[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 26 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.26 - 26 วันที่ฝนตก


"ให้คลอเดียเข้าร่วมกองกำลังรักษาดินแดนของเจ้างั้นหรือ ?"
 
"ใช่ค่ะ มันจะดีกว่าการเป็นแขกที่ว่างงานเฉย ๆ ให้นางได้เข้าร่วมกองกำลังเป็นการอุปถัมภ์จากข้า และให้นางมาเป็นผู้คุ้มกันของข้า ท่านคิดว่าอย่างไร ?"
 
สภาพอากาศเช้านี้เปลี่ยนแปลงไปและตอนนี้ฝนก็พร่ำตกอย่างหนัก แม้ว่าอาณาเขตคาลเดียจะมีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ แต่ฝนก็ไม่ได้ตกบ่อยนัก ขณะที่หยาดฝนหยดกระทบหน้าต่างห้องทำงานของลอร์ดประจำดินแดนสร้างเสียงดังเปาะแปะ ท่านเอิร์ลเทเรเซียก็กระพริบตาถี่ ๆ กับข้อเสนอที่ปุบปับของฉัน
 
".....เมื่อเวลาผ่านไปมากกว่านี้สักเล็กน้อยและพวกเจ้ารู้จักกันได้ดีมายิ่งขึ้น ข้าเองก็กะว่าจะแนะนำอะไรแบบนั้นเช่นกัน"
 
"เช่นนั้น ข้าก็เชื่อว่าพวกเราสามารถส่งคามิลไปทางตะวันออกเพื่อพัฒนาที่ดินได้แล้ว ?"
 
ถ้าคลอเดียมาเป็นผู้คุ้มกันให้ฉัน ฉันก็สามารถที่จะย้ายคามิลที่เป็นผู้คุ้มกันปัจจุบันของฉันไปได้ การโยกย้ายคามิลในช่วงเวลานี้ มันง่ายดายนักเพราะว่ามันจะต้องมีคนที่ทำหน้าที่รับผิดชอบในการก่อสร้างหมู่บ้านสำหรับผู้ลี้ภัย ด้วยความเข้าใจในวัฒนธรรมอื่น ๆ นอกเหนือจากอัร์คเซียและความสามารถในการเข้ากับคนอย่างง่ายดาย คามิลที่เป็นผู้ที่ได้รับความไว้วางใจจากท่านเอิร์ลเทเรเซีย จะเป็นบุคคลที่เหมาะสมที่สุดในการรับผิดชอบหน้าที่นี้ แต่เนื่องจากถ้าฉันส่งเขาไป ฉันจะไม่มีผู้คุ้มกันส่วนตัวอีก ดังนั้นฉันจึงวางแผนให้คลอเดียมาทำหน้าที่แทนเขา
 
ท่านเอิร์ลเทเรเซียพยักหน้าซ้ำและเห็นด้วยอย่างที่ฉันคาดไว้
 
"ท่านคลอเดียก็มักจะไปที่ค่ายทหารอยู่บ่อยครั้ง พวกทหารที่จะดูเหมือนจะมีความคิดแง่ลบมาตั้งแต่งานเฉลิมฉลองวันเกิดของเจ้า การมีคลอเดียไปเข้าร่วมกับพวกเขาอย่างเป็นทางการน่าจะช่วยฟื้นฟูทัศนคติของพวกเขาได้"
 
มีทหารจำนวนมากที่ประทับใจในความองอาจของทักษะหอกของคลอเดีย ถึงอย่างไรเหล่าทหารในอาณาเขตของฉันก็มีทัศนคติของการเคารพความแข็งแกร่งอยู่บางส่วนตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงไม่มีข้อพิพาทกันในการที่กันเธอร์ที่อ่อนเยาว์กว่าได้เป็นนายทหารที่ตำแหน่งสูงกว่าทหารผ่านศึกแก่ ๆ
 
