[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 147 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.147 - 00-5 ยุทธการ ณ ที่ราบสูงริท็อกซ์ • บทต้น


ตั้งแต่ต้น อาณาเขตคาลเดียคงจะรังเกียจราชรัฐเดนเซลยิ่งกว่าผู้ใดอยู่แล้ว พลเมืองของฉันจำนวนมากที่เป็นผู้อพยพ ในอดีตถูกผลักบังคับไปยังชายขอบโดยเดนเซล, สูญเสียมิตรสหายและสมาชิกครอบครัวมากมาย และฉันเองก็ยังเกือบถูกฆ่าโดยพวกมัน ดังนั้นก็ไม่แปลกที่พวกเราทั้งหมดจะชิงชังเดนเซล
 
ว่าเข้าเรื่องกันเลย เพราะว่าพวกเรารู้ดียิ่งกว่าใครถึงความขาดการเคารพในคุณค่ามนุษย์ของพวกมัน พวกเราจึงสังหารพวกมันได้โดยไม่ลังเล มันจึงกลายเป็นแบบนี้ ถ้าฉันเห็นพวกมัน ต่อให้พยายามหลบหนี ฉันจะฆ่าพวกมันให้จงได้ และตั้งแต่ที่พวกเราอยู่ในสงคราม — ฉันก็เพียงล่อพวกมันออกมา และฆ่า
 
พวกมันโชคร้าย พวกมันควรจะยกธงขาวและยอมจำนนซะ
 
 
 
 
 
แนวรบยาวเหยียดตั้งแต่เหนือจรดใต้ ทางใต้เกือบจะถึงดินแดนราชรัฐพลาเน็ตส์ ขณะที่ทางเหนือแตะขอบทะเลแล้ว การต่อสู้วงเล็กอุบัติขึ้นทั่วทุกหัวระแหง
 
ถึงกระนั้น มันก็ไม่มีเหตุผลสำหรับพวกเราที่จะทะลุข้ามที่ราบสูงแบนดิเชียซึ่งถูกควบคุมโดยเดนเซลและขวางกั้นด้วยเทือกเขาเอม็อนนอร์ไป ทะเลทางเหนือก็มีก้อนน้ำแข็งที่ลงมาจากเทือกเขาทำให้แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเดินเรือ มันเป็นสาเหตุที่ที่ราบเกรตเพลนส์ยังคงเป็นสถานที่หลักของการสู้รบ ขณะที่การป้องกันอื่น ๆ ส่วนใหญ่มุ่งไปที่อาณาเขตกีนาส, ราชอาณาเขตยุกก์เฟน่า และป่าแดงใกล้กับชายแดนพลาเน็ตส์
 
กองทัพหลวงมีส่วนร่วมในการรบราบนที่ราบเกรตเพลนส์ ถึงแม้ว่าพวกเราควรจะสู้รบในฐานะสงครามป้องกันตัว แต่ดูเหมือนว่าพวกเราจะค่อย ๆ รุดหน้าและผลักข้าศึกกลับไปด้วยการโจมตีของพวกเราแล้ว
 
ความสามารถในการผลักพวกมันกลับไปยังชายแดนของตัวเอง ทั้งที่พวกเราควรจะเป็นผู้ถูกรุกราน ยุทธศาสตร์นี้เป็นความแพ้พ่ายสำหรับข้าศึกอย่างใหญ่หลวง มันไม่ชัดเจนสำหรับฉันว่าเกณฑ์ชัยชนะของรินดาร์ลคืออะไรกันแน่....... แต่ก็นะ มันก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันนี่ ถึงอย่างไรฉันก็ยังเป็นแค่ขุนนางระดับล่างในอาณาเขตเล็ก ๆ เท่านั้น
 
"เฮ้ย ธนูไฟเตรียมพร้อมแล้วแน่ะ นายท่าน"
 
อย่างเช่นทุกที กุนเธอร์ยังคงใช้ภาษากระด้างและเป็นกันเอง ฉันแลเห็นมุมมองเบื้องล่างจากบนที่ราบสูง ภาพอันน่าสยดสยองของมนุษย์กว่าร้อยชีวิตที่ถูกเสียบบนเสา
 
