[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 170 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.170 - 22 บทสรุปของสี่ปีที่ผันผ่าน


เหล่าขุนนางเริ่มทยอยกลับ ดวงจันทร์ลอยเด่นในท้องฟ้าราตรี
 
ฉันและคลอเดียผละตัวจากท้องพระโรงมายังประตูหลังของพระตำหนัก​เพื่อรับตัวราโทก้า ขณะที่รถม้าของเราจอดไว้ที่เส้นทางเล็ก ๆ ข้างถนน
 
เบลเวย์กลับไปก่อนแล้ว เพื่อให้เขาร่างจดหมายในนามของฉันติดต่อไปยังสถานที่จำเป็นเกี่ยวกับเรื่องที่ท่านมาร์เกรฟเฟรเช่ได้บอกกับฉัน
 
ขณะที่กำลังตัดสินใจล่วงหน้า ราโทก้าก็มาพอดี คลอเดียที่เห็นเขาแล้วก็ย้ายตัวเองไปนั่งที่นั่งสารถีเงียบ ๆ
 
".......ขอบใจสำหรับน้ำพักน้ำแรงของเจ้า เอลีส ผลเป็นอย่างไรบ้าง ?"
 
"ข้าโชคดีหน่อย ข้อมูลที่ได้มาเจ้าต้องพอใจแน่ .......ทำไมมองแบบนั้นล่ะ ?"
 
ราโทก้าตัวชื้นเหงื่อและใบหน้าก็ซีดเผือด ขณะที่เขากัดริมฝีปากตัวเองอย่างไม่พอใจ
 
เขาถามว่า ทำไมฉันมองอย่างนั้นน่ะเหรอ ?
 
"เจ้าว่าโชคดีงั้นรึ ? สภาพ​นี้น่ะเหรอ ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่รึไงว่าอย่าทำอะไรเกินตัวและเสี่ยงตัวเองน่ะ เจ้าบ้าเอ๊ย !"
 
เสียงของฉันแผดลั่นและเกรี้ยวโกรธกว่าที่ฉันคิด แม้กระนั้นฉันก็ไม่อาจควบคุมอารมณ์ร้อนระอุที่แผดเผาในท้องได้เลย
 
แขนซ้ายของราโทก้าบวมเป้ง เขาคงจะกระดูกหัก ขณะที่ขบฟันตัวเอง ฉันใช้พัดหนาต่างท่อนไม้และพันด้วยผ้ารอบแขนของเขาแทนเฝือกชั่วคราว
 
"ใครทำร้ายเจ้า และทำไม ?"
 
ตั้งแต่ต้น ฉันได้ให้เขาแทรกซึมเข้าไปในแวดวงข้ารับใช้ของตระกูลท่านอาร์ชดยุค ฉันรู้ดีว่ามันมีความเสี่ยงบ้าง .......แต่ความจริงที่ว่าราโทก้ากลับมาพร้อมแขนที่หัก ทำฉันเลือด​เดือดพล่าน
 
อารมณ์นี้ของฉันมักเกิดกับใครก็ตามที่ทำร้ายผู้คนในอาณาเขตของฉัน แต่ครั้งนี้ ความโกรธนี้กลับพุ่ง​ใส่ราโทก้าที่บาดเจ็บกลับมา
 
ฉันรู้ดีว่ามันไม่สมเหตุสมผลที่จะโกรธเขา ดังนั้นฉันจึงกระเดือกและผ่อนโทสะของตัวเองสุดกำลัง​ จนกระทั่งกลายเป็นเพียงเสียงกระซิบของความเดือดดาล
 
"บะ บ่าวรับใช้น่ะ...... อันที่จริงแล้วข้าก็ไม่ควรจะโดนอัดหรอก หมอนั่นมันเมาแล้วมารังควานสาวใช้ห้องซักล้างที่เป็นแหล่งข้อมูลของข้า ข้าก็เลยปกป้องนางก็แค่นั้นเองน่า ฮี่ฮี่"
 
ไอ้ ฮี่ฮี่ นั่นมันอะไร อย่ามาทำเหมือนว่าการบาดเจ็บของเจ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่นักนะ
 
ราโทก้าทำสีหน้าเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงแม้ฉันจะหมดแรงใส่อารมณ์ แต่ความขุ่นเคืองก็ซ่านขึ้นมาแทน
 
"ช่างเรื่องพรรค์นั้นเหอะน่า เจ้าควรยินดีสิ ถึงข้าจะบาดเจ็บ แต่แล้วสถานการณ์ของตระกูลท่านอาร์ชดยุคล่ะ ? สาวใช้ห้องซักล้างที่เคยเป็นหญิงรับใช้มาก่อนรู้เรื่องนี้ดี ข้าได้ตรวจสอบความถูกต้องให้เจ้าแล้ว เจ้าอยากรู้ใช่ไหมล่ะ ?"
 
"ช่างเรื่องพรรค์นั้น งั้นเรอะ......?"
 
