NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.155 - 07 การดวลจำลอง


ปลายดาบเรเปียร์ของฉันตั้งฉากกับพื้น ชี้ไปยังลำคอหลานชายของท่านสมุหกลาโหม
 
แม้ดาบใบกว้างจะเหมาะกับการต่อสู้มากกว่า แต่การใช้เรเปียร์ก็เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษา
 
คู่ต่อสู้ของฉัน ซีกฮาร์ทตั้งท่าสง่างามเบื้องหน้า ในฐานะผู้ที่จะเข้าภาคีอัศวินรักษาพระองค์เป็นมั่นเหมาะในอนาคต เขาก็คงจะได้รับการศึกษากระบวนท่าเรเปียร์พิธีการเป็นอย่างดีอยู่แล้ว
 
"เริ่มแล้วนะ"
 
"เชิญเลย"
 
เพราะว่าเรเปียร์เป็นดาบเรียวเบา มันจึงเป็นการดวลที่ความเร็ว ถึงแม้ซีกฮาร์ทบอกว่าจะเริ่มการโจมตีแล้ว แต่เขาก็ยังใช้เวลามองหาช่องโหว่ของการป้องกันของฉัน โดยไม่ได้โจมตีตรง ๆ
 
ไม่ว่ามันจะเบาสักแค่ไหน แต่ก็ยังต้องใช้กำลังกล้ามเนื้อที่เหมาะสมในการควบคุมดาบให้ดี ถ้าพวกเรายังคงดวลการป้องกันแบบนี้ ฉันก็จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบในด้านพละกำลังที่มีจำกัด พิจารณาได้ดังนี้แล้ว ฉันก็เริ่มรุก
 
ฉันตั้งใจปะดาบและหลบหลีกการโจมตีถัดไปของเขา ใช้น้ำหนักตัวจากแรงปะทะดาบของพวกเรากระโดดถอยกลับ เคร้ง ขณะที่ดาบของพวกเราไม่หัก มันก็มีเสียงเสียดแทงในอากาศ ดาบของฉันเกือบจะหลุดออกจากมือด้วยความตระหนก ใช้ชายเสื้อคลุมจับสมดุลอีกครั้ง พร้อมกับรักษาระยะห่างระหว่างเรา และปรับท่าการต่อสู้ของตัวเอง
 
......สมกับเป็นตระกูลทางการทหารที่โดดเด่นที่สุด​ในประเทศ ไม่มีช่องว่างใด ๆ ในการป้องกันของเขาเลย มันเป็นหลักฐานถึงทักษะขั้นสูงในกระบวนดาบของเขา
 
"ท่าสวยนี่ โรเลนท์เซอร์"
 
"ก็เป็นผลจากการฝึกฝนมานับไม่ถ้วนไงล่ะ !"
 
หมุนตัวด้วยเท้าข้างหนึ่ง ฉันหลบดาบของเขาที่พุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างฉุกละหุก และปัดป้องการโจมตีของเขาด้วยดาบตัวเอง อันที่จริงแล้วการปะดาบพิธีการนี้ เมื่อปะทะกันครั้งหนึ่งแล้ว เราก็สมควรจะถอยกลับ ทว่า — ด้วยปฏิกิริยาตอบสนอง ฉันถีบขึ้นไปที่ยอดอกของเขา
 
"เหวอ !?"
 
เสียงแหลมสูงของโลหะดังลั่น แม้ว่าจะเห็นได้ชัดว่าซีกฮาร์ทมีกำลังกล้ามเนื้อมากกว่า แต่ฉันก็ผลักดาบเรเปียร์ของเขาออกด้วยดาบของตัวเอง ใช้ข้อดีของตำแหน่งและบังคับเขาให้สูญเสียสมดุล
 
ฉันเพิ่มความเร็วการเคลื่อนไหวของตัวเองมากยิ่งขึ้น และตบเท้าลงในแนวทแยงมุม — มุ่งตรงไปยังเท้าของเขา
 
เสียงอันน่ารื่นรมย์ขณะที่เท้าของฉันฟาดกับข้อเท้าของเขา และหลานชายของท่านสมุหกลาโหมก็หน้าล้มลงบนพรมหนา ฉันกำลังจะตอบสนองการโจมตีไปยังหลังที่เปิดช่องโหว่ว่างด้วยดาบของตัวเองขณะที่เขาทรงตัวด้วยมือทั้งสองข้าง วิทยากรก็ตะเบ็งเสียง "พอได้แล้ว !" ขึ้นมา
 
