NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.115 - 44 ออสการ์ เทเรเซีย


เบลเวย์จัดกำหนดการกับตระกูลร็อคเชียแล้ว งานเลี้ยงน้ำชาขนาดเล็กของพวกเราจะจัดขึ้นในเร็ว ๆ นี้ ช่วงกลางเดือนที่เจ็ด แต่ก่อนจะถึงกำหนดการ ชายหนุ่มจากป้อมปราการยุกก์เฟน่าก็ได้มาเข้าพบฉัน เขาคือออสการ์ เทเรเซีย เหลนชายของท่านเอิร์ลเทเรเซีย และเขาก็เป็นผู้ที่ฉันได้ร้องขอให้มาเป็นอัศวินของฉัน
 
เมื่อพบกับเขาครั้งแรก ฉันก็เริ่มต้นด้วยการกล่าวขอโทษที่ต้อนรับเขาในบ้านหลังคับแคบที่เมืองหลวงของฉันแบบนี้ เมื่อได้พบกับเขาอีกครั้ง ฉันก็นึกได้ถึงสายตาเคร่งขรึมของเขาที่คล้ายกับท่านเอิร์ลเทเรเซีย ฉันคิดว่าไม่ว่าใครก็ตามที่ได้พบเขาครั้งแรกก็คงจะรู้สึกประหม่าได้โดยง่ายนักล่ะ
 
"ขอบคุณที่ตอบรับคำเชิญข้า ท่านออสการ์ นี่เป็นการแนะนำตัวครั้งแรกของเราทั้งคู่ ข้าขออนุญาตแนะนำตัว ข้า เอลิซ่า คาลเดีย ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ทำความรู้จักกับท่าน ท่านคงจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางจากป้อมปราการยุกก์เฟน่าถึงที่นี่แล้ว"
 
"มิได้ขอรับ ท่านไวส์เคาน์เตสคาลเดีย เป็นเกียรติแก่ตัวข้าที่ได้รับคำเชิญจากท่าน ข้าได้รับฟังมาว่าท่านต้องการหาสมาชิกเพื่อจะสถาปนาภาคีอัศวิน ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อเจรจากับท่านขอรับ"
 
เป็นเหมือนกับรูปลักษณ์ของเขา เขาท่าจะเป็นประเภทจริงจังแฮะ และการกล่าวทักทายครั้งแรกของเขาที่มีต่อฉันก็ออกจะเป็นไปตามธรรมเนียมปฏิบัติ เบื้องหลังจากนั้นที่ฉันรู้สึกได้ก็คือเขามีความกังวลเล็กน้อย แต่ก็คงจะเป็นเพราะว่าฉันรู้จักกับเครือญาติของเขา
 
"ท่านไม่จำเป็นต้องพิธีรีตองกับข้านักหรอก อย่างที่ท่านเห็น ข้าเป็นเพียงแค่เด็กเท่านั้น"
 
ฉันผายมือไปยังเขาอย่างก๋ากั่น และดวงตาของออสการ์ก็เบิกกว้างทันที จากนั้นเขายิ้มเล็กน้อยเหมือนว่าเขาเห็นอะไรที่น่าขัน ซึ่งทำให้ไหล่ของเขาดูจะลดความตึงเครียดลงนิดหน่อย
 
"ตามที่ท่านต้องการ"
 
ฉันดึงเก้าอี้ให้เขา และเขาก็นั่งลงอย่างมีบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากขึ้นรอบตัวเมื่อเทียบกับตอนที่เข้ามาในห้อง ฉันโล่งอกที่เขาเข้าใจและเข้ากันกับฉันได้ เพราะว่าเขาเป็นบุคคลที่ฉันต้องมีปฏิสัมพันธ์บ่อยครั้งในอนาคต ทั้งในคาลเดียและในแวดวงสังคม มันก็จะดีกว่าหากว่าพวกเราเข้ากัน
 
"ข้าจะเข้าเรื่องและอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับภาคีอัศวินของข้าเลยแล้วกัน ท่านเอิร์ลเทเรเซียจะเป็นผู้ก่อตั้งในนามให้กับข้า และวัตถุประสงค์ของภาคีอัศวินนี้ก็คือการปกป้องและรับผิดชอบต่อพลเมืองใหม่ในดินแดนของข้า"
 
"ท่านตาของข้าเป็นผู้ก่อตั้งในนามงั้นเหรอ ?"
 
