[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 185 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.185 - 37 การติดตามในเส้นทางใต้ดิน


ราชีออควิ่งเต็มกำลังทะลุเส้นทางคับแคบของป้อม
 
ระหว่างทางพวกเราบังเอิญพบคลอเดีย และฉันก็รับเธอขึ้นมา .........หรือก็เหมือนกับทุกที คลอเดียทำทีอย่างไม่อาจคาดเดาได้ด้วยโลดโผนขึ้นมาบนหลังของราชีออคที่ยังวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดอยู่
 
"มองหาอะไรอยู่หรือคะ ท่านเอลิซ่า ?"
 
".......พวกเชลยเด็ก"
 
"พวกเขาหนีไปงั้นหรือ !? ถ้าอย่างนั้น ที่พื้นสั่น​สะเทือน​ก่อนหน้านี้ก็เป็นฝีมือพวกเขาสินะคะ ?"
 
"ท่าจะเป็นอย่างนั้น"
 
"อูว..... แม้ว่าพวกเขาจะเป็นศัตรู​ แต่ข้าก็ไม่อยากจะทำร้ายเด็กหรอกนะ ปกติข้าจะให้หอกกระทุ้งให้พวกเขาหมดสติ แต่ในพื้นที่คับแคบของป้อมปราการแบบนี้ มันไม่เพียงพอให้ควงหอกได้เลย ทำยังไงดีล่ะ ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ข้าน่าจะทำให้ดาบทื่อลงกว่านี้แล้ว"
 
.........กองทัพคาลเดียได้เผชิญหน้ากับยุวชนทหารบนสนามรบมาหลายครั้ง ฉันรู้มาตลอดว่าพวกเขาส่วนใหญ่ที่ถูกจับเป็นเชลยศึกก่อนหน้านี้เป็นผลงานของคลอเดีย
 
ต่อให้พวกเขาเป็นยุวชนทหาร ไม่สิ ไม่ว่าใครก็ตามแต่ที่มาโจมตีกองกำลังของฉันก็จะได้รับการปฏิบัติอย่างไร้ปรานี ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตในระหว่างดำเนินการต่อสู้ มันก็เป็นสิ่งพื้นฐานของสงคราม
 
ฉันประหลาดใจที่คลอเดียเพียงแค่กระทุ้งให้หมดสติมาตลอด ทั้งที่นี่คือรบรา คิดถึงเรื่องอันน่าประหลาดใจนี้แล้วไหล่ของฉันก็ลู่ลง ขณะที่คลอเดียซึ่งไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันคิด แต่สัมผัสได้ถึงอารมณ์ของฉัน กล่าวถาม "ท่านเอลิซ่า เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ?"
 
ฉันอาจกัดลิ้นตัวเองก็ได้ถ้าพูดมากไปกว่านี้ ก่อนจะจบลงแบบนั้น ฉันจึงได้แต่ยั้งปากกลืนคำพูดลงไป
 
อันที่จริง ฉันเองก็ไม่เคยเห็นคลอเดียฆ่าใครเลยสักคนเดียวนี่นะ......
 
นักโทษเด็กที่แหกคุกดูเหมือนจะหนีลงไปเส้นทางใต้ดินที่ฉันไม่คุ้นเคย มันเป็นเส้นทางใต้ดินที่สลับซับซ้อนแผ่ขยายอย่างเขาวงกตใต้ค่ายทหารและลานฝึกของที่นี่
 
ปกติแล้วทหารที่ป้อมยุกก์เฟน่าจะไม่ใช้เส้นทางนี้ เส้นทางบางสายก็ถูกทำลายด้วยเศษหินหรือไร้การซ่อมแซม และมันก็ต้องห้ามไว้ด้วยความอันตรายภายใน
 
เส้นทางใต้ดินไม่สูงนัก ความสูงของมันไม่เพียงพอให้ฉันขี่ราชีออคได้อีก ขณะที่ราชีออคเดินตามหลังมา พวกเราก็รีบเท่าที่จะทำได้พร้อมกับย่องกริบฝีเท้าไว้
 
"พวกเขาลงมาในนี้จริง ๆ เหรอคะ ? ไม่ใช่ว่าบางเส้นทางถูกกั้นไว้หรอกหรือ ?"
 
"พวกเด็ก ๆ ดูเหมือนจะมีวัตถุระเบิดบางอย่างน่ะ"
 
"อะไรคือวัตถุระเบิดเหรอคะ ?"
 
"........ยุทธภัณฑ์ที่คล้ายกับ 'ลำกล้องยักษ์' และ 'ศรเพลิงลำกล้องสั้น' น่ะ"
 
"อ๋อ เจ้านั่น ! อย่างนี้นี่เอง นอกไปจากลำกล้องสั้น เจ้าลำกล้องยักษ์ก็สามารถยิงหินขนาดใหญ่ที่เป่ากำแพงหินให้เป็นเศษผงได้เลย .........แต่ว่าพวกเขาใช้อาวุธเหล่านั้นได้ยังไงกันนะ ?"
 
อ่า ถ้ารู้ ฉันก็คงไม่ต้องเครียดขนาดนี้หรอก
 
ขณะที่พูดคุยกับคลอเดียพลางเดินลึกลงไปในเส้นทางใต้ดิน ตูม อีกแรงสะเทือนทำพื้นไหวอีกครั้ง เศษหินก็ร่วงหล่นลงมาจากเพดาน
 
".........นี่มันออกจะอันตรายเลยนะคะ ?"
 
