ะ"
 
เบลเวย์พูดจบ และรีบลุกขึ้นและออกไปโดยไม่ได้ให้คำตอบใด ๆ กับราโทก้าเลย
 
แม้ว่าเขาจะได้รับอนุญาตให้ใช้ชื่อจริงของเขาอีกครั้งต่อผู้คน แต่ราโทก้ากลับยังคงรู้สึกหนักหน่วง
 
ในที่สุดเขาเริ่มที่จะช่ำชองการใช้เรเปียร์แล้วหลังจากการฝึกฝน ทำไมเขาถึงจำเป็นต้องเรียนหอกด้วยล่ะ มันช่วยไม่ได้เลยที่เขาจะประหลาดใจกับสิ่งเหล่านี้อีกครั้งและอีกครั้งด้วยความรู้สึกอันหนักอึ้งในใจของเขา แต่มันก็ไม่เคยได้รับคำตอบใด ๆ กลับมา
 
แต่เริ่มแรกแล้ว ทำไมเขาถึงต้องได้รับการศึกษาบทเรียนสำหรับขุนนางด้วยเล่า เมื่อระลึกถึงครั้งที่เขาปาหินใส่เอลิซ่า ราโทก้าก็ยิ่งงุนงงและสับสนมากขึ้นทุกทีกับสิ่งที่เธอประมาณค่าจากเขา
 
เธอจะประหารเขา เธอบอกแบบนั้น แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ในวันที่เขาควรจะได้รับโทษทัณฑ์ เธอเพียงแต่คุมขังเขาไว้และตัดผมของเขาออกไปแทน
 
เขาได้รับการจัดเตรียมอาหารที่เรียบง่ายแต่จำนวนที่มากเกินพอ และกระทั่งได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอกได้ ทุก ๆ วันผ้าเช็ดตัวสำหรับชำระร่างกายของเขาและน้ำร้อนจะถูกตระเตรียมไว้ให้ ต้องขอบคุณสิ่งเหล่านี้ เมื่อเปรียบเทียบกับเมื่อครั้งที่เขายังอยู่ในหมู่บ้านซีริลแล้ว เด็กชายที่หนังหุ้มกระดูกและโสมมที่เขาเคยเป็นคนนั้นได้หายวับไปแล้ว ด้วยตอนนี้ผมของเขาสะอาดและสุขภาพดี ผิวพรรณของเขาก็ดีขึ้นกว่าเดิมมากโข ทำให้เขามีภาพลักษณ์ที่สะอาดสะอ้าน
 
ถ้าหากว่าคนในหมู่บ้านได้มาเห็นเขาในตอนนี้แล้วล่ะก็ ไม่มีทางเลยที่พวกเขาจะสามารถจำเขาได้ ทุกคนคิดว่าเขาต้องโทษประหารไปแล้วในการประหารเท็จ และพวกเขาก็แทบจะไม่ได้รู้จักเขามาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว
 
ทั้งหมดที่พวกเขาคงจะจำได้ก็มีเพียงสีผมและนัยน์ตาของเขา อย่างไรก็ตามเพราะว่าเขาดูละม้ายกับลอร์ดประจำดินแดนคนก่อน ทุกคนจึงหลีกเลี่ยงเขา ถึงแม้ว่าลอร์ดคนก่อนได้ตายไปแล้วก็ตาม
 
ถึงกระนั้น แม้ว่าภาพลักษณ์ของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่ราโทก้าก็ไม่สามารถบอกกับตัวเองได้ว่ามัน "ยอดเยี่ยม"
 
เขาไม่อาจทอดทิ้งภาพลักษณ์ของเขาทั้งหมดได้ หรือชื่อของเขาเองที่แม่เป็นคนตั้งให้กับเขา
 
แม้ว่าแม่ของเขาจะเสียสติไปแล้ว แม้ว่าแม่ของเขาจะทำร้ายเขา
 
— ชื่อของเด็กผู้หญิงนาม ราโทก้า เรือนผมยาวคล้ายกับเด็กหญิงที่แม่ของเขาถนอม สิ่งเหล่านี้เป็นหลักฐานถึงความรักของแม่ที่มีต่อเขา
 
