NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.164 - 16 แผนกเบื้องบน • บทปลาย


ไม่เหมือนกับโรงเรียนขุนนางที่เป็นการศึกษาภาคบังคับสำหรับลูกหลานขุนนางทุกคน แผนกเบื้องบนมีไว้สำหรับผู้ที่ต้องการศึกษาต่อเพิ่มเติม มีนักเรียนอยู่สามประเภทที่นี่ หนึ่งคือ เรียนเพื่อเป็นอาจารย์หรือข้าราชการระดับสูง,  นักเรียนบางคนก็เพื่อศึกษาวิจัยและพัฒนาในสาขาต่าง ๆ และประเภทสุดท้าย คือผู้ที่ได้รับอนุญาตให้ต่อระยะเวลาพักในโรงเรียนได้เป็นพิเศษ หากพวกเขายังไม่ค้นพบว่าจะออกไปทำอะไร
 
มีการสอบที่จำเป็นสำหรับนักเรียนสองประเภทแรก แต่ไม่ใช่กับพวกสุดท้าย และไม่เหมือนกับโรงเรียนขุนนาง แผนกเบื้องบนนี้ไม่มีคำจำกัดความ
 
แน่นอนว่าบางคนก็จะหางาน โดยเฉพาะงานในวังหลวง หากแต่สังคมขุนนางนั้นก็ขึ้นอยู่กับเส้นสายและความสำเร็จของตัวเองนั่นแหละ ความหมายก็คือ นักเรียนประเภทที่สามในแผนกเบื้องบนนี้โดยส่วนมากแล้วต่างก็ถูกทอดทิ้งจากตระกูล ถูกพิจารณาว่าเป็นตัวปัญหา ให้ใช้ชีวิตในโรงเรียนขุนนางต่อไป
 
.....ก็นะ พวกเขาก็ไม่ได้ถูกตัดญาติขาดมิตรจริง ๆ หรอก เพราะถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาก็คงโดนตัดหางปล่อยวัด ถูกบังคับเข้าใช้ชีวิตอารามวาสีไปแล้ว ดังนั้นนักเรียนเหล่านี้ก็ยังมีความหวัง และบรรดานักเรียนที่ยังคงอยู่ที่โรงเรียนขุนนางแผนกเบื้องบนนี้โดยส่วนมากต่างก็มีบรรดาศักดิ์ชั้นเอิร์ลหรือสูงยิ่งกว่านั้น
 
อย่างไรก็ตาม แผนกเบื้องบนก็มีกลุ่มนักเรียนที่ไม่พึงพอใจวิถีชีวิตของตัวเอง เหล่านักเรียนที่ถูกตัดสินว่าเป็นปัญหา ถึงขนาดที่สภาขุนนางก็ยังเคยถกเถียงกันเกี่ยวกับพวกเขามาก่อน เพราะพวกเขามักก่อเรื่องรุนแรงกับข้ารับใช้ของขุนนางระดับล่าง
 
นักเรียนที่โรงเรียนขุนนางแผนกสามัญมีการติดต่อกับนักเรียนแผนกเบื้องบนน้อยมาก ขณะที่พวกเราอยู่ในโรงเรียนเดียวกัน บริเวณของโรงเรียนที่กว้างใหญ่จนมีระยะห่างระหว่างหอพักและแผนกของพวกเขาไกลโข ทว่าบางครั้งบางทีข้ารับใช้ของพวกเราและพวกเขาก็อาจมีปฏิสัมพันธ์ต่อกัน
 
มันเป็นการยากสำหรับขุนนางระดับล่างที่จะติเตียนเรื่องขุนนางระดับสูงโดยตรง โดยเฉพาะสิ่งที่ถูกตัดสินว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเช่น อาการบาดเจ็บของข้ารับใช้สามัญชน
 
"เรกะ !!"
 
ฉันพบเรกะในที่สุดบนเส้นทางเล็ก ๆ ระหว่างหอพักและแผนกเบื้องบน สถานที่ซึ่งแทบจะไม่มีคนย่างกราย นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันนึกขอบคุณประสาทรับฟังเสียงที่เฉียบแหลม ขอบคุณที่ได้ยินเสียงแผ่วเบาของผู้คนพูดคุยกัน จนทำให้ฉันทะลุป่าวงกตต้นไม้มาเจอเรกะ
 