"ดูจากที่มันจุดชนวนให้อุโมงค์สั่นสะเทือน​ได้ง่ายดายได้แบบนี้ แม้เราจะไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ก็ใช่เลย นี่มันอันตรายทีเดียว"
 
".......พวกเราต้องเร่งมือเข้าและจับพวกเขากลับมา ข้าไม่อยากถูกกลบฝังอยู่ภายใต้ก้อนหินพวกนี้หรอกนะ"
 
ต่อให้ถูกฝังอยู่ใต้หิน แต่อย่างคลอเดียก็คงจะไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ฉันคิด แต่ไม่ได้หลุดปากออกไป
 
 
 
 
 
ขณะที่พวกเราดำเนินต่อไป ความเสื่อมโทรมของเส้นทางก็เริ่มเด่นชัด
 
"พวกเขาอยู่นั่น......."
 
ในเส้นทางมืดสลัว พวกเราเห็นแสงคบเพลิงส่องสว่างสะท้อนเด็ก ๆ ผมสีเงิน นั่นเป็นเหล่านักโทษที่แหกคุก พวกเขาดูเหมือนจะหลบซ่อนในซากปรักหักพังและมองไปรอบ ๆ เพื่อดูสถานการณ์
 
"ชิ ทางตัน"
 
ฉันได้ยินเสียงเดาะปากของใครบางคนที่พูดอย่างฉะฉานด้วยภาษารินดาร์ล เป็นเสียงของเด็กผู้หญิง เพราะความเงียบสงัดในอุโมงค์ เสียงของเธอจึงดังชัดเจน
 
"ถ้างั้น พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ ?"
 
เมื่อเด็กหญิงหันไปรอบ ๆ และพูดคุยกับเด็กคนอื่น ๆ เด็กทาสทั้งหมดก็เริ่มกระซิบกระซาบกัน ถ้ารายงานของราโทก้าถูกต้อง ก็คงเป็นเด็กหญิงคนนี้ที่ข่มขู่นักโทษคนอื่นและนำพวกเขาออกมาสินะ ? เธออาจเป็นหนึ่งในคนที่สร้างระเบิดสักทางหนึ่ง แต่ว่าด้วยร่างกายเล็ก ๆ นั่น เธอทำให้เหล่าเชลยกว่าสิบคนเชื่อฟังได้อย่างไรกันนะ ? หรือว่ามีคนอื่นร่วมด้วย ?
 
"........นั่นสินะ ชาร์มา เจ้าใช้ได้เลยนี่ ทำไมไม่บ่นกับวานิต้าอีกล่ะว่าก่อนหน้านี้เจ้าเหนื่อยแค่ไหน ?"
 
'ใช้ได้เลย' นั่นหมายถึงอะไรกัน ? พวกเราไม่เข้าใจความหมายของเธอ แม้ว่าเราจะเข้าใจภาษารินดาร์ล คลอเดียและฉันต่างก็เอียงศีรษะของตัวเอง
 
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเหล่าเด็ก ๆ จะเข้าใจความหมายของเด็กหญิงอย่างถ่องแท้ ภายใต้แสงคบเพลิงวูบไหว เห็นได้อย่างชัดเจนว่าคำพูดนั้นทำให้พวกเขาเคลื่อนตัวอย่างตะกุกตะกัก ในเวลาเดียวกัน เสียงคร่ำครวญแหลมสูงของพวกเด็ก ๆ ก็ดังกังวาลไปทั่วทั้งเส้นทาง เด็กหญิงที่ชื่อ ชาร์มา ร้องไห้และถูกแยกตัวออกโดยเด็กหญิงที่กระแทกตัวเธอเข้ากับผนังด้วยสักวิธีหนึ่ง ขณะที่ฉันขมวดหัวคิ้วตัวเอง และสงสัยว่าเกิดอะไร สิ่งนั้นก็พลันอุบัติ
 
เด็กคนอื่น ๆ เผ่นแน่บกลับมายังทิศทางของพวกเรา พวกเขาทอดทิ้งเด็กหญิงที่ชื่อ ชาร์มา ซึ่งถูกตรึงกับกำแพงไว้
 
"ไม่ !! ไม่นะ !! วานิต้า ช่วยข้าด้วย !"
 
เมื่อหล่อนถูกทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้อีก เด็กหญิงที่เคยกรีดร้อง ชั่วอึดใจนั้นก็กลับกลายเป็นความเงียบเชียบแปลกประหลาด
 
ฉับพลันต่อมา — โผละ ฉันได้ยินเสียงน่าสะอิดสะเอียดของของเหลวบางอย่างไหลริน
 
ตูม การระเบิดคำรบที่สามของวันนี้
 
ขณะที่ฉันและคลอเดียหมอบตัวอยู่กับพื้น พวกเราก็แข็งทื่อให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
 
มันมืดและยากจะมองเห็น ฉันไม่อาจแน่ใจได้ แต่ — แต่ว่า เมื่อตะกี้มัน
 
".......ใช้คนตัวแคระแกร็นอย่างชาร์มา ถ้าข้าระเบิดนาง แรงระเบิดก็ดูจะลดลงจริง ๆ กะไว้ไม่มีผิด"
 
ขณะที่ซากปรักหักพังเริ่มทลายลงหลังการระเบิด เด็กหญิงตัวน้อยก็พูดกับตัวเอง ข้อกังขาของฉันก็ได้รับการยืนยัน
 
เด็กหญิงคนนี้ใช้เด็กคนอื่น ๆ ของพวกเขา ต่างชนวนระเบิด



NEKOPOST.NET