NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.156 - 08 เหตุผลของความไม่ลงรอย ครั้งที่ 2


"ปวดหัวชะมัด..... ไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว....."
 
"พูดอะไรของเจ้า เจ้าเป็นคนบอกเองไม่ใช่เรอะ ว่าข้าไม่ต้องเปลี่ยนตัวด้วยสักพักหนึ่ง"
 
ราโทก้าเคี้ยวอาหารเช้าของตัวเองขณะพูด พร้อมขมวดคิ้วอย่างพิศวง นับตั้งแต่การดวลจำลองนั่น ฉันก็แทบจะไม่เคยให้เขามาเปลี่ยนตัวด้วยเลย ดูจากสถานการณ์แล้ว ฉันตัดสินได้ว่ามันยากสำหรับเขาที่จะรับหน้าที่แทน
 
"เฮ้ กิน ๆ ลงไปสิ เกิดอะไรขึ้น ? ข้าไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนั้นของเจ้ามาก่อนเลย"
 
"......หนวกหูน่า ตอนนี้ข้าไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้นแหละน่า​ เอลีส....."
 
ฉันกุมหัวตัวเอง ราโทก้าหยุดกิน แล้วหยิบเอาขนมปังมาละเลงแยมสักอย่างบนนั้น ก่อนจะยัดใส่ปากของฉัน
 
"รีบกินหน่อย ถ้าเจ้าไม่รีบไป เดี๋ยวก็สายหรอก"
 
.........โอย ปวดหัว ฉันไม่อยากไปโรงเรียน ก็หมายถึง​ว่า ทำไมฉันจะต้องไปเข้าชั้นเรียนในสิ่งที่เคยเรียนมาแล้วด้วยล่ะ......? แทนที่จะทำเรื่องเปล่าประโยชน์แบบนั้น ฉันใช้เวลามาบริหารอาณาเขตของตัวเองไม่ดีกว่าหรือไง.......?
 
นี่ฉันกลายเป็นพลโดดร่มแล้ว​รึเปล่านะ มันเป็นคำจากความทรงจำในชาติก่อนที่แวบขึ้นมาโดยไม่ได้สังเกต ขณะที่ฉันกระเดือกอาหารเช้าลงไปอย่างเฉื่อยชา
 
 
 
 
 
"อรุณสวัสดิ์ คาลเดีย เป็นอะไรรึเปล่า ? สีหน้าเจ้าดูไม่ดีเลย......."
 
"อ้า เซเฟอร์....... อรุณสวัสดิ์"
 
เซเฟอร์นั่งลงถัดจากฉันและมองมาด้วยสีหน้าเป็นกังวล ท้ายที่สุดฉันก็ตัดสินใจเข้าเรียน แม้ว่าจะรู้สึกแย่ถ้าไม่พักสักนิดก็เถอะ เขามักจะพูดคุยกับฉันแบบนี้ แม้ว่าชื่อเสียงของเขาอาจได้รับผลกระทบก็ตาม ก่อนหน้านี้ฉันก็กังวลว่าเขาอาจจะรู้สึกแย่ แต่ผลลัพธ์ตอนนี้ก็คือฉันพูดคุยกับเขาบ่อยขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
 
"สภาพกายไม่มีปัญหาหรอก เพียงแต่มีสิ่งต่าง ๆ มากมายที่ต้องทำ ข้าเลยเหนื่อยนิดหน่อยน่ะ"
 
"อย่างนี้นี่เอง อย่าฝืนตัวเองน่ะล่ะ ? เอ่อ....... มันจะลำบากสำหรับทุกคนนะถ้าลอร์ดของดินแดนล้มป่วยน่ะ"
 
"อ้า ขอบใจ"
 
เขาควรจะรู้ดีถึงสาเหตุที่แท้จริงที่ฉันรู้สึกไม่ดี แต่กระนั้นฉันก็ดีใจจริง ๆ ที่เขาไม่ได้ถามเกี่ยวกับมัน มันออกจะยากสำหรับฉันในตอนนี้ ขณะที่รู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกเสียบแล้ว
 
