NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.175 - 27 สิ่งที่เห็นจากก้นบึ้งของความมืด


"นั่นสินะ แน่นอนว่าควรเป็นเช่นนั้น"
 
ท่านมาร์ควิสโรเลนท์เซอร์พยักหน้า เมื่อเห็นท่านมาร์ควิสเห็นด้วยกับเขาอย่างชัดเจน เอริคก็ส่งสายตาอย่างผู้มีชัยมายังฉันทันที ฉันเลี่ยงสายตาของเขา มองไปที่ช้อนในมือแทน
 
"ถ้าเช่นนั้นข้าขอทำข้อตกลงให้ลูกหมาป่ามังกรที่ถูกค้นพบครั้งหน้า ให้จัดส่งไปยังกองราชองครักษ์จะได้หรือไม่ ?"
 
"ฤดูผสมพันธ์น่าจะเป็นฤดูใบไม้ผลินะครับ ? ข้าไม่รู้ว่าพวกเราจะโชคดีพอที่จะได้รับลูกหมาป่ามังกรตัวอื่นมาหรือไม่ แต่เตรียมคนของท่านไว้เพื่อเลี้ยงดูพวกมันได้เลย"
 
ช่วงเวลาต่อมา ท่านมาร์ควิสโรเลนท์เซอร์และวีกราฟก็ทำแลกเปลี่ยนข้อตกลงกันอย่างสุภาพ จากขอบสายตาฉันเห็นเอริคตัวแข็งทื่อส่งเสียง "หา ?" ออกมา
 
.......ก็นะ เขาต้องการแยกราชีออคจากฉันโดยไร้ข้อแก้ตัวใด ๆ แต่น่าเสียดาย ดราโกนิสจะไม่เปลี่ยนนายของมันหรอก เพราะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจริง ๆ จึงไม่ทราบอย่างแน่ชัดว่าพฤติกรรมของมันจะเป็นอย่างไร หากถูกบังคับให้แยกจากนายของมัน แต่การจะทดลองถึงเรื่องนั้น ก็ต้องบอกว่าดราโกนิสนั้นทั้งหายากและแข็งแกร่งมาก
 
".......หากจะเป็นสัตว์​ทรงของพระราชวงศ์ ข้าคิดว่าคงจะดีกว่าหากเป็นเกล็ดสีเงิน มันหาไม่ยากเท่าเกล็ดสีสวาด แต่ก็เหมาะสมกว่ามาก"
 
นึกถึงดราโกนิสตัวที่อยู่ใกล้กับราชีออคเมื่อบ่ายนี้ ดังนั้นก็แหงล่ะว่าเอิร์กนาดและวีกราฟคงจะรู้เรื่องเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่แล้ว พวกเขายิ้มกริ่ม ฉันรู้สึกเหมือนถูกบอกว่า "นั่นเป็นความตั้งใจไว้อยู่แล้ว"
 
ฉันไม่รู้หรอกว่าดราโกนิสที่จะคู่บารมีองค์กษัตริย์จะเป็นลูกของราชีออคหรือไม่ เพราะถึงอย่างไร มันก็มีพี่น้องของราชีออคอยู่สามตัวที่ถูกส่งมายังป้อมยุกก์เฟน่าก่อนหน้านี้ และสองในนั้นก็เป็นตัวเมีย ตัดสินจากหลักฐานที่มีดราโกนิสป่ามักจะมาที่นี่เช่นกัน ด้วยป้อมปราการตั้งอยู่ที่ตีนเทือกเขาเอม็อนนอร์ ดราโกนิสที่นี่จึงมีเวลาในการหาคู่ง่ายยิ่งกว่าราชีออคที่มักไปไหนมาไหนกับฉัน
 
ใบหน้าของเอริคแสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเขาเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมเพราะไม่ได้ดั่งใจ และมองไปยังทุกคนด้วยสีหน้าที่เย็นชา
 
ก็นะ ก็เป็นเสียแบบนี้ หากใช้หัวคิดสักหน่อย ก็เป็นธรรมดาอยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะถวายดราโกนิสผ่านศึกปีกเดียวให้กับพระราชวงศ์น่ะ ฉันไม่รู้หรอกว่านายหงุดหงิดอะไรราชีออค แต่ช่วยยอมรับง่าย ๆ และมองดูสถานที่สักหน่อยเถอะ
 
นอกจากนั้นแม้ว่ามันจะได้รับอนุญาต แต่ก็มีเพียงแค่องค์กษัตริย์หรือเจ้าชายรัชทายาทเท่านั้นที่มีสิทธิมิชอบ ไม่ใช่โอรสคนที่สองจากตระกูลท่านอาร์ชดยุคที่เกิดแต่ชายารองซึ่งถูกส่งมาใกล้กับแนวหน้าโดยปราศจากคำต่อต้านใด
 
......ฉันนึกถอดถอนใจเงียบ ๆ
 
ฉันจะไม่ได้ตั้งใจว่าเอริคสาดเสียเทเสียถึงสถานะของตัวเขา แต่ก็ตระหนักดีถึงความจริงของโลกใบนี้ ที่พ่อแม่เป็นผู้กำหนดสถานะทางสังคมตั้งแต่ตอนที่ลืมตาดูโลก และนั่นก็ส่งผลต่อความคิดของฉันนิดหน่อย
 