แม้ว่าผมของเขามันจะเสียและสกปรก เพียงแค่การเปลี่ยนแปลงมันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา บังคับเขาให้ใช้ชื่ออื่นเพื่อประโยชน์ของใครสักคน และช่วงชิงนามที่แท้จริงของเขาไป มันก็แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ทำให้ราโทก้ารู้สึกไม่พอใจอยู่ข้างใน
 
อย่างไรก็ตาม เขาก็เริ่มที่จะเข้าใจมันทีละเล็กละน้อย ว่าทั้งหมดนี้มันก็เพื่อที่จะให้เขามีชีวิตอยู่
 
— ขุนนางคือผู้บังคับใช้กฎหมาย เว้นเสียแต่ผู้ที่พยายามกดขี่ประชาชนเช่นลอร์ดประจำดินแดนคนก่อน ถ้าเป็นขุนนางตามทำนองคลองธรรมจริง ๆ แล้วล่ะก็ เขาจะต้องก้มหัวให้กับกฎหมายและการกระทำการละเมิดกฏหมายใด ๆ ก็ตามก็จะถูกต้องปลดออกจากตำแหน่ง
 
การปกป้องและส่งเสริมกฏหมายไม่ได้หมายความจะใช้มันเพื่อประโยชน์ส่วนตัวได้ มันจะต้องใช้กับทุกคน ตั้งแต่รากหญ้าไปถึงขุนนางและกระทั่งราชวงศ์
 
บุตรีแห่งลอร์ดประจำดินแดนคนนั้น เอลิซ่า ย่อมรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
 
และกระทั่งที่รู้อยู่แล้ว เธอก็ยังแหกข้อกฎหมายและอนุญาตให้ราโทก้ามีชีวิตอยู่
 
การที่เอลิซ่าละเมิดคำตัดสินโดยชอบด้วยกฎหมายอันมาแต่อดีตกาล สิ่งนี้เป็นเรื่องร้ายแรงเป็นอย่างมาก
 
ราโทก้าถูกจับกุมจากการโยนหินใส่เอลิซ่า และกระทั่งบอกว่าเขาต้องการชีวิตของเธอ การละเมิดกฎหมายให้ราโทก้ามีชีวิตอยู่ โดยที่ตัวเธอไม่ได้รับประโยชน์อะไรเลยจากสิ่งนี้ นอกไปจากความเสื่อมเสียต่อตัวของเธอเอง
 
ผู้ที่ไม่พึงพอใจเอลิซ่า ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลอดีตลอร์ดประจำดินแดนนั้นหาได้ไม่ยากเลย แล้วถ้าหากว่าพวกเขาเหล่านั้นปาหินใส่อย่างที่ราโทก้าทำ เธอจะยังไว้ชีวิตอย่างเช่นเขาหรือไม่ ?
 
เมื่อเขาคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้ แม้ว่าเขาจะยังคงเกลียดชังเธอ แต่เขาก็มองเห็นภาระอันหนักอึ้งที่แท้จริงบนไหล่เล็ก ๆ นั้น
 
 
 
 
 
เบลเวย์พาราโทก้าไปยังที่ลานฝึกที่เขาไม่ได้นานมากแล้ว และเขาก็เห็นทหารจำนวนหนึ่งที่เขาไม่รู้จักที่นั่น พวกเขาไม่ได้สวมชุดเกราะหนังตัวเก่าอย่างกองกำลังของอาณาเขต แต่เป็นเกราะโลหะแทน
 
"ท่านเบลเวย์ เด็กคนนี้คือ.....?"
 
