[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 113 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.113 - 42 การปรึกษาหารือเรื่องภาคีอัศวิน


ฉันออกมาจากงานเลี้ยงยามค่ำในที่สุดและพบกับท่านเอิร์ลเทเรเซียในรถม้า ฉันรีบหารือกับเขาเกี่ยวกับการจัดตั้งภาคีอัศวินในบัดดล ส่วนคลอเดียกระดากอายมากที่หลงลืมสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อของตัวเองไปเสียได้ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้เข้าร่วมการการสนทนากับพวกเราและไปนั่งในรถม้าอีกคันหนึ่งแทน ดังนั้นเบลเวย์จึงมาอยู่ที่นี่เพื่อเป็นบุคคลที่สามในการอภิปราย
 
"อะไรกัน นี่เจ้าลืมปัญหานี้ของท่านคลอเดียไปเสียได้ ? ข้อผิดพลาดนี้คือบทเรียนถึงความอ่อนประสบการณ์ของตัวเจ้า"
 
หลังจากที่ฉันอธิบายสถานการณ์ให้กับท่านเอิร์ลเทเรเซีย เขาก็ประหลาดใจไปขณะหนึ่ง จากนั้นสีหน้าของเขาก็กลายเป็นเข้มงวด แม้ว่าฉันจะคิดอยู่แล้วว่าเขาคงจะผิดหวัง แต่ฉันก็ยังคงละอายใจที่ทำให้เขาต้องผิดหวังในตัวฉัน
 
"ค่ะ ข้าต้องขออภัยด้วยค่ะ"
 
"เอลิซ่า การดูแลขุนนางที่มาจากตระกูลอื่นนั้นเป็นหน้าที่ความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง มันสำคัญที่จะต้องรู้สถานการณ์ของคน ๆ นั้น จดจำไว้ให้ดี"
 
"ข้าจักสลักลึกไว้ในใจ .....ขออภัยที่สร้างปัญหาให้แก่ท่านค่ะ ท่านเอิร์ล ขอโทษด้วย เบลเวย์"
 
ด้วยความสัตย์ ต่อให้ท่านเอิร์ลไม่บอก ฉันก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าได้ทำความผิดพลาดครั้งใหญ่ลงไป คลอเดียได้สัญญากับบิดาว่าหากเธอไม่สามารถเป็นอัศวินได้ภายในอายุ 20 ปี จะต้องกลับบ้านและแต่งงานกับใครก็ตามที่เขาประสงค์ และตอนนี้หล่อนก็อายุ 19 ปีแล้ว แน่นอนว่าฉันเพิ่งระลึกได้ว่าเคยได้ยินเรื่องนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง แต่กลับหลงลืมมันไป
 
ฉันรู้สึกว่าเลือดไม่ไหลเวียนที่ศีรษะจึงก้มหัวลง อา ฉันสังเกตเห็นว่าเบลเวย์ดูจะตระหนกขึ้นมา ก็นะ มันก็ทำให้คิดได้ว่าที่ผ่านมาฉันได้ทำตัวโง่ ๆ ด้วยการเมินเฉยไม่ใส่ใจพวกเขา สิ่งนี้ก็คงจะเป็นเรื่องธรรมดาที่จะทำให้พวกเขาตกใจ ฉันก้มศีรษะต่ำลงยิ่งขึ้น
 
"นายท่านเอลิซ่า....."
 
เบลเวย์งึมงำชื่อของฉันด้วยน้ำเสียงขื่น ช่วยไม่ได้เลยที่ฉันจะก้มหัวต่ำลงตอบสนอง
 
ฉันในตอนนี้รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งกับร่องรอยความแตกหักระหว่างเรา การกระทำอันหยาบกระด้างของฉันที่เคยพูดกับเขาก่อนหน้านั้นและในตอนนี้ฉันก็ได้ตระหนักและเสียใจแล้วว่า คำพูดนั้นทำเสียน้ำใจเขาเช่นไร
 
ฉันไม่เคยขอโทษเขาตลอดสามปีที่ผ่านมา และว่ากันตามตรง กระทั่งในตอนนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี
 
ความเงียบขลุกตัวเข้ามาระหว่างพวกเราสักประเดี๋ยวหนึ่ง ท่านเอิร์ลเทเรเซียคงจะต้องการหยุดความกระอักกระอ่วนนี้ เขาจึงเปิดบทสนทนาอีกครั้ง
 
"เงยหน้าขึ้นได้แล้ว ถึงอย่างไร พวกเราก็ต้องรีบวางแผนสำหรับการจัดตั้งภาคีอัศวินให้เร็วที่สุด"
 
"......ค่ะ"
 
"ในฐานะข้าสามารถยื่นเสนอในการสถาปนาภาคีอัศวินให้กับเจ้าได้ แต่เจ้าได้คำนึงถึงเหตุผลที่เจ้าต้องการภาคีนี้ไว้บ้างหรือไม่ ?"
 
