[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 173 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.173 - 25 พอเอ่ยแล้ว ก็นึกขึ้นมาได้.....


แม้ว่าฤดูร้อนกำลังจะสิ้นสุด แต่เมื่อพวกเรามาถึงราชอาณาเขตยุกก์เฟน่า ก็ยังรู้สึกอย่างกับช่วงร้อนที่สุดของกลางฤดูร้อน ด้วยเทือกเขาเอม็อนนอร์ทางตะวันออก อากาศร้อนจึงติดอยู่ในอัร์คเซียตะวันออก ดังนั้นก็แน่นอนว่าที่ยุกก์เฟน่าจะมีอุณหภูมิสูงกว่าที่เมืองหลวง และขณะที่คาลเดียนั้นอบอุ่นกว่าเมืองหลวง แต่มันก็ยังเย็นกว่ายุกก์เฟน่าด้วยไอเย็นที่บางครั้งก็พัดลงมาจากเทือกเขาเอม็อนนอร์
 
"ไง ขอบใจสำหรับความพยายามอย่างหนักในการพาพวกเขามาที่นี่นะ ต่อจากนี้ภาคีอัศวินแห่งป้อมปราการยุกก์เฟน่าและข้าจะรับหน้าที่ต่อเอง ......เจ้ากลับมาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก ข้าหวังว่าเจ้าจะได้สนุกสนานกับชีวิตนักเรียนให้นานกว่านี้อีกสักนิดแท้ ๆ"
 
เอิร์กนาดออกมาจากปราการเหล็กสีดำเพื่อต้อนรับพวกเรา เขามีตำแหน่งที่เหมาะสมที่สุดในการรับหน้าที่นี้ ขณะที่เขาเป็นน้องชายของผู้ครองราชอาณาเขตคนปัจจุบัน
 
"คำสั่งมาถึงเร็วกว่าที่คาด แต่ก็ไม่เป็นปัญหา เพราะข้าได้พร้อมสำหรับการเคลื่อนย้ายอยู่ทุกชั่วขณะแล้วล่ะค่ะ เอิร์กนาด ข้าคิดว่าท่านอยู่ที่แนวหน้าเสียอีก....."
 
"เปล่าเลย ข้าเพิ่งถูกเรียกตัวมาเมื่อเร็ว ๆ นี้น่ะ ตอนนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวใดที่แนวหน้า โดยพื้นฐานแล้วตอนนี้ข้าบัญชาการทหารพรานและหน่วยสอดแนม ดังนั้นก็เลยปล่อยให้พวกผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าจัดการกัน ข้านึกไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเจ้าจะรู้เรื่องใหญ่อย่างการเคลื่อนไหวของข้าศึกจากรินดาร์ล ขณะที่อยู่ในเมืองหลวงด้วย"
 
"เพราะว่าอยู่ห่างไกลจากสนามรบ มันก็คงจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับข้าที่จะสังเกตเห็นการกระทำที่วกวนของพวกมัน นอกจากนี้ ก็เป็นท่านมาร์เกรฟเฟรเช่ที่ได้มอบข้อมูลอันจำเป็นนี้ให้กับข้าน่ะค่ะ"
 
"โอ้ ท่านเฟรเช่ ดูเหมือนว่าเครือข่ายการติดต่อของเจ้าจะแผ่กว้างจนน่าตกใจเชียวนะ ตระกูลโรเลนท์เซอร์, ตระกูลเทเรเซีย, ตระกูลโมลตัน, ตระกูลเฟรเช่ ไหนจะไอน์สบาร์คของข้า แถมคราวนี้ก็ยังมาพร้อมกับสมาชิกตระกูลท่านอาร์ชดยุคอีก"
 
"ก็แค่บังเอิญพวกเราอยู่ชั้นเรียนเดียวกัน หล่อนก็แค่โชคดีที่มีโอกาสรู้จักคนหมู่มากก็แค่นั้น"
 
เอิร์กนาดและฉันเหลือบมองไปยังเอริคที่กำลังลงจากรถม้าด้วยสีหน้าถมึงทึง แต่แรกที่เขาต้องมาที่นี่ก็เพราะไม่ยอมถอนคำหมิ่นประมาทเพื่อนามแห่งเกียรติยศของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงอารมณ์เสียนัก ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ต้องเดินทางร่วมกันฉันที่ไม่พิศมัยด้วย ดังนั้นอารมณ์ของเขาจึงยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ
 
