NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.117 - 46 เรื่องจริงอันห่างไกลจากภาพมายา


ตั้งแต่ต้นที่ฉันถูกผูกมัดกับงานน่ารำคาญแบบนี้ทั้งหมดก็เป็นเพราะเฟเรียไม่อยากแต่งงานกับตระกูลโอเกร็น
 
สำหรับท่านไวส์เคานท์โอเกร็นที่ได้มอบหมายหน้าที่ลำบากนี้แก่ฉัน และท่านมาร์ควิสนอร์ดสเทิร์มที่คงจะอยู่เบื้องหลังคอยชักใยทุกอย่าง เด็กสาวหัวแข็งคนนี้ก็คงจะเป็นตัวเลือกเหมาะสมที่สุดสำหรับพวกเขาที่จะทำให้ฉันต้องหัวหมุน
 
เฟเรียนั่งถัดจากท่านไวส์เคานท์ร็อกเชียด้วยกิริยาสมเป็นกุลสตรี และดูเหมือนจะลอบสังเกตฉันเงียบ ๆ ก็นะ เธอคงจะไม่รู้สาเหตุที่ฉันต้องถ่อมาที่นี่ ฉันเองก็ไม่รู้สถานการณ์โดยรวมทั้งหมดนัก แต่ไม่ว่าจะทางไหน เธอก็ต้องการถอดถอนการหมั้น และฉันก็มาที่นี่เพื่อจะหยุดยั้งความปรารถนานั้นของเธอ ถ้าเธอได้รู้เป้าหมายของฉัน บางทีก็อาจจะต่อต้านฉันก็ได้
 
อ่า แล้วต้องทำยังไงล่ะเนี่ย ทำอย่างไรฉันถึงจะได้รับฟังเรื่องราวจากเฟเรียโดยปราศจากการก่อกำแพงดีนะ ?
 
อย่างแรก ฉันคงจะต้องหาประเด็นที่ปลอดภัยอย่างเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างขุนนางคนอื่น ๆ จากนั้นก็พยายามสืบสาวไปถึงสถานการณ์ของตัวเธอ ฉันมองไปยังท่านไวส์เคานท์ร็อกเชียที่ยิ้มอย่างสงบ เฟเรียซึ่งไม่ได้ซ่อนเร้นความสับสน และคลอเดียที่รอฉันอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้อง เรื่องอะไรดีล่ะที่จะทลายกำแพงน้ำแข็งเหล่านี้ ?
 
ความสนใจของฉันจับไปยังทัศนียภาพนอกหน้าต่างในทันที สวนที่ฉันมองเห็นจากหน้าต่างบานโต มวลดอกไม้ประจำฤดูกาลเอนลู่หยอกล้อกับสายลม เป็นภาพสะกดลมหายใจด้วยสรรพสี
 
"ปีนี้ดอกเรนเวียออกดอกได้ดี เมื่อปีกลายพวกเราปลูกสายพันธุ์สีแดงและสีเหลืองไว้ แต่ปีนี้ดอกไม้เหล่านี้ผสมสีของพวกมันเองจนเป็นอะไรที่ตรึงตานัก"
 
ดูเหมือนว่าท่านไวส์เคานท์ร็อกเชียจะสังเกตเห็นความสนใจของฉันชั่วขณะหนึ่งนั้น ขณะที่เขาแนะนำพันธุ์ไม้ดอกให้กับฉัน แม้ว่าจะไม่ได้เป็นหัวข้อเกี่ยวกับขุนนางอย่างที่ฉันต้องการ แต่มันก็เป็นเรื่องที่ดีและง่ายที่จะเริ่มต้นด้วย
 
"อ้อ เรนเวียนั่นเอง ท่านมีสวนที่วิเศษจริง พวกมันงดงามมาก"
 
เรนเวียเป็นพืชไม้ดอกรูปเกลียว สร้างความเปล่งประกายแก่สวนได้ชะงัด เพราะสีสรรพ์ที่สดใสของมัน แต่มันก็ทำให้ยากที่จะจัดสรรลงตัวและจัดคู่สีที่เข้ากันได้ สวนหลังคฤหาสน์แห่งนี้มีพันธุ์ไม้ดอกที่ผลิบานอย่างต่ำกว่าสิบสายพันธุ์ นั่นทำให้ฉันตื่นตากับทักษะของคนสวนที่นี่อย่างแท้จริง
 
"ใช่แล้ว ข้ายินดีนักที่ท่านชมชอบ .....เฟเรีย ลูกพาท่านลอร์ดคาลเดียไปชมสวนสักหน่อยเป็นอย่างไรล่ะ ?"
 
