[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 169 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.169 - 21 ลูกไม้ของปิศาจ


ไม่มีแผนที่ที่ถูกต้องสำหรับประเทศทางใต้
 
ชายแดนประเทศถูกเปลี่ยนแปลงรายวัน พร้อมกับการปรากฏและสูญหายของประเทศทั้งใหม่และเก่า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำแผนที่ได้อย่างแจ่มแจ้ง
 
ท่านมาร์เกรฟเฟรเช่ยื่นแผนที่ฉบับปัจจุบันที่เขารู้เกี่ยวกับประเทศทางใต้ให้กับฉัน ที่ที่มีประเทศหลัก ๆ บางแห่งถูกกาไว้
 
"นี่เป็นข้อมูลของประเทศทางใต้ที่ข้ารวบรวมเป็นการส่วนตัว แต่เปิดเผยให้เพียงท่านเอิร์ลรุคโทเฟิร์ดและสภาขุนนางชั้นสูงเท่านั้น......"
 
มีเพียงสี่ประเทศที่ติดชื่อไว้คือ เจนฮันซ์, นาซริค, เอปาเดน่า และพัคโทชิกิ
 
........พัคโทชิกิ เมื่อเจ็ดปีก่อน คามิลเคยพูดถึงชื่อนี้ ประเทศที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้, เจนฮันซ์เป็นประเทศทางใต้ของอัร์คเซียตะวันออก, เอปาเดน่าเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในหมู่ประเทศทางใต้และอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของทวีป ส่วนนาซริคไม่มีดินแดนเป็นของตัวเองบนแผนที่นี้
 
"เร็ว ๆ นี้เมื่อสิ้นสุดฤดูใบไม้ผลิ นาซริคปราชัยในสงครามเอปาเดน่า และประเทศก็ถูกพิชิต ผลจากสิ่งนี้ เอปาเดน่าจะกลืนกินเข้าไปในประเทศเล็กประเทศน้อยหลายแห่งและขยายตัวอย่างรวดเร็ว"
 
ผู้นำของเอปาเดน่าคนปัจจุบันดูจะเป็นผู้พิชิตด้วยการขยายตัวทางการทหาร ว่ากันว่าประเทศต่าง ๆ ที่แพ้พ่ายแก่เอปาเดน่า โดยปราศจากการสนใจความแตกต่างทางวัฒนธรรมหรือชาติพันธุ์ พวกเขาจะล่าอาณานิคมประเทศเพื่อนบ้านทั้งหมดและบังคับรวมดินแดนเข้าสู่เอปาเดน่า
 
เนื่องจากประเทศเล็ก ๆ หลายแห่งบนพรมแดนตะวันออกเฉียงใต้ของรินดาร์ลเป็นประเทศราชของพวกเขา นั่นก็หมายความว่าเอปาเดน่าได้รับความช่วยเหลือจากรินดาร์ลงั้นสินะ ? อย่างไรก็ตามฉันก็จำเป็นต้องทำให้แน่ใจเสียก่อน
 
"ถึงอย่างนั้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่มักเกิดขึ้นในทางใต้อยู่แล้วหรอกหรือคะ ?"
 
ไม่อย่างนั้น ประเทศต่าง ๆ ก็จะไม่เกิดขึ้นและล่มสลายอย่างรวดเร็วในทางใต้ ความขัดแย้งที่ไร้จุดสิ้นสุด, ชายแดนที่ถูกวาดเส้นใหม่, ประเทศที่ขยายตัวขึ้นหรือทำพันธสัญญา หรือประเทศใหม่ที่กลายเป็นอิสระและก่อการปะทะกันขึ้น ฉันต้องหาหลักฐานว่ารินดาร์ลมีส่วนเกี่ยวข้องไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม
 
"ถูกต้อง ทว่ามีบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปเกี่ยวกับยุทธศาสตร์ของเอปาเดน่าเมื่อรุกรานประเทศอื่น ......การสู้รบระหว่างเอปาเดน่าและนาซริคที่คุมเชิงมากว่าสี่ปี ยุติลงแล้วในที่สุด"
 
สี่ปี ........สี่ปีงั้นเหรอ
 
คลอเดียที่อยู่ถัดจากฉันกระซิบบางอย่างกับเบลเวย์ และเขาก็ขยับตัว ทั้งสองเป็นเพียงไม่กี่คนรอบตัวฉันที่รู้หนังสือ และขณะดูแลรับผิดชอบขอบเขตงานที่แคบลง พวกเขาก็มักต้องจัดการกับพวกตัวเลข
 
การรักษาความแข็งแกร่งทางการรบของพวกเรา, การบริหารและดำเนินการรายวัน, กระแสการไหลของเงินที่จำเป็นสำหรับทุกอย่าง
 