"อย่างนี้นี่เอง เป็นเขาสินะ"
 
"ใช่ค่ะ ท่านผู้นี้คือผู้แทนฯ ขุนนางผู้ทรงเกียรติ ท่านบารอนเอริค ทีล โดวาดายน์ค่ะ"
 
แม้ว่าตระกูลไอน์สบาร์คจะมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับราชวงศ์และสภาขุนนางชั้นสูง แต่เอิร์กนาดก็แทบจะไม่ได้ไปเมืองหลวง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเอริค
 
"ข้าว่า ข้าคงต้องเชิญเขาไปพบพี่ชายข้าเสียก่อน เจ้าให้พวกทหารของเจ้าไปพักผ่อนเถอะ เหมือนทุกที พวกเราเหลือชั้นสองจนถึงชั้นสี่ที่อาคารทิศใต้สำหรับกองทัพของเจ้าแล้ว ข้าจะมาเรียกเมื่อถึงเวลาทานมื้อค่ำ เตรียมตัวไว้ล่ะ"
 
"เข้าใจแล้วค่ะ ข้าขอขอบคุณจากใจในความห่วงใยที่ท่านมีแด่ทหารของข้า"
 
"......ถ้าเจ้าจะตอบว่า 'ค่ะ ท่านพ่อ ขอบคุณมากค่ะ' แทน ข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนา"
 
เอิร์กนาดจบบทสนทนาของพวกเราด้วยการแหย่เล่นและตีที่ไหล่ของฉันเบา ๆ แต่ฉันเพียงมองเขาอย่างเงียบงัน นึกถึงสีหน้าประหลาด ๆ ของตัวเองจากครั้งล่าสุดที่ฉันพยายามเรียกเขาว่าพ่อ
 
 
 
 
 
ก่อนที่จะเข้าโรงเรียนขุนนาง ฉันอยู่ที่ป้อมยุกก์เฟน่า ดังนั้นจึงคุ้นเคยกับแผนผังของที่นี่และสถานที่ที่กำหนดให้สำหรับพวกเราอยู่แล้ว ไม่มีใครโต้เถียงว่าใครจะได้ห้องไหน และทุกคนก็มีสถานที่ของตัวเองอย่างเคยชินกับป้อมปราการนี้แล้ว
 
"เหมือนทุกที ชั้นสี่จะสงวนไว้ให้นายท่าน, คุณหนู และเจ้าหนุ่ม นอกจากนี้ก็มีข้ากับเธโอ"
 
"อ้า รบกวนเจ้าแล้ว ขอบใจมาก กุนเธอร์"
 
"ไม่หรอก......ว่าแต่เราจะเอายังไงกับราชีออคล่ะ ?"
 
"เอ้อ.......?"
 
ฉันหันไปยังราชีออคที่นั่งพักอยู่ในพื้นที่ว่างระหว่างอาคารของป้อมกับปราการ ที่ที่เอิร์กนาดเคยสอนวิธีการเหวี่ยงง้าวหัวขวานให้กับฉันเมื่อนานมาแล้ว ราชีออคดูสบายอารมณ์ด้วยเหตุผลบางอย่างและดูไม่อยากจะย้ายไปไหน
 
เพราะว่าตอนนี้พวกเราอยู่ในระหว่างสงคราม ก็คงจะไม่มีการจัดการดราโกนิสในฐานทัพ และในฐานะผู้ที่รับผิดชอบมัน ฉันก็ต้องเป็นคนที่ดูแลมันอยู่แล้ว อ่า ฉันก็คงจะต้องทำอะไรสักอย่างจนกว่าเอิร์กนาดจะมาเรียก........
 
ราชีออคนั่งอยู่ใกล้กับหมาป่ามังกรอีกตัวหนึ่ง
 
ดราโกนิสตัวนั้นตัวเล็กกว่าราชีออคเล็กน้อย มันมีเกล็ดที่เกือบจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์ และปีกของมันมีเฉดสีเกือบเป็นสีแดงสด เพราะว่าราชีออคคล้ายจะมีขนาดใหญ่กว่าที่ในตำราบอกไว้ นี่ก็คงจะเป็นขนาดปกติของมันล่ะมั้ง ?
 