เรกะนอนอยู่กับพื้น ถูกห้อมล้อมไปด้วยวัยรุ่นจำนวนหนึ่งที่ดูจะเป็นข้ารับใช้ เขาส่งเสียงหายใจฮืดฮาดจากปวดอย่างเจ็บปวด และฉันยังเห็นเลือดไหลออกมาจากศีรษะ เหล่าวัยรุ่นพวกนั้นย่อมเป็นผู้รู้เห็น และหลักฐานจากรูปพรรณของพวกเขาก็บ่งบอกว่าเป็นพวกชาวเหนือ พอพวกเขาเห็นฉัน ฉันมองเห็นความเดียดฉันท์อันแรงกล้าในดวงตาของพวกเขา
 
ในกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้น มีเด็กชายเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเรกะราวกับจะปกป้องเขา และมองมายังฉันด้วยนัยน์ตาที่ไร้อารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น นัยน์ตาสีม่วงดุจรัตนชาติหายาก ฉันรู้สึกว่าเคยเจอเขามาก่อน—
 
"เฮอะ ไปกันเถอะ"
 
พอฉันได้สติกลับมา มันก็ช้าไปเสียแล้ว เหล่าวัยรุ่นพวกนั้นหนีเข้าไปในป่าและเผ่นแน่บ มันยากที่จะตามพวกนั้นจากหลังม้า และไม่มีความหมายใดในการจับกุมไว้เพียงแค่หนึ่งหรือสองคน
 
อีกอย่าง เรกะที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นสิสำคัญยิ่งกว่า ฉันกระโดดลงจากม้าและคุกเข่าข้างเรกะ ถัดจากเด็กชายนัยน์ตาสีม่วง ฉันเรียกเรกะ แต่เขาไม่ตอบสนอง ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว
 
"เดี๋ยวก่อน มันจะดีกว่านะถ้าไม่ขยับเขยื้อนเขา ข้าคิดว่าเขาคงได้รับการกระทบกระเทือน เพราะพวกนั้นฟาดเข้าที่ศีรษะ"
 
เด็กชายที่อยู่ถัดจากฉันพูดขึ้น และฉันก็เห็นด้วยกับคำประเมินของเขา ฉันตรวจดูบาดแผล จับลมหายใจ และมุ่งเน้นวินิจฉัยอาการปัจจุบันของเขา
 
"..........เอ๋ เกิดอะไรขึ้น ?"
 
"เรกะ ไม่เป็นไร อย่าเพิ่งขยับตัวล่ะ"
 
โชคดีเรกะฟื้นขึ้นในที่สุด ขณะที่มันเกิดเรื่องกับเขา แต่เรกะกลับสงบกว่าที่ฉันคาด และฉันก็ยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้มีอาการสับสน แม้ว่าเขาจะปวดหัวก็ตาม ฉันสั่งให้เขานอนลงสักประเดี๋ยวและพักผ่อน
 
แก้มของเรกะแดงและบวม อย่างที่เด็กชายนัยน์ตาสีม่วงกล่าว มันดูเหมือนว่าเจ้าพวกนั้นจะฟาดใบหน้าของเขาทำให้เป็นแบบนี้
 
"พักเงียบ ๆ เสียก่อนเถอะ ถ้าหัวของเจ้ายังเจ็บอยู่ ข้าจะเรียกใครสักคนมารับพวกเรา"
 
"........อื้อ ได้"
 
เรกะนอนแผ่อย่างเชื่อฟังและพยักหน้าเล็กน้อย ฉันถอดเสื้อคลุมของตัวเองออก และใช้มันต่างหมอนให้เขาหนุน ถึงอย่างไรก็ต้องเปลี่ยนมันในเร็ว ๆ นี้อยู่แล้ว ถ้ามันจะสกปรก ฉันก็ไม่ใส่ใจหรอก แม้ว่าฉันจะกลายเป็นเคาน์เตส แต่ฉันก็พบว่ายุ่งยากที่จะเปลี่ยนเครื่องแบบของเสื้อคลุมตัวเอง ดังนั้นก็เลยโดนท่านเอิร์ลเทเรเซียอบรมเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างที่คาด......
 
ทันทีที่ฉันลุกขึ้น เด็กชายนัยน์ตาสีม่วงที่อดทนรอก็พูดเสียงเบา
 
"......ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเจ้าอีกครั้ง"
 
แม้จะมีเงามืดของความหดหู่บางอย่างบนสีหน้า แต่เขาก็หัวเราะอย่างสุภาพ อ๊ะ ฉันพยักหน้าตอบ
 
ใช่แล้ว เขานั่นเอง — ตัวละครลับในเกมจีบหนุ่มที่ชื่อ อัลบ์ ผู้ที่ฉันไม่รู้เซ็ตติ้งและเนื้อเรื่องใด ๆ เขาคงจะเป็นนักเรียนจากแผนกเบื้องบนด้วยแล้ว



NEKOPOST.NET