ประเทศที่แข็งแกร่งซึ่งริก่อสงคราม หากจะรักษาแนวหน้าก็ต้องรู้รักษามากยิ่งกว่า
 
อาทิ ทรัพยากรมนุษย์ในการนำทัพและพลทหาร, กองพลาธิการ, แหล่งผลิตอาวุธ วัตถุดิบในการสู้รบและเสบียงอาหาร รวมไปถึงงบประมาณในการคลังแห่งชาติที่จะรักษาเสถียรภาพของประเทศที่เพิ่งพิชิตได้ และช่วยให้พวกเขาค่อยกลืนกินอย่างมีระเบียบแบบแผน
 
สำหรับบรรดาประเทศที่ตกอยู่ในอันตรายจากการรุกรานของผู้อื่นเป็นเนืองนิจ แผนที่ที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา พวกเขาไม่สมควรจะมีความสามารถในการเป็นชาติที่แข็งแกร่งปานนั้นได้เลย
 
"ถ้าอย่างนั้นนี่ก็เป็นการแทรกซึมของรินดาร์ลสินะคะ"
 
"สมแล้ว ท่านมีความคิดอ่านที่ดีเทียว รินดาร์ล......หรือข้าควรจะเรียกว่า ราชรัฐจีโอกราดแห่งรินดาร์ล พวกเขาค้าอาวุธยุทโธปกรณ์และทรัพยากรให้ทั้งนาซริคและเอปาเดน่าในระหว่างสงคราม บางทีข้าควรจะบอกแทนว่าจีโอกราดได้ขายสินค้าให้ทั้งสอง"
 
เนื่องจากสงครามอันยาวนาน จีโอกราดจึงทำกำไรได้มหาศาลด้วยการขายอาวุธและทรัพยากรให้กับทั้งสองฝ่าย
 
"พวกเขาชำระหนี้อย่างไรกัน ?"
 
ยังคงมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเศรษฐกิจที่แข็งแรงของจีโอกราดและเอปาเดน่า ในขอบเขตที่เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะซื้อขายได้อย่างทัดเทียมกัน ความจริงก็คือ สงครามเอปาเดน่าและนาซริคคุมเชิงกันถึงสี่ปี ตัดสินจากขนาดของเอปาเดน่าในแผนที่แล้ว มันไม่ควรจะเป็นประเทศที่จะยังรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจในขณะที่ทำสงครามแบบอัร์คเซียได้
 
ถ้าอย่างนั้นเอปาเดน่าใช้อะไรจ่ายหนี้ของตัวเองกันเล่า ? ขณะสังหรณ์ใจไม่ดี ท่านมาร์เกรฟเฟรเช่ก็ยิ้มหยัน
 
".......ข้าไม่คิดว่าท่านจะเป็นพวกไร้ศีลธรรมอย่างที่พวกเขาลือลั่นกันในเมืองหลวงหรอกนะ"
 
"คะ ?"
 
จู่ ๆ หัวข้อก็เปลี่ยนปุบปับจนฉันประหลาดใจ พร้อมกับที่ท่านมาร์เกรฟส่ายศีรษะ
 
"ความคิดนี้ไม่อาจเกิด เว้นแต่พวกเขาจะไม่รู้ว่าความชั่วร้ายที่แท้จริงคือสิ่งใด ข้าคับข้องใจนักว่าเหตุใดเรื่องดังกล่าวจึงเกิดขึ้น และมันก็ไม่มีตัวเลือกอื่น นอกไปจากจะกล่าวว่าเป็นเพราะดินแดนภายในที่สงบสุขมาช้านานเกินไป"
 
".....ความขลาดเขลาของขุนนาง เป็นบาปที่ไม่อาจอภัยได้"
 
"พวกเขาจะตระหนักและรำพึงรำพันเมื่อเวลาผ่านไปเอง เอาเถิด กลับมาที่เรื่องเดิม สิ่งที่เอปาเดน่าจ่ายให้กับจีโอกราดก็คือ มนุษย์"
 
มนุษย์..... ลางสังหรณ์ของฉันกลายเป็นจริง ฉันอดไม่ไม่ที่จะเหลือบมองไปยังท่านมาร์เกรฟเฟรเช่ชั่วแวบหนึ่ง
 
แม้กระนั้นมันก็ชัดเจนแล้วว่า วัตถุประสงค์ของจีโอกราดที่แทรกแซงทางใต้คือ ทาส  .....กล่าวคือ พวกเขามองประเทศทางใต้เป็นดั่งขุมกำลังมนุษย์
 
การซื้อขายมนุษย์ เป็นสิ่งที่ถูกตัดสินว่าเป็นการกระทำที่สามานย์ที่สุดตามคำสอนแห่งศาสนจักร์อาร์เซีย และเป็นอาชญากรรมที่เลวร้ายในอัร์คเซีย ขณะที่พ่อผู้ล่วงลับของฉัน หลังจากทำลายระบบเศรษฐกิจในคาลเดียด้วยกฎเผด็จการของเขา เขาก็ส่งพลเมืองที่ไม่ได้ว่าจ้างไปยังอาณาเขตอื่นในฐานะ "แรงงาน" ใช้สินบนเพื่อหลีกเลี่ยงภาษีของประเทศ
 
