NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.177 - 29 ความสัตย์จริง


นอกจากจะไม่เชื่อข้อมูลที่วานิต้ามอบให้เกี่ยวกับทหารทาสแล้ว ฉันก็ยังไม่เชื่อสิ่งที่เขาบอกเกี่ยวกับตัวเขาเองด้วย
 
โดยไม่คำนึงถึงความมืดภายในห้อง ฉันนึกย้อนถึงสิ่งที่เขาบอกกับฉัน
 
เด็กที่ถูกเลือกเพราะว่าได้เรียนรู้เกี่ยวกับอัร์คเซียมาก่อนงั้นเหรอ มันฟังดูออกจะสมเหตุสมผลมากเกินไป.... นั่นคือสิ่งที่ฉันคิด
 
มันไม่มีข้อมูลที่พิเศษและเพียงพอในเรื่องเล่าของเขาที่สอดคล้องกันมากกันทีเดียว ทักษะวาทศิลป์​นี้คงจะได้รับการฝึกฝนมา เขาคงจะเป็นคนที่รู้ว่าควรจะเผยข้อมูลของตัวเองอย่างไร
 
โชคร้ายที่ฉันแทบจะไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับนาซริค แต่วานิต้าก็ทำให้ฉันประทับใจถึงความชาญฉลาดของเขาที่มากเกินควร ฉันคงจะต้องยืนยันเรื่องของเขาอีกครั้งจากเด็กคนอื่น ๆ แต่ปัญหาก็คือใครจะเป็นคนนั้นน่ะสิ
 
ตามคำบอกเล่าของวานิต้า ทาสเด็กต่างก็หวาดระแวงซึ่งกันและกัน และก็เป็นไปได้ที่จะมียุวชนทหารที่ถูกฝึกจากรินดาร์ลผสมในหมู่พวกเขาด้วย
 
ดังนั้น ฉันต้องพิจารณาให้ดีว่าจะถามใครเป็นคนต่อไป...... แต่ฉันก็ไม่ได้มีเวลาพอจะเลือกอย่างผ่อนคลายแล้ว
 
ตอนนี้พวกเราอยู่ในสถานะแจ้งเตือนการจู่โจมและการต่อสู้ก็อาจเกิดได้ทุกชั่วขณะ ฉันต้องบัญชาการกองทัพคาลเดียของฉัน, เข้าร่วมประชุมกับหัวหน้าคนอื่น ๆ, เขียนรายงานเรื่องการส่งกำลังบำรุงและอุปทาน และสรุปข้อมูล...... นอกจากนั้นก็ยังต้องใส่ใจการกระทำของขุนนางคนอื่นกับสภาขุนนาง, ตรวจสอบการเคลื่อนไหวจากเมืองหลวง...... มันมีสิ่งกองพะเนินมากมายจนน่าปวดหัว
 
"เอ่อ นี่"
 
ขณะที่คิดว่าจะทำอะไรต่อ ฉันได้ยินเสียงราโทก้าขณะที่เขาเข้ามาในห้องมืด ๆ ของฉันพร้อมกับเทียนไข เมื่อฉันมองไปยังเขาเพื่อกระตุ้น เขาก็ดูจะพูดไม่ออก มันเป็นบรรยากาศที่คล้ายกับวานิต้าก่อนหน้านี้ แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่าง ราโทก้าเริ่มลังเล
 
".......เอ่อ จะเป็นอะไรไหม ถ้าข้าไปที่คุกใต้ดินน่ะ"
 
"เจ้าอยากคุยกับพวกเชลยงั้นหรือ ?"
 
ฉันไม่คิดว่ามันจะใกล้เคียง แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงเป็นกังวล
 
"อ่า มีบางอย่างที่ข้าสงสัยน่ะ"
 
ฉันเอียงศีรษะกับความกำกวมของเขา จากนั้นราโทก้าก็พูดอีกครั้งด้วยเสียงค่อย
 
"อะ ไม่ เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกถ้าเจ้าไม่ตกลง"
 
"......ข้าข้องใจว่าเจ้าสงสัยอะไร ?"
 