และเพราะว่าพวกเขาต่างเคยเป็นอดีตโจรผู้ร้ายกันเสียส่วนใหญ่ รวมถึงกันเธอร์ด้วย พวกเขาจึงไม่ได้ต่อต้านพวกผู้หญิงนัก มันมีผู้หญิงจำนวนมากมายในหมู่กองโจร ดูเหมือนว่าบางส่วนก็เคยติดตามผู้หญิงที่แข็งแกร่งตามกฏของอำนาจความแข็งแกร่งเช่นกัน
 
ถ้าฉันคำนวนไม่ผิดพลาด คลอเดียจะช่วยเหลือฉันได้มากทีเดียวในการควบคุมกองกำลังรักษาดินแดนของฉัน
 
"ข้าต้องการอนุญาตให้ผู้อพยพที่ประสบเคราะห์ข้างนอกป้อมปราการยุกก์เฟน่าในตอนนี้ได้มาเป็นพลเมืองของอาณาเขตข้าโดยเร็วตราบเท่าที่จะเป็นไปได้ ข้าไม่มีข้อคัดค้านที่จะให้คลอเดียมาเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวและส่งคามิลไปทำหน้าที่นี้ หากว่าเป็นคามิล ด้วยทักษะของเขา เขาจะสามารถควบคุมดูแลได้อย่างสำเร็จอย่างแน่นอน"
 
"เอลิซ่า......?"
 
ขณะที่ฉันสรุปความคิดเห็นของตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกไป ด้วยเหตุผลบางอย่างท่านเอิร์ลเทเรเซียก็ดูท่าทางจะสับสนเล็กน้อย นัยน์ตาสีดำของเขาจ้องตรงมาที่ตาของฉันราวกับว่าจะมองเข้าไปในความคิด ฉันรู้สึกราวกับว่าเขาจะสามารถมองทะลุไปในใจฉันได้จริง ๆ จึงเลี่ยงการสบตากับเขาด้วยการหันไปมองหน้าต่างแทน แล้วท่านเอิร์ลเทเรเซียก็หลับตาของเขาลงเหมือนกับคิดอะไรบางอย่างสักพักหนึ่ง
 
"......ไม่มีอะไร อืม เจ้าพูดถูกแล้ว ข้าจะรีบพูดคุยกับคลอเดียและสั่งให้คามิลเป็นผู้รับผิดชอบการก่อสร้างหมู่บ้าน"
 
"ดีแล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวและไปเรียกท่านคลอเดียมาที่นี่เองค่ะ"
 
— ฉันโค้งตัวลาและออกจากห้องทำงาน จากข้างหลังของฉัน ฉันได้ยินเขาพูดว่า "เจ้าดูท่าทางไม่ค่อยดีนัก เจ้าควรไปพักหลังจากนี้นะ" ฉันรู้จักร่างกายของฉันดียิ่งกว่าใครอยู่แล้ว ท้องและหัวของฉันมันปวดตุบมาตั้งแต่เช้าหลังจากตอนนั้น และถ้าฉันไม่ระวังตัวให้ดีแล้วล่ะฉันรู้สึกว่าฉันพร้อมที่จะสำรอกออกมาได้ทุกเมื่อเลยล่ะ
 
 
 
 
แม้แต่คลอเดียเองก็ยังอยู่ข้างในคฤหาสน์อย่างเงียบ ๆ ในวันที่ฝนตกหนักเช่นนี้ ดังนั้นฉันจึงไปที่ห้องของเธอ และเธอก็ทักทายฉันกลับด้วยเสียงที่ดูเหมือนจะตึงเครียดกว่าทุกที
 
ห้องของคลอเดียนั้นแทบจะไม่มีทรัพย์สินส่วนตัวภายในนั้นเลย เมื่อตอนที่เธอมาที่นี่ เธอก็ไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาด้วยนอกไปจากเสื้อผ้าที่สะพายไว้บนหลัง เนื่องจากห้องของเธอนั้นแทบจะตรงกันข้ามกับห้องของเอลิเซ่ ฉันจึงชื่นชมนัก หอกเหล็กที่ห่อด้วยผ้าวางพิงกับผนังนั่นคือทรัพย์สินเพียงหนึ่งเดียวของคลอเดีย ผู้ที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงของเธอ
 
"กำลังทำอะไรอยู่หรือ ท่านคลอเดีย ?"
 