เท่าที่ฉันบอกได้ ดราโกนิสตัวนี้ดูจะไม่ใช่หนึ่งในพี่น้องของราชีออคที่อยู่ในป้อมนี้แฮะ พี่น้องของมันจะมีสีที่ใกล้เคียงกับมัน ถึงจะมีโทนสีที่แตกต่างกันบนปีกก็เถอะ
 
"อะ....... โว้ว พวกมันกำลังจับคู่กันสินะ"
 
ขณะมองดูหมาป่ามังกรทั้งสอง กุนเธอร์ก็เปิดปาก
 
"จับคู่.......?"
 
"น่าจะนะ ข้าเองก็ยืนยันไม่ได้หรอก"
 
จับคู่....... นั่นสินะ ราชีออคก็เป็นดราโกนิสโตเต็มไวแล้ว ก็ไม่แปลกที่มันจะหาคู่ของตัวเอง
 
อย่างนี้นี่เอง ขณะที่คิดแบบนั้น ฉันละสายตาจากดราโกนิสทั้งสอง พอคิดว่ามันจีบกันยังไง ก็รู้สึกกระดากที่จะมองต่อนิดหน่อยแฮะ
 
"จะว่าไป..... กุนเธอร์ แล้วเจ้าล่ะ ? ฤดูใบไม้ผลิก่อนหน้านี้ ข้าเพิ่งจะได้รับข่าวจากเธโอว่าเขากำลังจะแต่งงานแล้วเลย"
 
พอฉันถามถึง กุนเธอร์ก็ทำท่าอย่างกับสำลักน้ำ .......นี่ฉันพูดอะไรแปลกไปงั้นเหรอ ?
 
ตอนนี้เขาเลยช่วงอายุที่เหมาะสมจะแต่งงานแล้ว แต่ก็นะ พิจารณาจากข้อเท็จจริงที่เขาทำงานในกองทัพ มันก็ช่วยไม่ได้ แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือเขาใกล้จะก้าวเข้าสู่วัยที่สายเกินไปที่จะแต่งงานแล้วเนี่ยสิ
 
ฉันไม่รู้อายุที่แน่นอนของเขา แต่ประมาณคร่าว ๆ ก็น่าจะมากกว่าฉันสัก 20 ปีหรือเยอะกว่านั้น อย่างน้อยก็คงราว ๆ สามสิบปีแล้ว...... นี่มันไม่น้อยแล้วนา......
 
ขณะที่คิดว่าฉันน่าจะเรียกเขาว่า ลุง แทนที่จะเห็นเป็นพี่ชายได้แล้ว กุนเธอร์ก็เหลือบมองมาที่ฉัน "เป็นห่วงเรื่องของตัวเองก่อนเหอะ ไอ้เด็กเวร !"
 
"ถ้าเจ้ามีคนในใจแล้ว รีบรายงานข้าซะล่ะ ข้าจะช่วยผลักดันให้เร็วที่สุดเอง"
 
"หา !? หุบปากน่า !"
 
พอแหย่ไปสักหน่อย กุนเธอร์ดูจะใส่ใจเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแฮะ พอเอ่ยไปแล้ว อีกความคิดก็แวบเข้ามาในหัว
 
แล้วคลอเดียล่ะ มีเรื่องอะไรพวกนี้ด้วยไหมนะ ? คงไม่มีประโยชน์ที่จะคาดหวังว่าจะได้ยินเรื่องนี้จากการพูดคุยกับคลอเดีย ตั้งแต่ต้นครอบครัวเธอหวังจะให้เธอเข้าพิธีวิวาห์ตั้งแต่ตอน 20 กับใครสักคนนี่นา
 
.......ฉันควรจะตรวจสอบไว้ล่วงหน้าตอนที่ได้กลับบ้าน การแต่งงานของคลอเดียที่เป็นผู้ติดตามของฉัน มันก็คือสิ่งที่เกี่ยวข้องกับฉันด้วยสิน่ะ



NEKOPOST.NET