[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 178 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.178 - 30 การปลอบขวัญ


ในเวลาสงคราม โดยทั่วไปกองทัพอัร์คเซียมีเพียงกลยุทธ์เดียวเท่านั้น
 
หนึ่ง ต้านทานการโจมตีของฝ่ายตรงข้าม
 
สอง รอให้ข้าศึกถอยทัพ, เสียท่า หรือถอนรากถอนโคน จากนั้นก็ตีโต้
 
สาม เร่งบรรลุเป้าหมายที่วางไว้ อย่างการยึดฐานยุทธศาสตร์ที่สำคัญ
 
มันเป็นรูปแบบทั่ว ๆ ไป โดยกองทัพขนาดใหญ่ของอัร์คเซีย
 
ก็แหละ ทหารพรานของข้าศึกได้รุกล้ำเขตแดนของพวกเรา ดังนั้นเอิร์กนาดและท่านมาร์ควิสโรเลนท์เซอร์จึงส่งกองทหารจำนวนหนึ่งไปแนวหน้า ทหารที่เหลือประจำการอยู่ที่นี่เป็นหน่วยตามรูปแบบที่หนึ่ง ซึ่งก็คือการปกป้องป้อมปราการแห่งนี้
 
ก่อนที่ท่านมาร์ควิสโรเลนท์เซอร์จะถ่ายทอดคำสั่งที่แนวหน้าเสร็จและกลับมา เอริคก็ควรจะกล่าวปลุกขวัญกองทัพที่ประจำการที่นี่ในฐานะผู้แทนฯ จากสภาขุนนางชั้นสูง —และเขาก็มีหน้าที่อื่นต้องทำ
 
"งานอะไรกันล่ะ ?"
 
เมื่อฉันแจ้งเอริคที่เนิบนาบมาที่ห้องของฉันว่าต้องทำอะไร เขาก็ทำสีหน้าที่บ่งบอกว่ารำคาญ
 
ในขณะที่ฉันเกือบจะถามออกไปว่าเขาคงไม่ลืมใช่ไหม ว่ามาที่นี่ทำไม
 
"การปลอบขวัญค่ะ ที่สถานพยาบาลชั่วคราวซึ่งจัดตั้งในป้อมปราการนี้ เพื่อเอื้อกับทหารที่ได้รับบาดเจ็บ สำหรับกองทัพหลวงเอง ข้าได้ยินว่าท่านมาร์ควิสโรเลนท์เซอร์ไปปลุกขวัญกองทัพที่แนวหน้าแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็มียศทางการทหารที่สูงกว่ากระทั่งท่านอาร์ชดยุค"
 
"อืม.....เฮ้ เจ้ารู้ได้ยังไงน่ะ ? เจ้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกองทัพหลวงนี่"
 
"มิได้ เพราะว่าข้าได้สถาปนาภาคีอัศวินส่วนบุคคล​ ดังนั้นข้าจึงมีตำแหน่งพลทหารอย่างไม่เป็นทางการในกองทัพหลวงค่ะ"
 
ผู้ถือครองภาคีอัศวินไม่ถูกรวมเป็นหนึ่งในสมาชิก อย่างไรก็ตามผู้ถือครองจะต้องลงนามในฐานะพลทหารของกองทัพหลวง
 
นี่เป็นระบบที่ย้ำเตือนว่าภาคีอัศวินส่วนบุคคล​เป็นของชาติอันดับหนึ่งที่สำคัญที่สุด ก่อนจะเป็นของปัจเจก มันเป็นเพียงแค่ตำแหน่งในนามและไม่ได้รับเงินเดือนอย่างที่ทหารทั่วไปได้รับ
 
.....แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ในนาม แต่ก็เป็นเพราะมัน ฉันจึงต้องรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเอริค และนาน ๆ ทีฉันก็ได้รับการปฏิบัติเช่นพลทหารบ้างจากเอิร์กนาดและคนอื่น ๆ แม้ว่าฉันได้รับบำเหน็จจากผลสำเร็จที่ได้ทำ แต่มันก็มีบางอย่างที่ฉันยังคงไม่เข้าใจ ฉันไม่ได้มีเจตนาจะเป็นพลทหารเต็มตัว มันออกจะไร้เหตุผลไปหน่อยนะที่พวกทำอย่างกับว่าฉันเป็นน่ะ ?
 