"อรุณสวัสดิ์ ท่านเคาน์เตสแห่งคาลเดีย โมลตัน"
 
"......อรุณสวัสดิ์ โรเลนท์เซอร์"
 
"อ้า อรุณสวัสดิ์เช่นกันครับ ท่านบารอนโรเลนท์เซอร์"
 
หลานชายของท่านสมุหกลาโหมเข้ามาร่วมวงอย่างกับว่าเป็นเรื่องปกติ ฉันกุมขมับตัวเองอีกครั้ง
 
มันเป็นเวลากว่า 10 วันมาแล้วตั้งแต่การดวลจำลองนั่น
 
แม้กระนั้น ความไม่ลงรอยกันระหว่างซีกฮาร์ทและเอริคตั้งแต่วันนั้นก็ยังคงเขม่นกันทุกครั้งที่พวกเขาพบหน้ากันจวบจนทุกวันนี้ เจ้าชายรัชทายาทพร้อมเกรซเองก็ยังไม่เสด็จนิวัตจากธุระราชการ ดังนั้นจึงไม่มีใครที่สามารถไกล่เกลี่ยระหว่างพวกเขาได้เลย
 
และเหนือสิ่งอื่นใด ตอนนี้หลานชายของท่านสมุหกลาโหมคนนี้ก็ไปไหนมาไหนกับฉันแทบทุกวัน อย่างกับจะปกป้องฉันจากเอริคงั้นแหละ
 
นั่นเป็นสาเหตุที่ฉันปวดเศียรเวียนเกล้าแบบนี้
 
สำหรับซีกฮาร์ทที่เป็นสมาชิกตระกูลทางการทหารโรเลนท์เซอร์อันทรงเกียรติ เขาควรจะผูกมิตรสัมพันธ์กับเอริค ผู้มีสายพระโลหิตเชื้อพระวงศ์จากท่านอาร์ชดยุค ผู้เป็นพระอนุชาขององค์กษัตริย์ไว้ ถ้าพวกเขาได้พูดคุยกัน ฉันก็แน่ใจว่าพวกเขาจะสามารถคืนดีกลับเป็นเพื่อนกันอีกครั้งและลืมเรื่องความบาดหมางกันไปได้
 
เจ้าชายรัชทายาทและสองพี่น้องจากตระกูลอาร์ชดยุคมีสถานะทางสังคมที่ห่างไกลแตกต่างจากฉัน ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากจะคบหากับพวกเขาหรอก แต่สำหรับหลานชายของท่านสมุหกลาโหมแล้วมันแตกต่างกัน ฉันเองก็ไปได้ดีกับสมาชิกในตระกูลโรเลนท์เซอร์หลายคน และเมื่อคิดถึงอนาคตแล้ว ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอกหากจะเป็นมิตรกับซีกฮาร์ทเพียงคนเดียวจากบรรดาตัวละครเป้าหมายในเกมทั้งสี่หน่อ
 
ถึงอย่างนั้น........ สถานการณ์ตอนนี้มันไม่ดีเอาเสียเลย เพราะว่าฉันกลายเป็นศูนย์กลางของเรื่องนี้ทั้งหมด นี่มันเลวร้ายมาก
 
หลังจากการประลองจำลอง — ซีกฮาร์ทก็ยังบังคับเอริคให้ขอโทษต่อคำสบประมาทที่เกินเลยไปของเขาสองครั้ง ขอโทษต่อตัวเขา และขอโทษต่อฉัน
 
แหงล่ะ เอริคยิ่งไกลห่างจากพวกเรามากยิ่งขึ้นหลังจากเหตุการณ์นี้ จากนั้น ซีกฮาร์ทก็ประกาศกร้าวต่อหน้าชั้นเรียน ว่าเขาจะไม่สานต่อมิตรภาพของตนกับเอริคจนกว่าเขาจะกล่าวขอโทษจากใจจริง
 
