NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.136 - 65 กระเสือกกระสนจากความตาย


ถ้าราชีออคขย้ำใส่ ฉันก็มอดม้วยแน่นอน
 
น่าแปลกที่ฉันยังคงใจเย็นได้อยู่ขณะกระซิบความคิดนี้กับตัวเอง
 
ฉันหลบการเข้าจู่โจมของราชีออคด้วยการกลิ้งตัวกับพื้น แต่กระนั้นหางที่คล้ายกับงูของมันก็ฟาดเข้าใส่ด้านซ้ายของฉันด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง จนร่างของฉันก็ปลิวออกไป
 
"อุ่ก อ่อ......ก !"
 
ร่างถูกเหวี่ยงและจุ่มลงกับดินเลนหลายที กระเด้งกระดอน จนร่างของฉันลั่นเสียงไม่น่าพึงใจนักออกมา แม้ว่าฉันจะยังไม่ฟื้นตัวจากแรงกระแทก แต่ฉันก็ลุกขึ้นอีกครั้งทันทีที่หยุดกลิ้ง ฉันถือดาบไว้ข้างหน้าตัวเองเพื่อปัดป้องกัน และเตรียมรับมือกับการโจมตีครั้งต่อไปของราชีออค
 
หัวใจของฉันแห้งผากประดุจแตกแยกเป็นเสี่ยง ๆ ด้วยความรู้สึกอันเลวร้าย เมื่อฉันเช็ดโคลนออกจากใบหน้าตัวเองด้วยแขนซ้าย ก็ปวดคล้ายถูกทิ่มแทง ระบมลั่นทั่วทั้งสรรพางค์..... แล้วตอนนี้ ฉันควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้กันล่ะ ?
 
ราชีออคดูจะอยู่ในอารมณ์เลวร้าย ขณะที่มันจ้องมองฉันและส่ายหางไปมา แม้ว่าดิเฟริสจะออกไปจากสถานที่แห่งนี้แล้ว แต่มันกลับยังคงไม่กลับคืนสู่ภาวะปกติ
 
นี่คือการล้างสมองโดยสมบูรณ์อย่างงั้นเหรอ ? สำหรับอสูรเวทย์และเดรัจฉานทั้งหมด การทำให้พวกมันปฏิเสธพฤติกรรมตามธรรมชาติและเกิดอาการหลงลืม..... นี่มันไม่สามารถอธิบายด้วยอะไรได้เลยนอกไปจากเวทมนตร์
 
ฉันคิดถึงเรื่องเกี่ยวกับพ่อมดอย่างขบขันเล็กน้อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าในโลกนี้มีเวทมนตร์อยู่จริง ไอ้กิ้งก่าน้ำแข็งที่แช่แข็งป่าได้ทั้งป่า, ราชีออคกับเวทย์วายุ และฝูงมอธเพลิง แม้ว่าพวกอสูรเวทย์จะสามารถใช้เวทมนตร์ได้ แต่มันก็ไม่เคยมีหลักฐานว่ามนุษย์สามารถร่ายมนตราได้มาก่อน
 
"ราชีออค กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะได้โปรด.......!"
 
กระทั่งฉันตะเบ็งลั่น แต่ราชีออคก็ไม่ส่งสัญญาณตอบสนองต่อเสียงของฉัน มันเพิ่มเสียงคำรามแทนที่และจดจ้องฉันราวกับจ้องมองเหยื่อ
 
ฉันจะต้องฆ่ามันอย่างนั้นเหรอ ? ฉันจะทำได้อย่างนั้นเหรอ ?
 
— นอกจากนี้ คมดาบก็คงไม่ได้ผล มันจะกระดอนออกจากเกล็ดของมันอย่างง่ายดาย และฉันก็จะเจ็บตัว ฉันจะต้องอาศัยเล็งที่ตาของมันหรือไม่ก็ตอนที่มันอ้าปาก
 
พอคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะต้องฆ่ามัน ความคิดของฉันก็เริ่มเร่งเร้าคิดหาวิธีการในการฆ่าศัตรูที่มีประสิทธิภาพ ดาบจะไม่ได้ผล ดังนั้นฉันต้องเปลี่ยนเป็นหอกแทน เพราะว่าราชีออคตัวใหญ่มาก ฉันจึงไม่สามารถต้อนมันจนมุมได้ หอกตอนนี้หมุนควงอยู่บนพื้นระหว่างฉันและราชีออค ถ้าฉันจะโดดเข้าไปล่ะก็....... จะทำได้ไหมนะ ?
 
ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองนั้นเฉื่อยลง ฉันไม่มีความมั่นใจพอจะบอกว่าสามารถหลบการจู่โจมถัดไปของมันได้ ดังนั้นฉันจึงต้องไปหยิบหอกให้เร็วที่สุด
 
ด้วยการตัดสินใจอย่างฉับพลัน ฉันเตะเลนเบื้องล่างอย่างแรงจนแทบจะสะดุดและล้มลง คล้ายกับถูกล่อด้วยการเคลื่อนไหวของฉัน ราชีออคก็พุ่งทะยานมาเช่นกัน
 
โคลนที่รองเท้าทำให้ฉันลื่น ดังนั้นฉันจึงคว้าด้ามหอกในขณะที่ไถลตัวไปพื้น อย่างที่ได้ย้ำเตือนตัวเองไว้ ปากกว้างของราชีออคก็อยู่เบื้องหน้าของฉันแล้ว
 
ด้วยปฏิกิริยาสะท้อนกลับ — ฉันใช้หอกยาวปิดกั้นฟันของมันที่หมายมั่นจะบดขยี้
 
ฉันนึกประหลาดใจถึงการตอบสนองแบบบุ่มบ่ามของตัวเอง แต่กระนั้นแรงเหวี่ยงจากการพุ่งชนของราชีออคก็ผลักฉันให้ถอยกลับไป และหัวกระแทกกับพื้น
 
ทันใดนั้นฉันรู้สึกถึงแรงกดดันที่แขนซ้าย นี่มันกำลังหยอกล้อเหยื่อเยี่ยงสัตว์ป่าอย่างนั้นเหรอ ?
 
"อะ อ๊าาาก !!"
 
ไหล่ของฉันสะเทือนทำให้แผดร้องอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง ฉันยังเห็นเลือดที่ไหลพุ่งออกมาจากบาดแผลที่แขนซ้ายตัวเอง ฉันได้ยินเสียงราชีออคร้องครางในลำคอราวกับว่ามันไม่ต้องการทำแบบนี้
 
นอกจากความเจ็บปวดแล้ว บางสิ่งก็ทำให้วิสัยทัศน์ของฉันพร่ามัว ฉันไม่สามารถมองเห็นดวงตาที่ไม่จับจ้องสิ่งใดของราชีออคเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจนอีกต่อไปแล้ว
 
บ้าเอ๊ย ทำไมต้องเป็นเวลานี้ด้วย น้ำตาของฉันเริ่มพรั่งพรูออกมา
 
แม้ว่าราชีออคจะส่งเสียงไม่เต็มใจหลายที แต่มันก็ไม่สามารถหยุดตัวเองได้ ทำไมฉันจะต้องสู้แลกชีวิตหรือกระเสือกกระสนจากความตายกันด้วยเล่า ? ทั้งที่ฉันเลี้ยงดูมันมาตั้งแต่ก่อนที่มันจะลืมตา แต่สิ่งมีชีวิตที่งดงามเช่นนี้ซึ่งอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด ฉันจะฆ่ามันได้ลงจริง ๆ น่ะหรือ ?
 
— ไม่มีทาง ฉันทำไม่ได้หรอก ต่อให้ต้องตาย ฉันก็ไม่อยากทำ
 
แขนของฉันสั่นสะท้าน หยดน้ำจากดวงตาไหลรื้นชะล้าง​โคลนบางส่วนบนใบหน้า
 
ไม่ว่าฉันจะรู้สึกแค่ไหนหรือร้องไห้เท่าไร ก็ไม่อาจโน้มน้าวใจสัตว์อสูรที่สูญเสียตรรกะการดำรงอยู่ของฉันไปแล้วได้เลย ถึงแม้ว่าฉันจะเลี้ยงดูมันมาด้วยตัวเองก็ตาม
 
ด้วยฟันที่ยังคงติดค้างกับหอกที่ฉันถือ ฉันเตะลำคอที่ไร้การป้องกันของราชีออคที่อยู่เบื้องหน้าด้วยพละกำลังทั้งหมด ฉันประหลาดใจการกระทำที่โลดโผนกึ่งไร้สติของตัวเอง ขณะที่ราชีออคโอดครวญอย่างเจ็บปวด ฉันใช้โอกาสนี้จับด้ามหอกไว้มั่นอีกครั้ง
 
เอาล่ะ มาตายกันเถอะ ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ถ้าร่างของเจ้าล้มลง ก็คงจะบดขยี้ข้าที่อยู่เบื้องล่างพอดี จากนั้นแล้ว พวกเรามาตายด้วยกันเถอะ
 
