[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 184 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.184 - 36 ลางร้าย


ราชีออควิ่งมาหาฉันในทันที จากนั้นฉันก็สงสัยว่าสายตาตัวเองมีปัญหารึเปล่า
 
ข้างหลังของมัน หมาป่ามังกรสีขาวบริสุทธิ์ร่อนตัวลงมาแตะพื้นอย่างงดงาม และมันก็นั่งลงถัดจากราชีออค ประกายความเฉลียวฉลาดเปล่งจากดวงตาของมันจ้องมายังฉัน คล้ายกำลังรอรับคำสั่ง
 
ฉันคิดว่าดราโกนิสป่าไม่น่าจะคุ้นเคยกับมนุษย์นี่ ขณะสับสนอยู่นั้น เหมือนจะรับรองให้ฉัน ราชีออคก็ส่งเสียงเห่าอย่างกับจะบอกว่าไม่เป็นไร
 
บางทีเจ้าดราโกนิสเพศเมียตัวนี้คงจะนับฉันเป็นจ่าฝูงของดราโกนิส ?
 
ถึงจะงุนงง แต่ฉันก็พยักหน้า และถ่ายทอดคำสั่งให้ทั้งสอง
 
"ราชีออค ก่อนอื่นรีบพาข้าไปหาราโทก้าเดี๋ยวนี้เลย และ......เอ่อ เจ้า ข้าอยากให้เจ้าดูว่ามีพวกเด็ก ๆ ที่ออกไปรอบ ๆ ป้อมปราการนี้ไหม เจ้าจะทำได้รึเปล่า ?"
 
ถึงฉันจะรู้ดีว่าดราโกนิสมีสติปัญญาสูง แต่ก็สงสัยอยู่ดีว่าดราโกนิสป่าจะเข้าใจคำของฉันหรือไม่ ขณะที่คิดแบบนั้นก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่เข้าใจความหมายที่ฉันพูดจริง ๆ อย่างไรก็ตาม ราชีออคก็เปล่งเสียงจากทางจมูก เป็นวิธีการสนทนาของพวกมันสักอย่าง และมันก็ส่งเสียงเห่าตอบรับก่อนที่จะทะยานขึ้นไปในอากาศ
 
".......ได้เจ้าสาวที่ดีเลยนี่"
 
เห็นดังนั้น ฉันก็อดไม่ได้ที่จะออกความเห็นกับราชีออค และมันก็ขยับหัวอย่างกับจะบอกว่า "แน่นอนอยู่แล้ว"
 
 
 
 
 
"ราโทก้า !"
 
"........เอลิซ่า ?"
 
ราโทก้าอยู่บนเส้นทางระหว่างคุกใต้ดิน ถึงจะบอกว่าระหว่างทาง แต่ฉันควรจะพูดว่าเขาจมอยู่ในเศษหินจากกำแพงที่ถล่มลงมามากกว่า
 
หินแต่ละก้อนอาจจะไม่ได้หนักนัก แต่ดูเหมือนว่าก้อนหินจำนวนมากจะรั้งชุดของเขาไว้ ทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวหรือปีนออกมาได้
 
"ไม่เป็นไรนะ !?"
 
"อ่า โชคดีที่หัวไม่กระแทกอะไรน่ะ"
 
ฉันกระโดดลงจากราชีออคและเริ่มสุ่มกำจัดก้อนหินออกไป และปลดปล่อยเขาออกมาจากซากปรักหักพัง
 
ฉันเห็นแผลฟกช้ำบนข้อมือของเขา ขณะที่บอกว่าหัวไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่บางทีร่างกายใต้เสื้อผ้าของเขาคงจะบอบช้ำไปทั้งหมดแล้ว
 
"เกิดอะไรขึ้น ?"
 
พอฉันกล่าวถาม ราโทก้าก็ส่ายหัวตอบ
 
"ข้าเองก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เหมือนทุกที ข้าจะเข้ามาตรวจดูสภาพการณ์ของพวกเชลยและตรงมาที่คุกใต้ดิน ทันใดนั้นมันก็มีเสียงตูมดังลั่นและพื้นก็สั่นไหว ดังนั้นข้าก็เลยก้มตัวลงกับพื้น แล้วกำแพงก็ถล่มลงมา แต่ว่าข้าได้ยินเสียงของพวกเด็ก ๆ พวกเขาแหกคุก ดูเหมือนว่าจะถูกข่มขู่และคุกคามโดยใครบางคน"
 
แหกคุก ......ยิ่งกว่านั้นยังถูกคุกคามอีกงั้นเหรอ คิ้วของฉันขมวดเข้าหากันจนเป็นรอยย่น
 
ฉันจัดการแก้ปัญหาของเอริคได้ในที่สุด แล้วก็มีเรื่องที่ใหญ่กว่าให้เป็นกังวลอีกในตอนนี้
 
"ใครบางคนคุกคามพวกเขา เจ้าหมายถึงว่ามีผู้บุกรุกงั้นหรือ ?"
 