"ข้าไม่สามารถที่จะเบื่อไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว ปกติฝนมันไม่ได้ตกหนักขนาดนี้ แต่วันนี้มันทำให้ข้าต้องติดแหง่กอยู่กับคฤหาสน์โดยไม่มีให้อะไรทำสักกะอย่าง"
 
คลอเดียเป็นตัวอย่างของคนไม่มีอะไรทำได้ดีทีเดียว ตอนนี้เธอนั่งที่มุมหนึ่งของเตียงและเตะเท้าเปล่า แสดงสีหน้าถึงความขุ่นเคืองขณะที่เธอพร่ำบ่นถึงความเบื่อหน่ายของเธอให้แก่ฉัน และริมฝีปากของเธอที่ยื่นออกมาก็ทำให้เธอเป็นเหมือนกับพวกเด็กเล็ก ๆ
 
"ถ้าท่านต้องการ ข้าสามารถให้หญิงรับใช้เตรียมของที่จำเป็นให้ท่านเย็บปักได้นะ"
 
มันช่วยไม่ได้ที่ฉันจะสัพยอกเธอเล็กน้อยเพื่อกระตุ้นเธอ ขณะที่ฉันเสนอบางอย่างที่เป็นงานอดิเรกของเด็กผู้หญิงทั่วไปอย่างการเย็บปักถักร้อยในวันที่ฝนพรำ ก็นั่นล่ะ ฉันมั่นใจอย่างมากเลยล่ะว่าคลอเดียไม่สนใจเรื่องอะไรพรรค์นั่นหรอก
 
".....นั่น อะไรกันน่ะคะ ? นี่ท่านรู้ว่าข้าเกลียดการเย็บปักยิ่งกว่าอะไรเลยก็เลยเอามาเสนอเพื่อหยอกล้อข้าอย่างงั้นเหรอ ?"
 
"ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอน"
 
คำตอบของคลอเดียทำให้ฉันประหลาดใจ ฉันเพียงแต่คิดว่าเธอคงจะปฏิเสธแน่นอน แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะจับสังเกตเจตนาของฉันได้ด้วย คลอเดียนั้นอ่านคนอื่นได้ดีอย่างเกินคาดเลยแฮะ บางทีคงจะเป็นเพราะความเครียดของเธอ ถ้าเป็นคลอเดียตามปกติที่สมาธิสั้น ไม่เพียงแค่เธออ่านบรรยากาศไม่ได้ บางทีเธอก็ไม่กระทั่งรู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าคนอื่นกำลังพูดอะไรกันอยู่
 
เธอหยุดเตะเท้าของเธอ และตอนนี้เธอก็ยื่นริมฝีปากล่างออก ความจริงที่ว่าถ้าหากว่าเธอหยุดขยับเคลื่อนไหว ด้วยภาพลักษณ์ที่ดูสง่างามของเธอก็คงจะทำให้เธอดูเป็นกุลสตรีจากตระกูลผู้ดีเชียว หากว่าฉันไม่ได้เห็นเธอในสภาพก่อนหน้าล่ะก็นะ........ อย่างไรก็ตามมันก็น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เห็นเธอเป็นแบบนี้บ่อยนัก
 
"ล้อเล่นน่ะ ท่านเอิร์ลเทเรเซียต้องการคุยกับท่าน ท่านช่วยไปที่ห้องทำงานของลอร์ดประจำดินแดนได้มั้ย ?"
 
"ได้เลย ไปกันเถอะค่ะ !"
 