เมื่อได้รับการกระตุ้นจากท่านไวส์เคานท์ร็อกเชีย เฟเรียก็ยินยอมที่จะนำทางฉันไปยังสวน และเธอก็ยืนขึ้นอย่างอ่อนช้อย ......พริบตานั้น บนข้อเท้าบางที่ปกคลุมด้วยถุงน่องไหมของหล่อน ฉันเห็นแสงสะท้อนวาบเข้าตา
 
— เฮ้อ พับผ่าสิ เรื่องนี้มันยุ่งยากเป็นบ้า
 
ฉันพยายามระงับอารมณ์ภายในและไม่ให้แสดงออกมาบนใบหน้า
 
ในกรีนฟิลด์ สตรีที่อายุยังไม่ถึงวัยแต่งงานไม่ควรจะสวมใส่เครื่องประดับโลหะ นั่นคือจารีตอันเก่าแก่ของดินแดนแห่งนั้น
 
มันควรจะเป็นแบบนั้น แต่ฉันกลับเห็นแสงวาบจากเครื่องเงินบนข้อเท้าของเฟเรีย
 
ไม่ต้องสงสัยเลย เด็กสาวคนนี้ที่มีคู่หมั้นคู่หมายอยู่แล้ว กลับมีเรื่องราวรักใคร่กับใครบางคน อันเป็นความผิดมหันต์
 
"ท่านลอร์ดคาลเดีย ?"
 
เฟเรียมองมายังฉันอย่างงุนงงและน้ำเสียงมีความลังเล เธอยังยื่นแขนซ้ายตัวเองมายังฉันราวกับคาดหวังให้ประคองธอ และฉันก็รู้สึกคล้ายกับจมลงไปในกระเพาะอาหาร
 
ฉันมองที่มือและสบสายตาเธอ เมินต่อแขนของเธอที่ยื่นมาให้
 
".......กรุณานำทางข้าด้วยเถิด ท่านเฟเรีย"
 
"!!"
 
ความเยียบเย็นปรากฏในนัยน์ตาของเฟเรียพริบตาหนึ่ง ดูเหมือนว่าเป็นเพราะว่าฉันเรียกชื่อของเธอตรง ๆ เธอคงจะตัดสินว่าฉันเป็นพวกไร้มารยาท เธอคงจะเข้าใจเรื่องเพศของฉันผิด สำหรับชายและหญิงที่ได้พบปะกันเป็นครั้งแรก พวกเขาจะไม่สามารถเรียกด้วยชื่อต้นได้ นอกเสียจากว่าจะมีช่องว่างระหว่างวัยกว้าง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานที่น่ารำคาญอย่างกรีนฟิลด์ที่มีความคิดล้าหลังเกี่ยวกับเพศ ขนบธรรมเนียมเรื่องเพศเหล่านี้จะยิ่งเข้มงวดเป็นพิเศษ
 
"เอ่อ......!"
 
"อะไรงั้นหรือ ?"
 