ฉันเขวี้ยงดาบของตัวเองทิ้ง จากนั้นในที่สุดก็ระลึกได้ว่านี่มันควรจะเป็นเพียงการฝึกดวลเท่านั้น นั่นทำให้ฉันอยากจะกุมศีรษะตัวเองจริง ๆ
 
— แย่ล่ะซิ ฉันทำเกินไปแล้ว โดยไม่ได้สติ ฉันขยับตัวไปตามการเคลื่อนไหวที่ใกล้เคียงกับการฝึกของตัวเอง ที่ไม่ควรจะทำมันที่นี่
 
"......เอ๊ะ หา ?"
 
ซีกฮาร์ทดูจะสับสนอย่างแรงพลางมองมายังฉันอย่างงุนงง
 
ฉันถามเขาว่าเป็นอะไรหรือไม่ ขณะที่เขายังไม่ได้ตอบคำถาม เลือดก็ซิบจากศีรษะของเขาอันเป็นผลมาจากการกระทำของฉันเอง ฉันถามอีกครั้งว่าลุกไหวหรือไม่ แต่เขาก็ยังคงนั่งเงียบอย่างมึนงง ฉันรีบเหยียดมือไปให้ และเขาก็จับมือของฉันลุกขึ้นในที่สุด
 
"ขอโทษที ข้า...... เจ็บรึเปล่า ?"
 
"ไม่ ข้าไม่เป็นไร......."
 
หลานชายของท่านสมุหกลาโหมที่ตัวสูงกว่าเล็กน้อยยังคงจ้องมองฉันด้วยสีหน้าสับสน ฉันคิดว่าเขากำลังจะพูดอะไรสักอย่าง พอเขาอ้าปาก ท่านวิทยากรก็เรียกชื่อของฉัน "เคาน์เตสคาลเดีย !" เพื่อตำหนิ
 
"อ๊า ท่านเคาน์เตสคาลเดีย การปะดาบที่ใช้เล่ห์เพทุบายนั่นมันอะไรกัน ?"
 
เมื่อได้ยินเสียงตื่นตระหนกของวิทยากร มันก็เป็นไปตามที่ฉันคิดไว้ ลานสนามฝึกซ้อมดวลในตอนนี้กลายเป็นอื้ออึงด้วยความฮือฮา ทั้งที่มันเงียบสนิทในระหว่างการประลองของพวกเรา
 
"การดวลดาบคือ สิ่งที่สมควรจะสง่าผ่าเผย, ยุติธรรม และขาวสะอาด นึกไม่ถึงจริง ๆ ที่ท่านซึ่งเป็นขุนนางจะใช้เล่ห์กระเท่ห์เฉกเช่นทหารสามัญชน !"
 
".......ขอประทานอภัยด้วยค่ะ"
 
ครั้งนี้มันเป็นความผิดของฉันเอง ปกติแล้วฉันก็จะถอยกลับเมื่อเหวี่ยงกระบวนดาบของตัวเองไปแล้วหรอก .......เป็นเพราะความแข็งแกร่งของหลานชายท่านสมุหกลาโหมนั่นแหละ ฉันจึงยั้งมือไม่อยู่ เพราะเขาเป็นคนแรกที่ฉันไม่สามารถชนะด้วยได้ ถึงแม้จะใช้ความสามารถไปทั้งหมดแล้วก็ตาม​
 
การดวลจำลองระหว่างซีกฮาร์ทกับฉันนี้ เดิมที​เป็นสิ่งที่ท่านวิทยากรตั้งใจจะให้เป็นการสาธิตของการใช้เรเปียร์ เพื่อสอนนักเรียนคนอื่น ๆ ที่ไม่เคยเรียนมาก่อน
 
หากฉันชนะด้วยการใช้เล่ห์กลที่ไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการศึกษา มันก็ไม่ใช่ตัวอย่างสำหรับนักเรียนคนอื่นแล้ว เพราะว่าคู่ต่อสู้ของฉันใช้แค่กระบวนดาบพิธีการ แต่เป็นฉันเองที่แหกกฎ นี่มันเป็นความผิดของฉันเต็ม ๆ
 