"เขาเป็นเด็กกำพร้าที่กำลังจะเข้าเป็นทหารฝึกหัดในกองทัพคาลเดียในฤดูใบไม้ผลิหน้า เขาเลยต้องเริ่มเรียนการใช้หอกก่อน แต่ข้าก็กังวลว่าเขาจะจับทางไม่ได้ ดังนั้นข้าเลยพาเขามาที่นี่น่ะครับ"
 
"อย่างงี้นี่เอง แต่ว่าถึงกับต้องรบกวนท่านเบลเวย์พาเขามาด้วยตัวท่านเองแบบนี้เชียว....?"
 
ทหารทั้งหมดที่เขาไม่รู้จักเข้ามาพูดคุยกับเบลเวย์ และด้วยคำโกหกต่อพวกเขาของเบลเวย์ต่อหน้าตัวเขา ราโทก้าก็รู้สึกเคลือบแคลง
 
"ดังนั้นจนกว่าที่ผู้ฝึกสอนของเขาจะมาถึงเร็ว ๆ นี้ รบกวนเตรียมพื้นที่ของลานฝึกบางส่วนให้เขาใช้ด้วยนะครับ"
 
ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว เบลเวย์ก็พูดกับพวกทหารจบแล้วและตบบ่าเขา ราโทก้ายักไหล่และหันไปมองยังทิศทางที่ถูกระบุไว้
 
เขาเคยเห็นกุนเธอร์และทหารคนอื่น ๆ ฝึกใช้หอกไม้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงใช้เศษผ้าพันรอบหอกไม้ฆ่าเวลา จนกระทั่งเขาได้ยินเสียงสงบของหญิงสาวดังขึ้น "เจ้าคือราโทริก้าซินะ ?"
 
เมื่อเขาหันศีรษะไป เขาก็ได้พบเด็กสาวผู้มีเรือนผมสีบลอนด์สวย เขาเคยเห็นเธอจากที่ห่างไกลมาก่อนหน้านี้อยู่สองครั้ง เธอคือคลอเดีย
 
"เอ่อ...... ราโทก้าฮะ"
 
ราโทก้าตอบ คลอเดียก็พยักหน้าของเธออย่างพึงพอใจในตัวเอง
 
"ราโทก้าซินะ ขอโทษที ข้าชื่อคลอเดีย ตั้งแต่วันนี้ไปฝากตัวด้วยนะ"
 
"ข้าอยู่ในความดูแลของท่านแล้ว"
 
"อ้าา ถ้างั้น มาเริ่มการฝึกกันเลยเถอะ เริ่มจากวิ่งรอบลานฝึกยี่สิบรอบ"
 
ด้วยคำพูดของคลอเดียที่กล่าวอย่างทันทีทันใดโดยปราศจากความลังเล หอกไม้ของราโทก้าที่เขาถือไว้ก็หลุดออกจากมือจนส่งเสียงดังลั่น
 
ยี่สิบรอบ จำนวนขนาดนี้กระทั่งพวกผู้ใหญ่ก็ยังลำบากเลยนะ
 
แล้วกับราโทก้าที่เขาเคยทำมากที่สุดจนกระทั่งบัดนี้ก็คือแปดรอบเท่านั้น
 
แต่เธอต้องการยี่สิบรอบเนี่ยนะ?
 
"เอาล่ะ เริ่มได้"
 
โดยที่ไม่ได้สนใจท่าทีของราโทก้าแม้แต่น้อย คลอเดียสั่งราโทก้าให้รีบออกตัวและเริ่มวิ่ง แม้ว่าเขาจะวิ่งเหยาะ ๆ เท่านั้น แต่ราโทก้าก็ยังรู้สึกว่ายี่สิบรอบนี่มันไม่สมเหตุสมผลอยู่ดีนะ ?
 
ทั้งอย่างนั้น ราโทก้าก็ทำไปตามความต้องการของคลอเดีย และวิ่งจนหมดสิ้นพลังงานหลังจากผ่านพ้นไปสิบห้ารอบจนไม่สามารถวิ่งหรือฝึกต่อไปได้อีกแล้ว และนั่นก็คือวันแรกของการฝึกหอกที่จบลงได้อย่างรวดเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้เสียอีก



NEKOPOST.NET