เขาฉลาดพอที่จะแย้งว่าเป็นแรงงานที่ไม่ขัดต่อข้อกฎหมาย แต่แท้จริงแล้วเขาก็ไม่ต่างไปจากพ่อค้าทาส สำหรับเรื่องนี้และอาชญากรรมอื่น ๆ ของเขาทั้งหมด ฉันก็คงจบลงด้วยการถูกประหารไปพร้อมกับเขาเมื่อทุกสิ่งแพร่งพราย หากฉันไม่หยุดยั้งไว้เสียก่อน
 
สิ่งที่เอปาเดน่าทำ เป็นลูกไม้แบบเดียวกับที่พ่อเคยทำ หากไม่มีอะไรจะขาย ก็ขายมนุษย์สิ
 
แล้วสินค้าที่ถูกขายเหล่านี้จะถูกนำไปใช้การอะไรกันล่ะ ?
 
"ปัจจุบันที่ที่รินดาร์ลต้องการทรัพยากรมนุษย์มากที่สุด ก็คือเดนเซล......."
 
พอฉันพึมพำแบบนั้น สายตาของท่านมาร์เกรฟเฟรเช่ก็เฉียบคมขึ้น กอปรกับความเวทนา
 
แต่ในยามนี้ ฉันไม่มีเวลาที่จะสนใจแล้วว่าสีหน้าของเขาหมายถึงสิ่งใด ฉันจำต้องพิจารณาถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนชายแดนตะวันออกที่คุมเชิงกันอยู่ในปัจจุบัน หากจีโอกราดส่งมอบเหล่าทาสที่ได้รับมาให้กับเดนเซล
 
".......หรือจะเป็นแบบนั้น ?"
 
แม้จะเป็นการเจรจาที่อ้อมค้อม แต่ดูเหมือนว่ามันจะเชื่อมโยงระหว่างสถานการณ์ของประเทศทางใต้และปัญหาการป้องกันชายแดนตะวันออกในปัจจุบันของพวกเรา
 
ตอนนี้กองทัพหลวงทำหน้าที่ต่อต้านเดนเซล .....โดยปราศจากการล่วงรู้ถึงสิ่งนี้ ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะรับมือกับกลยุทธ์ไร้มนุษยธรรมในการใช้ทหารทาสได้เลย เหล่าอัศวินในกองทัพหลวงให้ความสำคัญต่อหลักวีรคติเป็นอย่างมาก มันจะกลายเป็นความอ่อนแอของพวกเขาเองในสนามรบ
 
"ยี่สิบวันก่อน มีนักการทูตจากพัคโทชิกิจากพรมแดนใต้มายังอาณาเขตของข้าเป็นครั้งแรกในรอบสิบเอ็ดปี และให้ข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ประเทศทางใต้ให้กับข้า เอปาเดน่าตอนนี้กำลังเข้าปราบปรามเจนฮันซ์ ดูเหมือนว่าแม้แต่ในประเทศที่อนุญาตให้กองกำลังทางทหารของเอปาเดน่าเคลื่อน​ทัพผ่าน ก็มีผู้คนสูญหายไปเป็นจำนวนมาก​"
 
"พัคโทชิกิ....... นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศที่ได้รับอนุญาตให้แลกเปลี่ยนทางการค้ากับอัร์คเซีย ตัดสินจากที่พวกเขาส่งนักการทูตมาแจ้งพวกเรา นั่นก็หมายความว่าพวกเรามีสัมพันธไมตรีกับพัคโทชิกิงั้นหรือคะ ?"
 
"ถูกต้อง ไม่ถึงสิบปีก่อน​ กลุ่มพ่อค้าวาณิชของอัร์คเซียได้ไปเยือนพัคโทชิกิและมีส่วนอย่างมากต่อการพัฒนาเศรษฐกิจ พวกเขายังช่วยเผยแผ่คำสอนของศาสนจักรอาร์เซียที่นั่น และแม้ว่าข้าจะไม่ทราบนักว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะว่าพัคโทชิกินั้นอยู่ไกลโข แต่พัคโทชิกิก็ได้ส่งคำร้องขอความคุ้มครองอย่างเป็นทางการ ในฐานะมิตรประเทศที่นับถือในศาสนจักรอาร์เซีย"
 
ดูเหมือนว่าเป้าหมายหลักของพัคโทชิกิก็คือการยื่นคำร้องขออย่างเป็นทางการต่อพวกเขา พวกเขาคงเห็นว่าสถานการณ์ในประเทศทางใต้นั้นวิกฤตแล้ว หากพวกเขามาร้องขอความช่วยเหลือจากพวกเราที่อยู่ห่างไกลแบบนี้
 
.......กลุ่มพ่อค้าวาณิชที่ได้เยือนพัคโทชิกิเมื่อเกือบ​สิบปีก่อน​ นั่นก็ชวนให้ฉุกคิดได้ว่า หนึ่งในหมู่พวกเขาถูกตัดสินโทษประหารให้แก่อาชญากรรมของฉันไปแล้ว กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ....... พ่อของคามิลนั่นเอง



NEKOPOST.NET