[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 47 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.47 - 47 การพิทักษ์ป้อมปราการยุกก์เฟน่า • บทที่ 5


คงเป็นเพราะว่าเปาโลรู้ดีถึงมลทินที่ฉันรู้สึกจากการเจรจากับรองผู้บังคับหมู่ก่อนหน้านี้ เขาจึงกล่าวแทนฉันกับผู้บังคับหมู่ว่า "ข้าคิดว่าตอนนี้ท่านสามารถกลับไปได้แล้วล่ะครับ"
 
"มีสาสน์จากท่านเอิร์กนาดแก่ท่าน เหล่าอัศวินจะรับหน้าที่ในการตรวจตราค่ายของข้าศึก และกองทัพส่วนที่เหลือให้รอคำสั่งการไว้ พวกเราจะยังคงรอพบชนเผ่าชิรูและทำให้แน่ใจว่าจะคุ้มกันพวกเขาได้ แต่เพราะว่าตอนนี้พวกเราไม่รู้ว่าจะได้พบพวกเขาตอนไหน ดังนั้นพวกเราจะต้องเฝ้าเตรียมการไว้"
 
"หา ?" นั่นคือคำตอบรับของเขาและเบนสายตาไปยังหมู่แฟรงค์ของตัวเอง ครึ่งหนึ่งของหมู่ของเขาได้หยุดการเดินขบวนตั้งแต่ที่กองทัพคาลเดียได้หยุดเคลื่อนทัพแล้ว ในขณะที่อีกครึ่งหนึ่งยังคงเดินขบวนมุ่งหน้าต่อไป
 
".....ก่อนจะออกความเห็นเรื่องความสามารถในการสั่งการของกองทัพอื่น ไปเรียนรู้วิธีการจัดการหมู่ของตัวเองก่อนดีกว่ามั้ง"
 
กุนเธอร์กล่าวดูถูกผู้บังคับหมู่ ฉันมองเขาอย่างเงียบ ๆ พร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือวาดเส้นผ่านลำคอของตัวเอง "หยุดขบวน ไอ้พวกงี่เง่า !" ผู้บังคับหมู่แผดเสียงดังลั่นและรีบจากไป ส่วนเปาโลก็หัวเราะออกมา
 
"นั่นปะไร ก็เป็นซะอย่างงี้"
 
กุนเธอร์ยักไหล่พร้อมกับหันไปรอบ ๆ กองทัพของพวกเราที่ตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ
 
ในตอนนี้มันก็เป็นเวลาที่ล่วงเลยจากที่พวกเราได้คาดการณ์ว่าจะเกิดการปะทะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ขึ้นแล้ว และคำถามว่าพวกเราจะได้พบกับชนเผ่าชิรูเมื่อไหร่ ก็มีการรอคอยเท่านั้นที่จะให้คำตอบได้
 
 
 
 
พวกเรายังอยู่ที่จุดเดิมเป็นระยะเวลาสักประมาณชั่วโมงหนึ่ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยและบนที่ราบก็เงียบเป็นเป่าสาก จนกระทั่งพวกเราได้ยินอะไรบางอย่างดังเอะอะมาจากข้างหลัง
 
"มีอะไร ?"
 
กุนเธอร์ส่งเสียงออกไปพยายามคาดเดาว่ามันคงมีอะไรเกิดขึ้น แล้วนายทหารที่อยู่ไกลที่สุดจากพวกเราก็ตอบรับ
 
"นายท่าน ! มันมีกลุ่มควันลอยมาจากข้างหลังพวกเรา !"
 
ในเวลาเดียวกันฉันได้ยินเสียงคล้ายกับการโห่ร้องมาจากกองทัพส่วนกลาง ข้าศึกงั้นเหรอ ? ไม่มีทางน่ะ มาทางด้านหลังงั้นเหรอ ?
 
"นายท่าน ทางนั้น !"
 