หากฉันเกิดมาต่ำต้อย ฉันก็จะเจียมตัว
 
สายเลือดก็เป็นเพียงสิ่งหนึ่ง แต่ความจงเกลียดจงชังในฐานะมนุษย์นั้นถูกตัดสินมาตั้งแต่เกิดแล้ว
 
 
 
 
 
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่เอริคจะไปพูดคุยปลอบขวัญพวกทหาร ป้อมปราการยุกก์เฟน่าอยู่ในภาวะการแจ้งเตือนและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ไว้แล้ว
 
ก่อนดวงอาทิตย์จะขึ้น กองกำลังสอดแนมของข้าศึกถูกค้นพบว่าบุกรุกชายแดน
 
แน่นอนว่าป้อมยุกก์เฟน่าไม่ปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบโดยไม่ทำสิ่งใด ดังนั้นเหล่าทหารที่กล้ารุกรานจึงถูกจับกุม
 
"ดูเหมือนว่าศัตรูที่ถูกจับได้ทั้งหมดจะมีตราเครื่องหมายทาส จนกว่าพวกเราจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรกับพวกเขา ข้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ที่นี่ก่อนจะได้หรือไม่คะ ?"
 
"ข้าให้เจ้ายืมคุกของพวกเราได้ ไม่มีปัญหา"
 
"รับทราบ ถ้าเช่นนั้นเวลานี้ข้าขอยืมกุญแจห้องขังไปพลาง ๆ และกุมขังพวกเขาไว้ในคุกใต้ดินสองชั้นใต้ลานฝึกก็แล้วกัน"
 
ฉันได้คุยกับวีกราฟก่อนดวงอาทิตย์จะขึ้น และตอนนี้ในกำมือฉันก็ถือพวงกุญแจหนักไว้
 
ฉันพากุนเธอร์และราโทก้าไปด้วย สู่คุกใต้ดินที่ซึ่งเหล่าทหารทาสถูกกุมขัง พลางควงพวงกุญแจในมือเล่นไปมา
 
ถ้าหน่วยสอดแนมของข้าศึกมาถึงที่นี่ กองทัพหลักของพวกเขาก็คงจะเริ่มโจมตีได้ทุกชั่วขณะ เอิร์กนาดและท่านมาร์ควิสโรเลนท์เซอร์ได้นำทหารจำนวนหนึ่งไปยังตำแหน่งหน้าสุดของแนวหน้า ฉันต้องการยืนยันสถานะของทหารทาสเท่าที่จะเป็นไปได้ก่อนจะตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับพวกเขา
 
"เอลีส กุนเธอร์ ถ้าเข้าไปแล้วรู้สึกไม่ดีก็รีบออกเสียล่ะ"
 
หลังจากบอกให้ทั้งคู่รู้ว่าพวกเขาออกไปได้ถ้าต้องการ
 
ฉันปลดล็อกประตูหนักและย่างเท้าลงไปในคุกใต้ดิน ฉันจินตนาการไว้ว่าคุกใต้ดินคงเหมือนกับใต้ดินที่คฤหาสน์โกลเด้นฮิลส์ของฉัน แต่ที่นี่ไม่ไร้รสนิยมแบบนั้น กำแพง, พื้น และเพดานทำด้วยหินขัด อากาศภายในอบอ้าวเล็กน้อย เหล่าทหารทาสถูกกุมขังร่วมกันในห้องกรงใหญ่ข้างหลัง ในขณะที่เราเข้าใกล้ บางคนในนั้นก็สังเกตเห็นและมองมายังพวกเรา
 
.......นัยน์ตาพร่ามัวดำทะมึน
 
ฉันรู้สึกเดจาวูจึงเมียงมองไปยังราโทก้าที่อยู่ข้างหลัง นัยน์ตาของเขาที่ฉันเคยเห็นผ่านกรงเหล็กครั้งแรกที่เจอกันนั้นก็ขมุกขมัวเแบบเดียวกัน
 
"อะไร ?"
 
"เปล่า......"
 
ฉันหันกลับมา และเริ่มตรวจสอบเหล่าทหารทาสที่ถูกจับได้ทีละคน พวกเขาส่วนมากมีเรือนผมสีเงิน ผิวสีแทน อายุพอ ๆ กับฉัน ลักษณะทางกายภาพเช่นนี้ที่จะไม่ได้เห็นในอัร์คเซีย พวกเขาดูขาดสารอาหาร และนั่งคุดคู้เบียดเสียดกันด้วยสีหน้าที่อ่อนล้า ในหมู่พวกเขา ฉันสังเกตเห็นใครคนหนึ่งที่ลอบสังเกตฉันเงียบ ๆ แม้ว่าฉันจะมองตรงไปที่เขา แต่เขาก็ไม่พยายามเลี่ยงนัยน์ตาสีทองของตัวเองเลย ฉันพยักหน้าเรียกเขา
 
"เจ้าคนนั้น ออกมาข้างหน้าซะ"
 
หลังจากเรียกแล้ว ฉันก็เสียใจที่ต้องทำให้เขาออกมาข้างหน้า เพราะเมื่อเขาลุกขึ้นและฉันได้เห็นเขาเต็มตา เขาก็ลากสังขาร​อันผ่ายผอมของตัวเอง พลางยันร่างกับกำแพงด้วยมือ
 
ทหารทาสที่ดูจะโตกว่าฉันเล็กน้อยคนนี้ ไม่มีขาขวา



NEKOPOST.NET