คลอเดียท่าทางยินดีที่มีโอกาสได้ลุกขึ้นและไปไหนก็ตาม เมื่อฉันบอกกับเธอแล้ว เธอก็กระโดดเบา ๆ ลงมาจากเตียงทันทีทันใด ฉันประหลาดใจว่าความเบื่อหน่ายที่ก่อนหน้านี้เธอมีมันจางหายไปที่ไหนกันแล้วนะ กุลสตรีที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้ก็เป็นเพียงแค่ภาพลวงตา เธอเป็นผู้หญิงที่อยู่ไม่สุขอยู่แล้ว ทำไมฉันถึงยอมให้ตัวเองถูกหลอกได้นะ
 
และคลอเดียก็ออกไปจากห้องของเธอทันที เธอหันไปทางขวาที ซ้ายที และมองทางขวาอีกครั้ง ทำอะไรของหล่อนน่ะ โถงทางเดินไม่ใช่ทางม้าลายที่จะต้องระวังไม่ให้โดนรถชนนะ
 
"ท่านเอริน่าคะ...... ห้องทำงานของท่านลอร์ดอยู่ที่ไหนเหรอคะ ?"
 
......กระทั่งคฤหาสน์ที่แสนจะเล็กนี้ และแม้ว่าเธอจะวิ่งเล่นไปทั่วอยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่เธอก็ยังคงไม่รู้ว่าห้องทำงานของท่านลอร์ดอยู่ที่ไหนอีก ตอนนี้ฉันชักจะเริ่มกังวลเล็กน้อยที่ต้องให้คนแบบนี้มาเป็นผู้คุ้มกันของฉันเสียแล้วซิ ช่างซื่อบื้อเกินกว่าจะถอนหายใจให้ เมื่อฉันคิดว่าหลังจากที่ส่งคามิลไปจัดการเรื่องการก่อสร้างหมู่บ้านแล้วฉันจะมีคลอเดียติดตามทุกวันแล้ว มันก็เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้กับสิ่งที่ฉันกำลังจะต้องเผชิญจริง ๆ
 
ใบหน้าคลอเดียแดงขึ้นเล็กน้อยท่าทางเขินอาย ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายของฉันมันก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นมาอีกเท่าตัว
 
"ข้าไม่ได้ชื่อเอริน่า ข้าชื่อเอลิซ่า ข้าจะพาท่านไปที่ห้องทำงานเอง"
 
"ไม่ค่ะ ท่านแค่บอกว่ามันอยู่ที่ไหนก็พอ ท่านเอลิซ่าคะ กรุณาพักสักเล็กน้อยที่เตียงของข้าก่อนเถอะค่ะ"
 
"เอ๋ ?"
 
"สีหน้าของท่านมันย่ำแย่มาก การที่ทำให้เด็กต้องฝืนกำลังของตัวเอง มันขัดต่ออุดมการณ์แห่งอัศวินที่ข้าถือมั่นค่ะ เอาล่ะ ตอนนี้ไปพักก่อนเถอะค่ะ เมื่อข้ากลับมา ข้าจะพาท่านกลับห้องของท่านเอง"
 
คลอเดียยิ้มกว้างขณะพูดและดันฉันให้กลับเข้าไปในห้องของเธอ จากนั้นก็ปิดประตูห้องให้ฉันครึ่งหนึ่ง ก่อนที่เธอก็มุ่งหน้าไปทางซ้ายของโถงทางเดินอย่างสง่างาม
 
สิ่งที่พูดและการกระทำของเธอนั้นเท่มาก แต่ว่าห้องทำงานของท่านเอิร์ลเทเรเซียอยู่ทางขวาของโถงทางเดินต่างหากเล่า ยัยซื่อบื้อเอ้ย.......
 
คราวนี้ฉันถอนหายใจออกอย่างแรง ยอมแพ้กับความจริงที่ว่ามันไม่มีอะไรที่ฉันจะทำได้เลยเกี่ยวกับคลอเดีย
 
ขณะเดียวกัน ฉันก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย ประหลาดแท้ อาการปวดหัวของฉันดูเหมือนว่าจะดีขึ้นกว่าที่เคยเป็นแล้ว บางทีคงจะต้องขอบคุณยัยซื่อบื้อคนนั้นล่ะนะ
 
ตามคำแนะนำของคลอเดีย ฉันก็ทิ้งตัวเองลงกับเตียงของเธอ แม้ว่าฉันจะรู้สึกย่ำแย่มาตั้งแต่ช่วงเช้า แต่สติของฉันก็จางหายไปอย่างรวดเร็วและฉันก็หลับสนิท



NEKOPOST.NET