"บรรดาศักดิ์ของข้าสูงไม่เพียงพอ .....มีเพียงบรรดาศักดิ์เอิร์ลขึ้นไปเท่านั้นจึงจะได้รับอนุญาตให้ก่อตั้งภาคีอัศวินของตัวเองได้"
 
ฉันเองก็เพิ่งนึกได้หลังจากกล่าวออกไปแล้ว ว่าเรื่องมีเพียงขุนนางระดับสูงเท่านั้นจึงจะก่อตั้งภาคีอัศวินได้ไม่ได้เป็นความรู้ทั่วไป ดังนั้นฉันจึงรีบอธิบายเพื่อประโยชน์ของเขาเอง เพราะว่าฉันได้รับการศึกษาทั้งเรื่องของขุนนางและการเป็นลอร์ด บางครั้งฉันก็ลืมไปว่ามันมีความแตกต่างกันในเนื้อหาที่สอน
 
ฉันจะต้องปรากฏตัวในแวดวงสังคมในอนาคต ฉันจึงต้องตระหนักให้ดีว่าหัวข้อในการสนทนานั้นควรจะเลือกให้เหมาะสมกับบุคคลที่ฉันสนทนาด้วย .....นับแต่นี้ไปจะต้องระมัดระวังในเรื่องนี้ให้มากขึ้นแล้วล่ะนะ
 
"แต่ว่านั่นจะให้ทำให้ท่านตาของข้ามีตำแหน่งที่สูงกว่าและมีอำนาจทั้งหมดแทนที่ท่านซึ่งสมควรจะเป็นผู้ปกครองดินแดนหรอกเหรอครับ ?"
 
"ไม่เลย มันไม่มีปัญหา เขาเป็นผู้คุ้มครองอย่างเป็นทางการของข้า และเพราะว่าข้ายังคงเป็นผู้เยาว์ เขาก็ได้รับอนุญาตให้รับดูแลหน้าที่ลอร์ดแทนข้า นอกจากนั้น ข้าก็ได้ยื่นแสดงความยินยอมให้เขาจัดการสิ่งต่าง ๆ อยู่แล้ว"
 
"อย่างนี้นี่เอง....."
 
มันเป็นเพียงการอธิบายแบบกระชับ แต่ออสการ์ก็พยักหน้าเข้าใจ เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วทีเดียว ยอดเยี่ยมมาก
 
"อีกอย่างหนึ่ง ข้าต้องระบุว่าหน้าที่ที่แท้จริงของภาคีอัศวินนี้จะเป็นไปตามวัตถุประสงค์ของข้า"
 
"......วัตถุประสงค์ของท่าน ท่านได้พิจารณาแล้วว่าคืออะไรงั้นหรือ ?"
 
"แน่นอน สิ่งแรกที่ข้าจะต้องทำให้ลุล่วงก็คือ พลเมืองใหม่จะสามารถดำรงชีพด้วยตัวของพวกเขาเองภายใต้อำนาจระบอบเก่าได้จริง ๆ"
 
"นั่นมัน......จะไม่ขัดแย้งกับลำดับชั้นทางสังคมหรอกเหรอครับ ?"
 
ลำดับชั้นทางสังคมในอัร์คเซียเป็นการตีความจากมาตราหนึ่งในประมวลศักดิ์สิทธิ์ สามัญชนไม่ได้รับอนุญาตให้ปกครองสามัญชนด้วยกันเอง และต้องถูกปกครองโดยขุนนาง ถ้าหากว่ามีความแตกต่างทางสถานะในหมู่สามัญชน จะถูกตัดสินว่าเป็นภัยคุกคามต่อระบอบการปกครองของประเทศ แน่นอนว่าเขาย่อมสับสน ดังนั้นฉันจึงส่ายหน้าและตอบเขา
 
"ระบอบเก่าที่ข้าอ้างถึงนั้น คือที่ซึ่งผู้คนจะเซ็นสัญญาในฐานะข้าช่วงใช้ของข้า พวกเขาจะเป็นผู้ถ่ายทอดความประสงค์ของข้าแก่พลเมืองอื่น ๆ"
 
แน่นอนว่าประเทศไม่ได้เข้มงวดกับลำดับชั้นทางสังคมมากไปเสียทั้งหมด ขุนนางมีสิทธิที่จะแต่งตั้งหัวหน้าหมู่บ้านในแต่ละหมู่บ้าน และมีสิทธิที่จะสั่งการทหารที่ถูกคัดเลือกมาจากเหล่าสามัญชนเช่นกัน
 
ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามันมีข้อยกเว้นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นเป็นสาเหตุว่าในข้อบัญญัติกฎหมายของประเทศ ขุนนางจึงได้รับอนุญาตให้เสนอสัญญาการเป็นข้าช่วงใช้แก่สามัญชน ข้าช่วงใช้นี้ถูกนิยามให้เป็นบริวารผู้รับใช้นายของตน และงานหลักของพวกเขาก็คือการเป็นสื่อกลางระหว่างลอร์ดและพลเมือง
 
ในอดีต บางครั้งก็มีผู้นำกองทัพประจำดินแดนและลอร์ดผู้ครองดินแดนที่มีตำแหน่งแยกจากกัน ทว่าในปัจจุบันหลังจากเวลาผ่านมาเนิ่นนานตำแหน่งก็ได้สืบสายโลหิตตามลำดับ จนกระทั่งกลายเป็นตำแหน่งเพียงหนึ่งเดียว แม้ว่าอัศวินจะเคยเป็นหนึ่งในข้าช่วงใช้ประเภทหนึ่ง แต่หลังระยะเวลาอันยาวนานก็ได้กลายเป็นตำแหน่งพิเศษที่เทียบเคียงกับสถานะของขุนนาง การเปลี่ยนแปลงก็ย่อมเกิดกับบางสิ่งเมื่อเวลาผ่านพ้นไป
 
"อ้อ ข้าช่วงใช้...... เข้าใจล่ะ"
 
"นอกจากนั้นข้าก็ต้องการให้หัวหน้าเผ่าชิรูทั้งหมดการเป็นสมาชิกภาคีอัศวินของข้า พวกเขายังคงขาดความรู้เกี่ยวกับอัร์คเซีย ทว่าพวกเขาก็อยู่ในขั้นตอนของการเรียนรู้และจะเป็นประโยชน์ในอนาคต"
 
ฉันยังบอกกับออสการ์อย่างเรียบ ๆ ว่าฉันต้องการสถาปนาภาคีอัศวินโดยเร็วที่สุดเพื่อประโยชน์ทางทรัพยากรบุคคล เขาเองก็คงจะรู้เรื่องนี้แล้ว ขณะที่เขาผงกศีรษะและปราศจากคำถามใด ๆ
 
"ถึงแม้ว่าวัตถุประสงค์ที่แท้จริงนั้นจะไม่เป็นที่จะยกย่องนัก กับการให้ภาคีอัศวินรับหน้าที่ดูแลและปกป้องพลเมืองใหม่ แต่ด้วยเพราะว่าพลเมืองใหม่ส่วนใหญ่นั้นพูดได้แค่ภาษาอาร์โทลัสหรือรินดาร์ลและแน่นอนว่าพวกเขาก็ไร้การศึกษา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถอ่านหรือเขียนได้เลย ข้าจะต้องทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้ รวมถึงการปกป้องพวกเขา และเมื่อถึงคราวจำเป็น การปกป้องของเราก็ต้องขยายขึ้น"
 
"ท่านคงจะหมายถึงการเพิ่มการป้องกันให้ครอบคลุมทั้งเขตแดนซินะครับ ?"
 
"ความคิดอ่านของท่านดีเยี่ยมนัก"
 
ฉันรู้สึกได้ว่ามุมปากของฉันยกขึ้น บุคลากรที่มีความสามารถนั้นเป็นที่ต้อนรับอย่างสูงนักล่ะ
 
อย่างไรก็ตาม ฉันคงจะพูดเยอะเกินไปหน่อยจนรู้สึกกระหายน้ำ ฉันสั่นระดิ่งและสั่งการให้หญิงรับใช้ที่รออยู่ข้างนอกห้องจัดเตรียมน้ำชาให้พวกเรา จากนั้นออสการ์คงจะเห็นอะไรน่าตลกสักอย่าง เขาจึงหัวเราะเบา ๆ
 
"......อะไรหรือ ?"
 
"เปล่าครับ เพียงแต่...... แม้ว่าท่านจะตัวเล็ก แต่ว่าท่านก็ดูเป็นขุนนางผู้ทรงเกียรติจริง ๆ"
 
เขาคงจะหมายถึงว่าคำพูดคำจาและกิริยาของฉันไม่เหมาะสมกับอายุซินะ ฉันพยักหน้าและบอกเขาว่าอย่ากังวลนัก ยังไงปฏิกิริยาของเขานั้นมันก็ดีกว่าการขยะแขยงหรือรังเกียจล่ะนะ



NEKOPOST.NET