"ค่ะ เพื่อพิทักษ์และเพื่อทำหน้าที่ช่วยเหลือพลเมืองใหม่ปรับตัวค่ะ"
 
".......อืม"
 
สำหรับภาคีอัศวินส่วนตัว พวกเขาจำเป็นต้องมีหลักวีรคติและความหมายของการยืนหยัดอยู่ ขณะหน้าที่ของทหารคือการดำเนินการตามคำสั่งและป้องกันดินแดนอยู่แล้ว แต่พวกเขาไม่สามารถให้ความรับผิดชอบต่อพลเมืองใหม่ได้ ทหารในกองทัพล้วนแต่ได้รับคัดเลือกมาจากพลเมืองทั่วไป ดังนั้นสถานะทางสังคมของเขาก็ไม่ได้แตกต่างไปจากสามัญชน
 
อย่างไรก็ตาม สำหรับภาคีอัศวินส่วนตัว การเป็นอัศวินของขุนนางจะยกระดับและสถานะทางสังคมขึ้นเทียบเคียงกับสถานะขุนนาง ความหมายก็คือ การเป็นอัศวินนั้นคือหนทางที่นำไปสู่การเป็นชนชั้นสูง มีเพียงแค่ขุนนางบรรดาศักดิ์เอิร์ลหรือสูงกว่านั้นเท่านั้นจึงจะสามารถจัดตั้งภาคีอัศวินได้ ดังนั้นท่านเอิร์ลเทเรเซียจึงต้องแต่งตั้งให้ฉันเป็นผู้ช่วยของเขา
 
"การจัดตั้งภาคีอัศวิน เจ้าจะต้องมีอัศวินผู้ทรงคุณวุฒิอย่างน้อยสองคน"
 
"คลอเดียและ......เธโอเมอร์ ธีริทจากชนเผ่าชิรู นั่นคือที่ข้าคิดไว้ค่ะ"
 
ท่านเอิร์ลดูจะงุนงงว่าใครคือเธโอเมอร์ แต่ฉันก็ไม่สามารถคิดหาผู้คัดเลือกคนอื่นได้อีกแล้ว ดังนั้นฉันจึงบอกชื่อของเธโอไป และก็อย่างที่คาด สีหน้าของท่านเอิร์ลปรับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง
 
"เธโอเมอร์ ......อืม แต่มันจะดีกว่าถ้าเจ้าไม่เลือกต่างชาติมาช่วยในการจัดตั้งภาคีอัศวินของตัวเจ้าเองนะ"
 
"กะแล้วเชียว"
 
"สภาขุนนางจะต้องไม่อนุมัติอย่างแน่นอน"
 
เธโอเมอร์เป็นเพียงแค่พลเมืองใหม่ และการสถาปนาภาคีอัศวินก็เพื่อการคุ้มครองและดูแลพลเมืองใหม่นี่นะ อ่า เขาจะเข้าเป็นสมาชิกได้อย่างไร้ปัญหาในภายหลัง แต่ดูเหมือนว่าถ้าให้เขาเป็นสมาชิกผู้ก่อตั้ง การยื่นคำร้องขอจัดตั้งภาคีอัศวินของฉันก็จะไม่ผ่านการพิจารณาแหง ๆ
 
".......ถ้างั้น หากเป็นตัวข้าเองล่ะ ?"
 