"..........อะ อารักขาค่ะ"
 
"ข้าอายุเก้าปีแล้ว สามารถเดินได้ด้วยตัวเองโดยไม่จำเป็นต้องถูกอารักขาแล้วล่ะ"
 
การเหน็บแนมของฉันทำให้เฟเรียขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ดังนั้นฉันเมียงมองไปยังพ่อของเธอ ท่านไวส์เคานท์ร็อกเชีย เขายังคงมีท่าทีสงบและสีหน้าสุภาพบนใบหน้าดังเดิม
 
ฉันเดาะลิ้นตัวเองในใจ ถ้าเพียงแค่ฉันได้ตรวจสอบเรื่องเกี่ยวกับท่านไวส์เคานท์ร็อกเชียให้มากกว่านี้ล่ะก็ ในกรณีนี้ ถ้าหากว่าเขาไม่ได้เป็นคนที่มาจากกรีนฟิลด์แต่ดั้งเดิม แผนการทั้งหมดที่ฉันคิดไว้ก็จะเป็นศูนย์ ต่อให้ฉันนำเอาทุกปัญหาของจารีตที่แบ่งแยกเพศอย่างน่ารังเกียจและนิสัยของขุนนางจากภูมิภาคกรีนฟิลด์ออกมา แต่ถ้าคนที่ฉันต้องผจญด้วยคือท่านไวส์เคานท์ร็อกเชียที่ไม่สนใจขนบธรรมเนียมของกรีนฟิลด์แล้วล่ะก็ ทุกสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้มาก็จะเปล่าประโยชน์ ฉันไม่สามารถใช้แผนการแต่เดิมที่คิดไว้ได้แล้ว
 
"ไม่ใช่ค่ะ ท่านต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายอารักขาข้า ท่านบอกว่าท่านอายุเก้าปีแล้วมิใช่หรือคะ ?"
 
"โอ้ ข้าหยาบคายไปเสียแล้ว ต้องขออภัยด้วยค่ะ แต่เพราะว่าข้าเป็นไวส์เคาน์เตสรุ่นเยาว์ ข้ามิสามารถจับมือท่านไปยังสวนได้ด้วยพิจารณาแล้วว่าพวกเรายังไม่สนิทสนมกันเพียงพอค่ะ"
 
ที่ด้านหลังของฉัน ฉันได้ยินเสียงคลอเดียถอนหายใจอย่างผิดไปจากปกติของเธอ เธอคงจะถอนหายใจเพราะว่าฉันเริ่มต้นกับคนที่ต้องเจรจาด้วยได้ไม่สวยเสียเลย
 
"......ไวส์เคาน์...เตส ?"
 
เฟเรียแข็งทื่อไปทั้งหมดอย่างตกใจด้วยปากของเธอที่อ้ากว้าง และฉันก็ได้ยืนยันด้วยตัวเองว่าฉันคิดถูกแล้วว่าเธอเข้าใจเรื่องเพศของฉันผิดไป ก็นะ ไวส์เคาน์เตสเป็นสิ่งที่หายากในอัร์คเซียนี่นา และโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ภูมิภาคกรีนฟิลด์ก็ไม่อนุญาตสิ่งนี้
 
"— แต่ว่า ถ้างั้น ชุดนั่น......"
 
เธอคั้นเสียงสูงอย่างมึนงงกว่าปกติออกมาในที่สุด ในหัวของเธอคงเต็มไปด้วยความงุนงง นัยน์ตาของเธอนอกเหนือไปจากความสับสน ฉันก็ยังมองเห็นอีกสิ่งหนึ่ง อารมณ์อันซับซ้อนที่กะพริบวาบออกมา
 
มันคงเป็นความอิจฉา หล่อนไม่ได้รู้สึกผิดหรือรังเกียจฉัน แต่เธอต้องการอิสรภาพเช่นเดียวกับฉัน และก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ฉันถอดถอนใจในความคิด
 
ยิ่งฉันสังเกตมากขึ้นเท่าไหร่ เฟเรียก็ดูจะยิ่งถอยห่างจากเด็กสาวในภูมิภาคที่ควรจะเป็น ในคฤหาสน์แห่งนี้ ข้ารับใช้ทุกคนล้วนเป็นเหมือนอย่างที่ฉันเคยได้ยินเกี่ยวกับกรีนฟิลด์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ไม่มีสตรีข้องเกี่ยว มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ไม่เข้าพวก คือท่านไวส์เคานท์ร็อกเชีย และบุตรสาวของเขา เฟเรีย
 
ด้วยความสัตย์ นี่มันยุ่งยากเสียฉิบ



NEKOPOST.NET