เหล่านักโทษ....... ก็นะ พวกเขาต้องถูกประหารอยู่แล้ว แม้ว่ามันจะถูกตัดสินแล้วว่าพวกเขาต้องถูกสำเร็จโทษ แต่บางคนก็ตายจากบาดแผลที่ได้รับในการต่อสู้ก่อนที่จะถูกเสียบแล้ว
 
".....เอาตามตรง กับไอ้ของพรรค์นี้เนี่ย นายท่านไม่เคยเรียนเรื่องความสง่าผ่าเผยแบบที่ขุนนางส่วนใหญ่เขาเป็นกันรึไง"
 
"ข้ารู้ดีน่าว่ามันไม่เป็นที่น่าพึงใจนัก"
 
"อา เมื่อห้าถึงหกปีก่อน ข้าน่าจะพยายามฆ่าเจ้าแทนพวกศัตรู"
 
มุขตลกถึงความปรานีที่เขาได้มอบให้ ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มเหย
 
"แล้วตอนนี้เล่า ? เจ้ายังอยากจะฆ่าข้าอยู่หรือไม่ ?"
 
"ตอนนี้......นั่นซินะ ไม่ว่านายท่านจะคิดหรือจะใช้แผนการอะไรอีก ข้าก็เลิกคิดเรื่องพวกนั้นไปแล้วล่ะ"
 
หึ ฉันหัวเราะเล็กน้อย ลูบราชีออคที่พักผ่อนอย่างสบายอยู่ข้าง ๆ ฉันมองไปตามแนวชั้นของที่ราบสูง
 
ทางตอนเหนือของอัร์คเซียเป็นดินแดนแร้นแค้นเหมือนกับที่ราบสูงแบนดิเชียซึ่งปกคลุมไปด้วยกรวดแดง และเพียงแค่การเหลือบมองครั้งเดียวก็สามารถบอกได้เลยว่ามันเป็นสถานที่ไม่เหมาะสำหรับอยู่อาศัย ตามคำที่ชนเผ่าชิรูเคยบอกกับฉัน ว่าห่างออกไปทางตอนเหนือและต้องข้ามทะลุเทือกเขาเอม็อนนอร์ ถึงจะเริ่มมีพืชพรรณให้พบเห็น มันจึงมีพืชพรรณเพียงน้อยนิดสำหรับวิถีชีวิตเร่ร่อนก่อนหน้านี้ของพวกเขา
 
"......ท่านสมุหกลาโหมแห่งกองทัพหลวงของอัร์คเซียเป็นผู้มีความยุติธรรม แม้กับศัตรูของเขา"
 
"อะไรล่ะนั่น ?"
 
ฉันเปลี่ยนหัวข้อแบบปุบปับ กุนเธอร์จึงตามไม่ทัน ขณะที่พวกเรากำลังพูดคุยกัน เอกิลและออสการ์ก็มาถึงพอดี แต่พวกเขาก็เงียบฟังสิ่งที่ฉันพูด
 
"กล่าวคือ เขาปฏิบัติต่อศัตรูด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีที่เท่าเทียมกันฉันมิตร เชลยศึกที่จับกุมได้ เขาจะรักษาบาดแผลให้, มอบอาหารและที่พัก ทั้งทำให้แน่ใจว่าพวกเขามีเตียงที่สะอาดในคุกอันอบอุ่น"
 
"ก็เพราะว่าพวกเขาเป็นกองทัพอัศวินส่วนพระองค์ภายใต้พระราชบัญชาโดยตรงนี่นะ"
 
"มันดีสำหรับเชลยแล้วเรอะที่ได้รับการปฏิบัติดีขนาดนั้น ? ทั้งที่พวกเรายังต้องไปเก็บของป่ามาเป็นอาหารในแต่ละวัน หรือบางทีก็เผชิญหน้ากับความหิวโหย"
 
เอกิลสบถอย่างไม่พอใจ ฉันพยักหน้าเห็นด้วย
 
"พวกเราไม่จำเป็นต้องไปหาอาหารด้วยตัวเองแล้ว ที่แนวหน้า อาหารจะถูกจัดส่งมาให้พวกเรา เป็นอาหารที่รวบรวมมาจากอาณาเขตภายในประเทศที่ไม่เกี่ยวข้องกับสงครามที่ท่านมาร์เกรฟกีนาสเป็นธุระให้"
 