แม้ว่าเราจะไม่สามารถเป็นได้ทั้งอัศวินและผู้แต่งตั้งอัศวินได้ แต่โดยหลักการแล้วภาคีอัศวินนี้ก็ได้ถูกก่อตั้งโดยท่านเอิร์ลเทเรเซีย ดังนั้นมันก็ไม่น่าจะมีปัญหา หากฉันจะเป็นอัศวินเสียเอง ปกติแล้วลอร์ดผู้ครองแคว้นย่อมต้องเป็นนายแห่งภาคีอัศวิน แต่เพราะว่าบรรดาศักดิ์ของฉันไม่สูงเพียงพอ จึงจำเป็นใช้นามของท่านเอิร์ลและบรรดาศักดิ์ที่สูงกว่าฉัน
 
ขณะที่การสอบเพื่อเป็นอัศวิน สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าความสามารถทางการรบก็คือมารยาท กล่าวคือ ความรู้ในการประพฤติปฏิบัติตัวต่อขุนนางรอบตัว ถึงอย่างไรมันก็ไม่ได้มีข้อจำกัดในเรื่องเพศหรืออายุไว้ ฉันคิดว่าฉันก็น่าจะผ่านนะ
 
และนั่นก็คือสิ่งที่ฉันคิด ทว่าครั้งนี้เบลเวย์ส่ายศีรษะพร้อมขมวดคิ้ว ขณะปัดตกความเห็นของฉัน
 
"มีข้อห้ามในการเป็นเจ้านายและข้ารับใช้ ระหว่างผู้คุ้มครองและผู้ที่อยู่ในความคุ้มครองนะครับ"
 
"......อ้อ จริงสินะ"
 
ฉันคิดว่าความคิดของตัวเองไร้ช่องว่างแล้วเชียว แต่เพราะว่าตอนนี้ท่านเอิร์ลเทเรเซียยังคงเป็นผู้คุ้มครองของฉัน ฉันก็ไม่สามารถเป็นอัศวินของเขาได้
 
ถ้าแบบนี้ ฉันก็ไม่มีความคิดแล้วล่ะว่าจะให้ใครมาเป็นตัวเลือกผู้ทรงคุณวุฒิ
 
หรือว่า...... ฉันควรจะถามเบลเวย์ที่มีประสบการณ์ในการรับใช้ขุนนางให้รับหน้าที่นี้ดีล่ะ ? ถึงเขาจะไม่ได้เป็นชนชั้นสูง แต่เขาก็คุ้นเคยกับขุนนางเป็นอย่างดี และเพราะว่ามีคุณสมบัติเพียงพอจะเป็นเลขาฯ ของท่านเอิร์ล เขาก็คงจะมีญาติที่ไม่ได้ชิดเชื้อกันนักซึ่งมีสถานะของขุนนางอยู่ ดูท่าจะเป็นอย่างงั้นนะ
 
ฉันยังคงเหลือบมองเบลเวย์ขณะคิดอย่างนั้น แต่ก็คิดต่อได้ว่า ไม่มีทางเลยที่เบลเวย์จะยอมเป็นอัศวิน ถ้าหากว่าเขาต้องการสถานะชนชั้นสูงตั้งแต่แรก เขาก็คงจะไปเข้าร่วมเป็นอัศวินนานมาแล้วล่ะ แทนที่จะยังเป็นสามัญชนและทำหน้าที่เลขาฯ ของท่านเอิร์ล ดังนั้นเขาก็คงจะไม่ได้สนใจและความสามารถทางการต่อสู้ของเขาก็ยังคงเป็นปริศนา
 
เป็นอีกครั้งที่ฉันเสียใจกับการขาดการศึกษาของผู้คนในคาลเดีย ตอนนี้พวกเรายังคงต้องมุ่งเน้นไปที่การส่งเสริมคุณภาพชีวิตขั้นพื้นฐานของชีวิตในคาลเดียให้ทัดเทียมกับค่าเฉลี่ยของประเทศ และฉันก็ไม่มีทรัพยากรที่จะใช้ในการปลูกฝังบุคลากรที่เป็นประโยชน์ในอนาคต ซึ่งตัวฉันเองในตอนนี้ก็ไม่มีความคิดใด ๆ เลยเช่นกัน
 
"......ข้ามีคนผู้หนึ่งที่อาจจะใช้การได้"
 
ถึงแม้ว่าเขาจะยังคงมีสีหน้าที่กวดขันอยู่ แต่ครั้งนี้ท่านเอิร์ลเทเรเซยก็เสนอความเห็น
 
"ท่านมีคนในใจงั้นเหรือ ?"
 
นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ได้คาดว่าจะได้ยินว่าท่านเอิร์ลมีตัวเลือก จึงช่วยไม่ได้ที่ฉันจะหลุดอากัปกิริยาและอ้าปากกว้างชั่วขณะหนึ่ง ท่านเอิร์ลผงกศีรษะตอบรับและถามฉันกลับ
 
"ใช่ ข้ามีผู้คัดเลือกคนหนึ่ง แต่ว่าเขาก็ยังคงเป็นแค่ตัวเลือก เขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับคาลเดียทั้งนั้น นั่นเจ้าคิดว่ายังไง ?"
 