"ไม่....... บางทีคงเป็นหนึ่งในเด็กพวกนั้น ถ้าข้าเดาไม่ผิด....... คงเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ผมสั้นคนนั้น"
 
".......ไม่มีทางน่า เด็กหญิงนั่นเล็กที่สุดในบรรดาเด็กทั้งหมดที่ถูกจับนี่ ?"
 
"ใช่ แต่ จากที่ข้าพูดคุยกับเธอ และจับตามอง ข้ารู้สึกว่าเธอโตกว่าที่เห็น เธอน่าจะอายุประมาณสิบเอ็ดปีแล้ว แม้แต่เจ้าเองก็ยังไปควงหอกบนสนามรบตั้งแต่หกขวบเลยใช่ไหมล่ะ ?"
 
ในกรณีของฉัน นั่นมันก็เพราะว่าฉันมีตัวช่วยจากความทรงจำในชาติก่อน....... แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันไม่สามารถพูดแม้กับราโทก้าได้ ฉันจึงยักไหล่ ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน ราโทก้าก็ได้สังเกตการณ์เหล่านักโทษมาสักระยะหนึ่งแล้ว ก็เชื่อการคาดคะเนของเขาไว้จะดีกว่า และทำอย่างเชื่อมั่นว่าเด็กหญิงน้อยผมสั้นเป็นตัวการของความวินาศสันตะโรนี้
 
"ราโทก้า ไปหาเอิร์กนาดและแจ้งเขาเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ ข้าจะไล่ตามพวกเด็ก ๆ ไป ถ้าเจ้าเห็นทหารคาลเดียระหว่างทาง จงเข้าร่วมกับพวกเขา และพวกเราจะรวมตัวกันภายหลัง"
 
"รับทราบ !"
 
"ราชีออค เจ้าจับกลิ่นของพวกเด็ก ๆ ได้ไหม .......ถ้าไม่มีปัญหา ก็ไปกันเลย"
 
ฉันแยกกับราโทก้าอีกครั้ง กลับขึ้นหลังราชีออค
 
ขณะจับคอของราชีออคไว้ ฉันแตะดาบซึ่งคาดไว้กับเอว แทนที่จะเป็นดาบฝึกทหาร ฉันมีเพียงอาวุธเรเปียร์และดาบสั้นเท่านั้น
 
ป้อมปราการยุกก์เฟน่า ปัจจุบันเป็นฐานทัพหลังสุดของแนวหน้า แม้ว่าโดยหลักการแล้วฉันจะมีหน้าที่คุ้มกันเอริค แต่พิจารณาจากสถานที่แห่งนี้ซึ่งยังห่างไกลจากสมรภูมิ ฉันจึงเพียงพกอาวุธนิดหน่อยเท่านั้น ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความผิดพลาดอย่างร้ายแรงจริง ๆ ด้วยอุบัติการณ์ใหญ่โตที่เกิดขึ้นตอนนี้ ฉันได้แต่ก่นสาปแช่งความสะเพร่าของตัวเอง
 
เรเปียร์เป็นอาวุธที่ออกแบบให้เจาะทะลวง ไม่ใช่การตัดหรือผ่า ความจริงก็คือ ใบดาบของอาวุธฉันทั้งทื่อและทู่อย่างเลวร้าย
 
.......ด้วยอาวุธนี้ ถึงจะไม่ได้เจตนา แต่ฉันก็อาจจะจบลงด้วยการถูกฆ่าเอาก็ได้ ความปลอดภัยของตัวฉันอยู่ในภาวะเสี่ยงแล้ว
 
การเจาะทะลวงเป็นรูปแบบการต่อสู้ที่มีช่องโหว่มากมาย ไม่เหมือนกับหอกที่มีระยะห่างความยาว เรเปียร์นั้นมีช่องว่างระยะหนึ่งเท่านั้น
 
นอกจากนั้น — ฉันยังกังวลถึงเรื่องที่กำแพงถล่มลงมา
 
เสียงตูมตามและพื้นดินที่สะเทือนไหว มันชัดเจนว่าเป็นเสียงระเบิดของอะไรบางอย่าง และไม่มีทางที่เหล่านักโทษจะมีอะไรซุกซ่อนที่อาจเป็นตัวการทำให้เกิดการระเบิดได้เลย
 
พวกเขาทำได้อย่างไรกัน ? หลายวันผ่านมาแล้วนับตั้งแต่ที่พวกเขากลายเป็นเชลย มันยากที่จะคิดว่าอาจมีอะไรซ่อนในกระเพาะพวกเขา
 
ถ้างั้นระเบิดขนาดใหญ่นั่นเกิดขึ้นได้อย่างไรล่ะ ?
 
ฉับพลันนั้นฉันสัมผัสถึงเค้าลางร้ายที่ทำให้เย็นเยียบไปทั้งสรรพางค์
 
การปรากฏตัวของสตรีผิวสีแทนที่ควบคุมสัตว์อสูร — ปิศาจผู้​สรรสร้างสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้กลับกลายเป็นจริง ก็อุบัติขึ้นมาในความคิด



NEKOPOST.NET