 
 
 
.....แต่กระนั้น หอกของฉันกลับไม่ได้เสือกแทงเนื้อของมันอย่างที่คาดไว้ ทันใดนั้นราชีออคคำรามเสียงกัมปนาทและร่างใหญ่ยักษ์บินขึ้นเหนือร่างฉัน ฉันได้ยินเสียงวัตถุร่วงตุบบนหล่มโคลน มันเป็นอะไรที่ใหญ่โต สวยงาม และมีสีม่วงแดง
 
ราวกับว่าหัวใจของฉันถูกบีบคั้นด้วยมือที่เย็นเฉียบ ราชีออคส่งเสียงทุกข์ทนทรมาน ฉันร้องไห้ไปพร้อมกับมันเช่นกัน
 
"—ท่านเป็นอะไรไหมครับ !?"
 
"..........ออสการ์ ?"
 
แขนของผู้ใหญ่ฉุดรั้งฉันขึ้นจากโคลนที่เกลือกกลั้ว น้ำเสียงขึงขังเช่นปกติของเขาผสมด้วยความวิตกกังวล และฉันก็เรียกชื่อของเขา หลังจากได้พักหายใจแล้วในที่สุด
 
"ข้าคิดว่าท่านจะตายเสียแล้ว....... ไม่ซิ ขออภัยด้วยครับที่ข้าไม่ได้อยู่ข้างกายท่าน"
 
ไม่จำเป็นต้องขอโทษเลย เป็นข้าเองที่ได้สั่งการให้เจ้าผละตัวไปจัดการเรื่องหลักฐานที่จะตอบโต้ท่านไวส์เคานท์โอเกร็น ฉันส่ายหน้าเชื่องช้า
 
"แล้ว ราชีออค ?"
 
เสียงของฉันอ่อนระโหยและติดขัด ปอดของฉันรู้สึกบอบช้ำและปวดระบมอย่างร้ายกาจ
 
".......ข้าตัดปีกของมันไปข้างหนึ่งครับ"
 
ปีก — อย่างนี้นี่เอง
 
เสียงแห่งความเจ็บปวดของราชีออคที่ยังคงซวนเซไปมาในบริเวณโคลนตมเพิ่มเสียงดังยิ่งขึ้น
 
"ราชีออค....... ราชีออค !!"
 
ฉันคิดว่าบางทีความเจ็บปวดอาจจะลบเลือนการล้างสมองไปได้ ขณะที่มันล้มลง — ความหวังเล็ก ๆ ที่ยังเกาะกุมฉันไว้ขณะเรียกมัน
 
และแล้ว มันก็ตอบสนองต่อฉันในที่สุด ผ่านเสียงคำรามที่ทุกข์ทรมาน แม้ว่าจะอ่อนแรง แต่ราชีออคก็ตอบสนองกับฉันอย่างที่เคยเป็นมา
 
".......ราชีออค"
 
ในท้ายที่สุด ผู้หญิงคนนั้น — ดิเฟริส เป็นไปตามคำประกาศกร้าวของเธอ
 
หล่อนสร้างสถานการณ์ที่ทำให้ฉันเกือบจะต้องฆ่าราชีออค แม้ว่าจะไม่ปรารถนาเพียงใดก็ตาม แทงทะลุสุดขั้วหัวใจ อย่างที่หล่อนบอกไว้ เธอฉีกกระชากหัวใจของฉันให้แหลกสลายได้จริง ๆ
 
ถึงกระนั้น — ทั้งฉันและราชีออคก็ยังคงมีชีวิตอยู่ ฉันอาจจะบาดเจ็บไปทั้งหมด ปีกข้างหนึ่งของราชีออคถูกตัด ทั้งแบบนั้น แต่พวกเราก็ยังคงมีชีวิตอยู่ แม้ว่าร่างกายหรือจิตวิญญาณของพวกเราจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ถูกทำลายไปทั้งหมดจากการต่อสู้ที่ถูกฝืนบังคับด้วยกันนี้
 
ทว่า หัวใจไม่ใช่กระดาษหรือผืนผ้า ตราบเท่าที่ยังคงมีความหวัง มันก็จะสามารถก่อรูปขึ้นมาได้อีกครั้ง
 
ออสการ์เช็ดน้ำตาที่ไหลพรากให้ฉัน เขายังคงรักษาท่าทีสุขุมขณะเช็ดแก้มให้ และจากนั้นมือของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นของลิ้นเปียกชื้นอันมีชีวีตชีวาของราชีออค



NEKOPOST.NET