เปาโลคว้าหมับที่ไหล่ของฉัน เมื่อฉันมองไปยังทิศทางอีกด้านหนึ่งที่เขาชี้ มองเห็นกลุ่มควันดำลอยโขมงมาจากกระโจมข้างหลังของค่ายข้าศึก
 
"......ไฟไหม้ ?"
 
ฉันไม่มีโอกาสให้คิดอะไรนานนัก กุนเธอร์ก็ตะโกนเสียงของเขาดังอีกครั้ง
 
"เฮ้ย พวกเขามาทางนี้แล้ว !"
 
พวกทหารหยุดเอะอะในทันทีและถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียด ที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ ฝูงม้าวิ่งมาอย่างเร็วเตะเอาฝุ่นฟรุ้งกระจาย กลุ่มทหารที่อยู่ด้านหน้าสุดชูธงของป้อมปราการยุกก์เฟน่า
 
"เชิดธง !!"
 
นั่นคือกองทหารม้าที่ 3 ที่ทำหน้าที่ในการนำทางชนเผ่าชิรูซึ่งกำลังตรงมาทางพวกเราด้วยความรวดเร็ว กองกำลังของฉันก็ชูธงขึ้นเช่นกัน จากด้านข้างฉันได้ยินเสียง "เตรียมพร้อม !" จากหมู่แฟรงค์ที่เร่งรีบปรับกระบวนทัพของพวกเขาเป็นแนวทแยงและจับหอกไว้มั่น
 
ชนเผ่าชิรูและกองทหารม้าที่ 3 ซึ่งประกอบด้วยขุนนางอัศวินเข้ามาใกล้พวกเราโดยไม่ชะลอความเร็ว จากสิ่งที่ฉันมองเห็น มีผู้คนจำนวนมากที่เดินเท้า และเด็ก ๆ สองถึงสามคนอยู่บนหลังม้าแต่ละตัว หนึ่งในผู้นำของเขาที่ถือธงหยุดที่ข้างหน้าฉันและถาม "ท่านคงจะเป็นท่านไวส์เคาน์เตสคาลเดียซินะครับ ?" ฉันพยักหน้าแทนคำตอบ เขาทำความเคารพฉัน ก่อนที่จะเริ่มรายงานถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับกองกำลังที่แยกตัวออกไปอย่างกระชับ
 
"เกี่ยวกับชนเผ่าชิรู พวกเขามีจำนวนมากกว่าที่เราคาดการณ์ไว้​ พวกเขาเป็นส่วนที่เหลือของชนเผ่าที่ช่วยให้พวกผู้หญิงหนีมายังป้อมปราการยุกก์เฟน่าก่อนหน้านี้และยังคงถูกทิ้งไว้บนที่ราบสูงแบนดิเชีย พวกผู้ชายกำลังให้พวกผู้หญิงที่เหลือและเด็ก ๆ ใช้ม้าของพวกเขา และนักรบของพวกเขาก็วิ่งมาพร้อมกับกองทหารม้าที่ 3 ของพวกเราครับ"
 
"รับทราบ"
 
ในขณะที่พวกเราพูดคุยกัน ฝูงม้าที่มีเด็กอยู่บนหลังพวกมันก็เริ่มที่จะวิ่งผ่านหน้าฉันไป พร้อมกันกับเสียงอึกทึกและเสียงโลหะที่กระทบกัน พวกผู้หญิงก็ติดตามมาทันที ที่ด้านหลังของพวกเธอคือบรรดาอัศวินติดอาวุธที่คงจะคุ้มกันพวกเธอเป็นกองหลัง
 
"สถานการณ์ในตอนนี้ของที่นี่ ข้าเกรงว่าพวกเราจะตกอยู่ในหลุมพรางของพวกเดนเซล ดูเหมือนว่าพวกเขาจะลอบใช้เส้นทางทิศใต้แทน ข้าได้ยินเสียงการโห่ร้องมาจากส่วนกลาง บางทีอาจจะเริ่มมีการสู้รบกันแล้ว"
 