อ่า ฉันรู้ว่าเอิร์กนาดได้รับบำเหน็จอย่างงดงามจากผลสำเร็จในการรบของเขา ฉันก็สามารถเข้าใจได้ สำหรับอาณาเขตคาลเดียเองที่ไม่มีพลังขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจ เงินรางวัลก็เป็นสิ่งต้อนรับอย่างยิ่ง
 
การกฎหมายทหารของประเทศ พลทหารนอกระบบโดยพื้นฐานแล้วจะได้รับการปฏิบัติเช่นหน่วยงานภายนอก และเพราะว่ามันไม่มีแนวคิดเรื่องค่าธรรมเนียมของหน่วยงานภายนอก เงินรางวัลจึงไม่ได้ถูกจ่ายจากงบประมาณทหาร แต่เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวแทน
 
"นี่เป็นคำสั่งจากท่านเอิร์ลไอน์สบาร์ค ให้ท่านบารอนโดวาดายน์เข้าเยี่ยมและปลอบขวัญทหารที่นี่ก่อนที่ท่านสมุหกลาโหมจะกลับมาค่ะ"
 
".....อ่า เข้าใจแล้ว ข้าจะไป"
 
เขาคงจะเบื่อมาหลายวัน เลยเชื่อฟังฉันเกินคาดแฮะ
 
 
 
 
 
สถานพยาบาลชั่วคราวที่เอริคต้องทำการปลอบขวัญนั้นเป็นเพียงส่วนขยายอย่างง่ายจากหน่วยแพทย์ภายในป้อม ถึงกระนั้นก็ยังเป็นสถานที่สำหรับทหารบาดเจ็บสาหัสหลายคนที่กลับมาจากแนวหน้า ขณะที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่าปัจจุบันคือแนวหลัง
 
"อึ่ก.......!"
 
เอริคเข้ามายังพื้นที่พยาบาลด้วยใบหน้ามุ่ยอย่างไม่เต็มใจ แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง เขาก็กลั้นหายใจ
 
บรรดาทหารเต็มห้อง — ไม่สิ บางทีฉันอาจต้องพูดว่าอดีตนายทหาร พวกเขาส่วนมากสูญเสียแขนหรือขา ไม่ก็มีแผลไฟไหม้เลวร้าย มันชัดเจนเพียงแค่ปรายตาว่าพวกเขาระทมทุกข์จากความเจ็บปวดเพียง​ไร
 
"ท่านเอริคขอรับ กรุณากล่าวปลอบขวัญกับพวกเขาด้วยเถิด คนไข้ในห้องนี้ไม่สามารถออกรบยังสมรภูมิได้แล้ว และอยู่ในระหว่างการรอกลับดินแดนหรือบ้านของตัวเองขอรับ"
 
แพทย์ชี้แจงกับเอริคเกี่ยวกับทหารที่นี่ แต่เอริคดูจะสั่นผวาและถอยห่างจากเตียงคนไข้
 
".....อุ่ก........."
 
ฉันกับแพทย์ส่ายศีรษะเล็กน้อยกับท่าทีของเอริค
 
ฉันคิดไว้แล้วล่ะว่าเขาจะตื่นตระหนก แต่ดูเหมือนว่าทหารในห้องนี้คงจะมากเกินไปสำหรับเขา
 
ไม่มีทหารที่บาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสถานพยาบาลแห่งนี้หรอก ตั้งแต่ต้น บาดแผลนิดหน่อยก็ไม่จำเป็นต้องกลับจากแนวหน้าอยู่แล้ว หนึ่งเดียวที่นี่ก็มีแต่เหล่าคนที่บาดเจ็บฉกาจฉกรรจ์ ถึงขั้นที่พวกเขาไม่สามารถขยับตัวหรือสู้ต่อได้ แม้ว่าฉันจะได้อธิบายสถานการณ์กับเอริคก่อนหน้านี้แล้ว แต่เพราะว่าวิถีชีวิตที่ไร้การนองเลือดของเขา ก็ไม่มีทางที่เขาจะเข้าใจต่อให้รู้เรื่องอยู่แล้วก็ตาม
 
ถ้าหากเป็นเจ้าชายรัชทายาทหรือเกรซมาที่นี่ ฉันเดาว่าคงไม่มีใครจะมาตัวสั่นอย่างเอริคหรอก ทั้งคู่คงได้รับการศึกษาคาดการณ์ถึงเรื่องพวกนี้ไว้อยู่แล้ว
 
แล้วจะทำยังไงกับเอริคต่อดีล่ะเนี่ย ?
 
หน้าที่ของฉัน แค่นำเขามาที่นี่ และท้ายที่สุดฉันก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับทหารกองทัพหลวงอย่างเขา ดังนั้นฉันไม่สามารถแทนที่ในการปลอบขวัญเหล่าทหารในนามของเขาได้ นอกจากนั้นก็ยังจะเป็นการทำลายภาพพจน์ของเอริคด้วย
 
.....น่ารำคาญจัง ทำไมฉันต้องมาทำอะไรอย่างการสั่งสอนเด็กชายที่อายุเท่ากันด้วยนะ
 
อ่า มันก็เป็นความคิดของฉันเองที่จะให้เขามาลิ้มรสชาติของโลกแห่ง​ความจริงที่จะช่วยให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนี่ ก็คงช่วยไม่ได้สิน่ะ



NEKOPOST.NET