"ดีที่ได้ยินแบบนั้น"
 
"ก็อย่างที่เอกิลบอก พวกเชลยได้รับการปฏิบัติอย่างดีเกินไปแล้ว ........นี่มันไม่ได้เป็นเวลาที่จะใช้ไม้นวมและไม้แข็งหรอกหรือ ? พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่ แสดงความเมตตาและกรุณากับอริราชศัตรูที่รุกรานมาตุภูมิของเรา ?"
 
อดีตกาล สงครามของอัร์คเซียมักรับบทเป็นไม้แข็ง แสนยานุภาพแห่งอัร์คเซียที่ครอบงำทำลายล้างข้าศึกในพริบตา และอัร์คเซียก็เป็นประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีป
 
แต่สงครามครั้งนี้มันต่างออกไป สหภาพรินดาร์ลซึ่งมีแสนยานุภาพทัดเทียมกับอัร์คเซีย เราจำเป็นต้องมีไม้แข็งไม้ใหม่
 
หน่วยสอดแนมโบกธงส่งสัญญาณบ่งบอกว่าเห็นกองทัพของศัตรูแล้ว นั่นก็หมายความว่าเหล่าโยธาของรินดาร์ลกำลังมาที่นี่
 
ฉันหยิบง้าวหัวขวานและลุกขึ้นยืน
 
".......งั้นก็ หมายความว่า พวกเราจะเป็นไม้แข็งไม้ใหม่ ? พวกเราจะเป็นสัญลักษณ์แห่งความน่าเกรงขามและชิงชังของรินดาร์ล ?"
 
ออสการ์สรุปความ เอกิลและกุนเธอร์ต่างมองไปยังเขา
 
"ใช่แล้ว ข้าได้คุยกับคนอื่นที่ป้อมยุกก์เฟน่าก่อนหน้านี้ กองทัพหลวงจะรับบทเป็นไม้อ่อน ขณะที่คนอื่นจะเป็นไม้แข็ง ความแตกต่างที่สุดขั้วนี้จะสร้างความสับสนให้กับศัตรู และแน่ใจได้เลยว่าขวัญกำลังใจของพวกมันที่มีต่อเป้าหมายจะอ่อนแอลง ทั้งหมดนี้จะทำให้สงครามจบลงอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น"
 
"เฮ้ย เดี๋ยวก่อนนะ แล้วพวกเราจะทำอะไร ?"
 
กุนเธอร์จับไหล่ของฉัน ฉันจ้องมองตรงไปในดวงตาที่อยู่ใกล้กับฉันของเขา และตอบเขาเสียงห้วน
 
"พวกเราจะเป็นรินดาร์ล เป็นอย่างที่ออร์วิลล์ คาลเดียเป็น"
 
ฉันค้ำตัวเองไว้เตรียมรับการโจมตีของเขาที่ต้องตามมาแหง ๆ — แต่มันกลับไม่มาแฮะ
 
พอฉันมองกลับขึ้นที่เขาอีกครั้งอย่างระแวดระวัง กุนเธอร์ก็พ่นเสียงออกจากจมูก
 
"ข้าบอกแล้วไงว่าข้าเลิกคิดไปแล้วว่าเจ้าจะคิดห่าอะไร จะชั่วร้ายได้แค่ไหนมาเล้ย ไอ้เด็กเวร !"
 
พอฉันคลายตัวเองและผ่อนลมหายใจ เปาะ ความเจ็บปวดผุดขึ้นจากนิ้วที่ดีดใส่หน้าผาก ฉันใช้ฝ่ามือลูบหน้าผากด้วยความประหลาดใจ
 
กุนเธอร์พึมพำอะไรอย่าง "ขมองปิศาจของไอ้นี่มันแยบยลจนน่าประหลาดใจ คิดแต่ละอย่างไม่เคยจะตามทันสักนิด" พลางเดินย่ำกลับไปยังหน่วยทหารราบของตัวเอง



NEKOPOST.NET