แม้ว่าริมฝีปากกลายเป็นสีซีด แต่เขาก็ยังกลั้วหัวเราะ ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างที่หายไปจากสีหน้าของเขา
 
และในเวลาเดียวกันฉันก็เข้าใจแล้วว่าความรู้สึกนั้นคืออะไร
 
".........เข้าใจล่ะ รายงานข้อมูลที่เจ้าได้มาอย่างรวบรัดซะ"
 
"แล้วเจ้าโกรธอะไร ? นี่ข้าพยายามอย่างหนักเชียวนะ"
 
เสียงของพวกเราขึงเครียด บรรยากาศเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองขณะที่คลอเดียออกรถม้า
 
"ข้าไม่ได้โกรธ ข้าบอกให้เจ้ารายงานมาซะ เจ้าอาจอยากได้รับคำชม แต่หากผลลัพธ์มันออกมาไม่ดี การบาดเจ็บของเจ้าก็รังแต่เป็นปัญหากับข้าเท่านั้นแหละ รีบ ๆ ว่ามาได้แล้ว"
 
ราโทก้าขมวดคิ้วแน่น ด้วยความขุ่นเคืองของฉัน ทำให้สิ่งที่หลุดออกจากปากมันเลวร้ายกว่าห้าเท่าจากสิ่งที่ตั้งใจไว้ ฉันเพิ่งจะรู้สึกตัว
 
"ไอ้การพูดนั่นมันอะไรกัน ! เจ้าไม่พอใจตรงไหน !? อย่ามาล้อเล่นกันนะเว้ย !!"
 
"........ข้าสิที่ควรเป็นฝ่ายพูด !! ข้าไม่พอใจอะไรงั้นเหรอ ? เจ้าไม่แยแสกับการบาดเจ็บของตัวเอง !! เจ้าควรจะโมโหมากกว่านี้ และหัดรู้สึกเจ็บให้มากกว่านี้เซ่ เจ้าบ้าเอ๊ย ! ข้าอาจบอกว่าต้องการข้อมูลของตระกูลในท่านอาร์ชดยุค แต่เหนือไปกว่านั้น ร่างกายของเจ้าสิสำคัญยิ่งกว่า !!"
 
"หา !? ข้าสำคัญ !? นั่น....."
 
"เจ้าเป็นหนึ่งในพลเมืองของข้า ! สำหรับลอร์ดแล้ว พลเมืองของเขาสำคัญอันดับหนึ่งที่จะต้องปกป้อง !! เจ้าได้รับบาดเจ็บขณะดำเนินงานที่ไม่ได้สลักสำคัญ แถมเจ้าทำราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โต !? เจ้าสิอย่ามาล้อเล่น อย่ามาลดคุณค่าของตัวเองในฐานะพลเมืองของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตนะเฮ้ย !!"
 
ด้วยแรงปะทุของความโทสะ​ ฉันพูดอย่างกราดเกรี้ยว และพอว่าจบ ก็สังเกตเห็นนัยน์ตาราโทก้าเบิกกว้างอย่างตื่นตะลึงและตัวแข็งทื่อ หัวของฉันค่อยเย็นลงแล้ว
 
เอ๊ะ เมื่อกี้ฉันตะโกนอะไรออกไปนะ ? ความอับอาย, ความโกรธ, ความสับสน และแม้แต่การกล่าวโทษตัวเอง อารมณ์เหล่านี้กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในกาย และฉันก็ตอบสนองด้วยการอุดปากตัวเองไว้
 
ที่ขอบสายตาขณะก้มหน้าลง ฉันเห็นปากของราโทก้ากระตุก​กึก
 
"อะ จะ เจ้า เจ้าพูดจริงดิ.......?"
 
"ลืมที่ได้ยินเมื่อกี้ ลงจากรถม้า แล้ววิ่งกลับบ้านไปเองซะ นี่เป็นคำสั่งของลอร์ด"
 
"ไม่มีทาง"
 
กึก ไหล่ของราโทก้าสั่นระริกราวกับว่ามีสายลมเย็นปัดเป่ากาย
 
สำหรับฉันแล้ว ไอ้คำพูดที่ว่าไป ก็แทบทำให้อยากจะแค่นเสียงหัวเราะออกมา ฉันหมายถึงว่าต่อให้เขาไร้รอยขีดข่วนกลับมาก็ใช่จะการันตีได้ว่าเขาไม่ทำอะไรเกินตัวนี่นะ
 
ทว่าฉันก็ไม่อาจให้อภัยทัศนคติที่ไม่แยแสอาการบาดเจ็บของตัวเองของราโทก้าได้อยู่ดี ถึงแม้​เขาจะกลับมาโดยไม่บาดเจ็บใด ๆ ฉันก็ไม่อาจให้อภัยตัวเองที่ไม่สามารถให้ความปลอดภัยแก่เขาได้เลย
 
"......เจ้า นั่น ......นั่นมัน เรียกว่า ความเชื่อใจ — สินะ ?"
 
— ฉันคิดว่าราโทก้าจะระเบิดลงใส่ ทว่าตรงกันข้ามกับสิ่งที่เตรียมใจไว้ เสียงของเขาสั่นเครือและแทบจะเป็นเสียงร่ำไห้
 
หะ ? พอฉันหันมองไป เขากำลังเช็ดน้ำตาจากใบหน้าที่ยิ้มกว้างด้วยแขนเสื้อข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บ
 
"ฮ่า — ช้าฉิบ ช้าเป็นบ้า....... นานกว่าข้าอีก....... จริง ๆ เหรอเนี่ย​—"
 
"นะ หนวกหูน่ะ .....หุบปากซะ เอลีส พูดจาสุภาพหน่อย"
 
มันยากสำหรับฉันที่จะเค้นคำพูดเหล่านั้นออกมา และอารมณ์ทั้งหมดของฉัน เว้นแต่ความอับอายก็มลายหายไปแล้ว



NEKOPOST.NET