ฉันอาจพลาดสิ่งที่เขาสังเกตเห็น ดังนั้นจึงสั่งกลาย ๆ ให้เขาบอกมา ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเรารู้จักกันมายาวนาน หรือเพราะราโทก้าแทบจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ฉันรู้สึกว่าเขากำลังอ้อมค้อมและอยากให้ว่ามาตามตรง
 
"เอ้อ..... ข้าคงจะก้าวก่ายไม่เข้าเรื่องที่คิดจะไปคุยกับพวกเชลยเอง ขอโทษที"
 
ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะพูดไม่ออกกับสิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขาในที่สุดหลังจากลังเล ความสองจิตสองใจของเขา บวกกับคำขอโทษที่เขาคิดว่ามันจำเป็นต้องใส่ ก็บอกถึงสิ่งที่ฉันต้องการจะรู้ได้แล้ว
 
.......ราโทก้าได้รับผลกระทบจากความไม่ไว้วางใจคนอื่นของฉันอย่างมาก และแม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังคงได้รับอิทธิพลนั้นจากฉันอยู่ ในฐานะร่างแยก ฉันเกือบจะให้ทุกอย่างกับเขา ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าความเชื่อใจเป็นความสัมพันธ์ของซึ่งกันและกัน สั่งสมเพิ่มพูนตามเวลา นี่คือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของตัวเอง
 
เพราะว่าการระเบิดลงอย่างโง่ ๆ ของเขาในรถม้าเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันก็ซื่อบื้อเองที่เชื่อว่าความรู้สึกป่วยการระหว่างเราเหล่านั้นถูกชะล้างออกไปหมดแล้ว ทว่าเขาดูจะยังเชื่อว่าฉันยังคงไม่ไว้วางใจเขาจริง ๆ บางสิ่งที่ดำเนินอยู่มานานปี ก็คงจะไม่จางหายไปโดยง่าย
 
"—ไม่ โทษที เรื่องนั้น ข้าเองที่ต้องขอโทษ"
 
ราวกับมีโคลนข้นคลั่กในอก ฉันเลือกคำพูดของตัวเองอย่างระมัดระวังเท่าที่เป็นไปได้และพูดมันออกไปตามตรง ที่ทำให้สีหน้าของราโทก้าตึงขึงขึ้นเล็กน้อย
 
"ระ ไร้สาระน่า เพราะเจ้ากับข้ามีสถานะไม่เท่าเทียม มันก็เป็นธรรมดาที่ข้าต้องขอโทษ ถ้าเจ้าจะไม่เชื่อในตัวข้า และเจ้าก็คงสงสัยข้า ......ข้ารู้เรื่องนี้ดีหรอกน่า"
 
ถึงกับพูดว่าพวกเราไม่เท่าเทียมกัน อย่างกับว่าฉันไม่ได้อยู่ที่นี่งั้นแหละ แล้วราโทก้าก็ขโมยถ้วยชาดำเย็นชืดไปจากมือของฉันและดื่มจนเกลี้ยง หืม ฉันแทบจะลั่นเสียงหัวเราะออกมาดัง ๆ กับพฤติกรรมไม่เข้ากันของตัวเขา
 
"ได้ ไปสิ จริง ๆ แล้วข้าก็อยากจะสั่งใครสักคนไปสังเกตการณ์พวกนักโทษอยู่แล้ว ข้ายกให้เจ้าแล้วกัน เอลีส"
 
"รับทราบครับ 'นายข้า'"
 
ราโทก้าพูดถึงฉันด้วยตำแหน่ง ตำแหน่งที่ปกติแล้วเขาไม่เคยใช้กับฉันมาก่อน​ จากนั้นก็ผละออกไปจากห้อง



NEKOPOST.NET