"ถ้างั้นพวกเราควรจะถอนกำลังกลับไปที่ป้อมปราการทางที่ราบสูงแบนดิเชีย ปล่อยให้หน้าที่การนำทางเป็นของพวกข้าเองเถอะครับ"
 
เมื่อฉันได้รู้ว่าต้องทำอะไรต่อจากนี้ ฉันก็พยักหน้าทันทีเพื่อยืนยันคำของเขา จากนั้นชายจากชนเผ่าชิรูที่อยู่บนหลังม้าก็ได้ควบมาที่ด้านข้างของพวกเรา แม้ว่าเขาจะมีคันศรอยู่ในมือ แต่ฉันก็สังเกตเห็นว่าลูกธนูของเขาหมดเกลี้ยงแล้ว
 
"เพ้ย สุดท้ายของข้าแล้ว ตูข้าไม่มีอาวุธเหลือแล้ว ! ชาวเจ้าจะเอาเช่นไร !?"
 
เขาพูดด้วยภาษาอาร์โทลัสอย่างฉะฉาน กุนเธอร์กับเปาโลต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่ว่างเปล่า ดูเหมือนผู้ที่เข้าใจเขาจะมีเพียงแค่ฉันกับอัศวินเท่านั้น 
 
"เราจะกลับไปป้อมทางที่ราบสูงแบนดิเชีย ! ตอนนี้มีการรบราบนที่ราบ เราต้องเปลี่ยนเส้นทาง !"
 
ขณะที่อัศวินตอบ ฉันก็มองเห็นลูกศรที่พุ่งตรงมาทางพวกเราจากข้างหลัง ฉันได้ยินเสียงคำรามและกรีดร้องอย่างชัดเจน การไล่ล่าของทหารเดนเซลใกล้เข้ามาแล้ว หลังจากที่ชนเผ่าเร่ร่อนชิรูได้ใช้ลูกศรของพวกเขาจนหมดเกลี้ยง ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทุกที พวกเขาเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและดินโคลน
 
"ไปกันเถอะ ถึงเวลาที่ต้องกลับไปที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่าแล้ว"
 
"ครับ ท่านไวส์เคาน์เตสคาลเดีย โปรดนำทัพของท่านด้วย"
 
ฉันมีความกังวลอย่างเต็มเปี่ยมกับการปล่อยให้ตำแหน่งกองหลังเป็นหน้าที่ของหมู่แฟรงค์ แต่พวกเราก็ไม่สามารถที่จะอยู่ที่นี่นานกว่านี้ได้อีกแล้ว ฉันกระโดดขึ้นหลังม้าของตัวเองและคุมบังเหียน
 
"กองทัพคาลเดีย เตรียมพร้อมถอนกำลัง ! ถอนกำลัง !"
 
ทหารจำนวนมากที่ผ่านข้างฉันไปถือดาบและหอกไว้ในมือของพวกเขาอย่างเตรียมพร้อม ในหมู่พวกเขายังรวมไปถึงชายนักรบชนเผ่าชิรูที่เดินเท้า ซึ่งได้ยกม้าของพวกเขาให้แก่ผู้หญิงและเด็ก ๆ ไปแล้ว
 
"พวกเราจะกลับไปที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่าทางที่ราบสูงแบนดิเชีย ! เคลื่อนทัพได้ !!"
 
ขณะที่กองกำลังของฉันถอยทัพ หมู่ทหารราบแฟรงค์ก็เคลื่อนตัวไปอีกทาง เสียงโลหะที่ดังเคร้งในอากาศ ผนวกกับเสียงร้องของม้าและเสียงโห่ร้องของผู้คน ฉันได้ยินเสียงการปะทะกัน ในขณะที่พวกเราถอนกำลังออกจากตำแหน่งปัจจุบัน



NEKOPOST.NET