"— หืม อย่างที่คิดเลย วิธีการขี้ขลาดช่างเหมาะสมกับท่านเคาน์เตสเลือดเย็น ผู้นิยมเข่นฆ่าข้าศึกที่ไร้เกราะกำบังโดยปราศจากการกระพริบตา เรื่องต่ำช้าเช่นนี้ ชัยชนะก็มิได้ทรงเกียรติหรือมีศักดิ์ศรีสักนิด เยี่ยงพวกทหารเลวชั้นต่ำ"
 
เสียงของเอริคดังเยาะเย้ยออกมาทันทีจากด้านข้างของฉัน หลังคำพูดจาโผงผางของเขา ซีกฮาร์ทก็คำราม "เอริค !" ซีกฮาร์ทเป็นผู้มีพรสวรรค์เพียงพอที่จะรู้ดีว่ารูปแบบการต่อสู้ของฉันจำเป็นต่อสนามรบ ดังนั้นเขาก็คงจะปกป้องฉันเพราะเรื่องนี้
 
"เอริค ข้าไม่สามารถปล่อยการล่วงเกินนี้ไปได้ ถอนคำพูดซะ !"
 
"ไม่ โรเลนท์เซอร์ เดี๋ยวก่อน มันเป็นความผิดของข้าเอง......."
 
ใจเย็นก่อนเถอะ สถานการณ์ตอนนี้มันจะแย่ต่อตัวเขาเอง สำหรับว่าที่สมุหกลาโหมเคียง​องค์รัชทายาทในอนาคต การถูกเห็นว่าตะคอก​ด้วยความเกรี้ยวกราดใส่เอริคในชั้นเรียนแบบนี้จะกลายเป็นที่โจษจันได้
 
"แต่คำพูดเมื่อกี้ มันเป็นการดูหมิ่นต่อทหารทุกคนที่สนามรบ อภัยให้ไม่ได้"
 
"ถึงอย่างไร สิ่งที่เขาว่ามามันก็เป็นความจริง ข้าใช้รูปแบบการต่อสู้ที่ไม่เหมาะสมกับสถานที่ ทักษะดาบก่อนหน้านี้ของข้าก็เป็นสิ่งที่ร่ำเรียนจากสามัญชนจริง ๆ มันไม่ได้เปลี่ยนข้อเท็จจริงที่ว่าข้าใช้เล่ห์เพทุบายในระหว่างการประลองไปได้เลย ข้าขออภัยด้วย"
 
ฉันกระซิบกับซีกฮาร์ทให้เขาได้ยินเพียงคนเดียว แต่ก็เป็นที่ชัดเจนสำหรับทุกคนว่าเอริคได้เย้ยหยันฉัน ความอลหม่านในชั้นเรียนก็เร่งเสียงยิ่งขึ้น จนท่านขุนนางวิทยากรต้องตะโกน "เงียบ !"
 
วันนี้เจ้าชายรัชทายาทไม่อยู่ด้วยเสด็จว่าราชการพร้อมกับเกรซ ปกติแล้วพวกเขาจะช่วยกล่อมเกลาความวุ่นวายไปได้
 
......อ้า เลวร้ายชะมัด
 
สำหรับเอริคที่พยายามจะ "รักษาเกียรติของการประลอง" ดันถูกตะคอกจากซีกฮาร์ทที่เป็นเพื่อนของตัวเองแบบนี้ ฉันปวดใจแทนจริง ๆ แต่กระนั้น ก็ไม่มีใคร ณ ที่นี้ที่จะหยุดยั้งเขาได้เลย
 
"......อะ อะไรกันน่ะ ซีค ! ก็เป็นเพราะเล่ห์เหลี่ยมสกปรก เจ้าถึงได้เป็นไอ้ขี้แพ้อยู่นี่ไง !"
 
แน่ใจได้เลย อารมณ์ของเอริคโหมขึ้นแล้ว และเขาก็ตะโกนอย่างเดือดดาลกลับไปยังซีกฮาร์ท ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้า
 
การพูดจาของเด็ก ๆ มักมาจากสิ่งที่ไม่ยั้งคิดและพัฒนาไปสู่ปัญหาทะเลาะเบาะแว้งใหญ่โต — ฉันรู้ดีจากประสบการณ์ของตัวเองเชียวล่ะ
 
"............ว่าไงนะ ?"
 
ครั้งนี้ฉันได้ยินเสียงต่ำเปี่ยมไปด้วยโทสะของซีกฮาร์ท
 
ฉันนึกตำหนิตัวเองในใจกับการไม่ยั้งตัวเองไว้ ได้ทำให้เกิดความวุ่นวายอย่างใหญ่หลวง



NEKOPOST.NET