ถึงซีกฮาร์ทจะดูใจเย็นลงแล้ว แต่วิธีการที่เขาใช้นี่มัน....... ก็แค่เด็กหัวแข็งนี่นา แน่นอนว่าฉันไม่ได้พูดกับเขาตรง ๆ หรอก
 
แย่ชะมัด ........เป็นเพราะฉัน ตอนนี้เลยเกิดรอยร้าวของเหล่าพระสหายคนสนิทของเจ้าชายรัชทายาท สำหรับตอนนี้มันก็ยังอยู่ในขอบเขตของความบาดหมางแบบเด็ก ๆ แต่พอคิดว่าเรื่องมันจะบานปลายแค่ไหนเมื่อเจ้าชายรัชทายาทกลับมา ......ปวดหัวชะมัด
 
"คิดดูแล้ว ข้าคิดว่า...... ท่านจะยินดีหรือไม่ หากข้าจะเรียกท่านด้วยชื่อเฉย ๆ น่ะ ข้าได้ยินมาว่าท่านเคาน์เตสก็มีสัมพันธ์อันดีกับโรเลนท์เซอร์คนอื่นด้วยนี่ ?"
 
".......อื๋อ อา......?"
 
"หรือว่าท่านจะให้ข้าเรียกท่านว่า คาลเดีย แบบโมลตันดีล่ะ ตามความเห็นของข้า ข้าคิดว่าพวกเราก็เป็นมิตร​กันเพียงพอที่ข้าจะได้รับคำอนุญาตนี้นะ"
 
"อ้า...... นั่นสินะ......?"
 
ระหว่างที่ปวดหัวอยู่ ซีกฮาร์ทก็เข้ามารบกวนอะไรบางอย่าง แต่ด้วยความสัตย์ ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่เขาพูดเลยและโต้ตอบไปด้วยอะไรบางอย่างที่ท่าจะเหมาะสม จากนั้นฉันจึงสังเกตเห็นถึงความปิติยินดีที่เขาดูจะเป็น ฉันตบสติตัวเองกลับมาด้วยสัมผัสถึงลางร้าย
 
"งั้นเหรอ ขอบใจมาก ถ้างั้นก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ คาลเดีย จะเป็นอะไรรึเปล่า ถ้าข้าจะเรียกเจ้าด้วยน่ะ โมลตัน ?"
 
"โอ๊ะ ? เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ข้าเองก็ยินดีที่ได้เป็นสหายกับท่านครับ"
 
......เดี๋ยวก่อนนะ คุยกันเรื่องเรียกชื่อกันอยู่งั้นเรอะ
 
ในหมู่ขุนนาง การเรียกขานซึ่ง​กันและกันส่วนตัว คือข้อบ่งชี้ของระดับความสนิทสนมกันของพวกเขา เบื้องต้นเราสมควรเรียกกันด้วยบรรดาศักดิ์และชื่อที่เหมาะสม พวกเขาจะใช้คำสุภาพกันจนกว่าจะรู้จักกันอย่างดี และเมื่อพวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิท จึงจะเริ่มเรียกกันด้วยชื่อตัว
 
ตอนนี้ฉันเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ตอบส่งเดชไปโดยไม่ได้ตั้งใจฟัง ฉันหวังว่านี่จะไม่ทำให้การทะเลาะเบาะแว้งบานปลายขึ้นนะ....... และเมื่อฉันสังเกตเห็นเอริคที่ชักสีหน้ามองค้อนมายังพวกเรา ฝันหวานของฉันก็จบสิ้นมลายสูญ
 
ก่อนที่เจ้าชายรัชทายาทจะเสด็จนิวัตโรงเรียน ฉันจำต้องหาวิธีการที่จะจัดการเรื่องเอริคและซีกฮาร์ทให้จงได้
 
.......อ๊า ปวดหัวฉิบ ฉันอยากกลับห้องแล้วหลับ ๆ ไปซะ



NEKOPOST.NET