ผู้ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคาลเดียใด ๆ เลย...... อ่า ในเมื่อภาคีอัศวินนี้โดยหลักการแล้วก็เป็นของท่านเอิร์ลเทเรเซีย สมาชิกก็ไม่จำเป็นต้องมีความเกี่ยวข้องกับคาลเดียแต่เป็นผู้เกี่ยวข้องกับเขาแทน แต่เพราะเหตุผลของการดำรงอยู่ของภาคีอัศวินของฉันก็คือการปกป้องและรับผิดชอบต่อพลเมืองใหม่ ดังนั้นฉันก็อยากจะตัดสินด้วยตัวเองว่าผู้คัดเลือกคนนั้นเป็นคนประเภทไหน
 
"ถ้าเช่นนั้นท่านนึกถึงใครกัน ?"
 
"เหลนชายของข้าเอง เขาเป็นหลานชายของน้องสาวต่างมารดาของข้าที่เกิดจากบ้านเล็ก ดังนั้นเขาจึงเป็นเทเรเซียที่ไม่มีสถานะขุนนาง เจ้าเองก็น่าจะเคยเจอเขามาแล้วครั้งหนึ่ง"
 
ฉันงุนงงกับสิ่งที่เขาบอกว่าฉันเคยพบเขามาก่อน นอกเหนือไปจากท่านมาร์ควิสริตเตอร์เกาว์แล้ว ฉันก็ไม่สามารถจำได้เลยว่าได้รับการแนะนำญาติคนไหนของท่านเอิร์ลเทเรเซียอีกมาก่อน
 
"......ขออภัย ทว่าเมื่อใดและที่ใดกันที่ข้าได้รับการแนะนำตัวจากเขา ข้าเกรงว่าจะจดจำไม่ได้"
 
"ไม่ เขาไม่เคยแนะนำตัวกับเจ้า เจ้าน่าจะได้พบกับเขาที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่า"
 
"ที่ป้อมยุกก์เฟน่า......?"
 
ฉันพบกับผู้คนมากมายที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่า หนึ่งในนั้นมีญาติของท่านเอิร์ลเทเรเซียด้วยอย่างงั้นเหรอ ? อย่างไรก็ตามเมื่อฉันนึกย้อนกลับไปวันนั้นที่ป้อมปราการแล้ว ฉันก็ยังคงไม่สามารถนึกได้เลยว่าคนไหนกัน
 
"เขาเป็นผู้ที่ขี่ดราโกนิสปีกแดง"
 
".......อ๋อ !"
 
เมื่อเขาเอ่ยถึง ฉันก็นึกออกทันที ตอนที่คลอเดียและคามิลมาที่ป้อมปราการยุกก์เฟน่าและช่วยฉันไว้ มันมีดราโกนิสอยู่สองตัว และบุคคลที่ฉันไม่รู้จักขี่บนดราโกนิสตัวนั้นกับคลอเดีย
 
ฉันจำได้ว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่ดูละม้ายกับท่านเอิร์ลเทเรเซียราวกับว่าเป็นท่านเอิร์ลสมัยยังหนุ่ม ฉันได้ตั้งมั่นไว้ว่าจะถามว่าเขาคือใคร แต่เป็นเพราะว่าฉันได้สูญเสียตัวตนและนอนหลับไปร่วมเดือนจนลืมเรื่องนี้ไปสนิท
 
"เขาชื่อว่า ออสการ์ เทเรเซีย และเขาก็มีอายุสิบเก้าปีเหมือนกับคลอเดีย ตอนนี้เขาเป็นลูกมือของบุตรชายคนโตของท่านเอิร์ลไอน์สบาร์ค แต่เพราะว่าเขายังคงเป็นคนของเทเรเซียแม้ว่าจะไม่มีสถานะขุนนางก็ตาม เขาจึงไม่ได้รับอนุญาตให้ไปยังแนวหน้าของภาคีอัศวินยุกก์เฟน่าได้เลย เขาปรารถนาที่จะได้รับโอกาสในการพิสูจน์ตัวเองนัก"
 
"อย่างนี้นี่เอง"
 
"เจ้ายินดีจะพบเขาสักครั้งมั้ย ?"
 
"แน่นอนค่ะ ข้าซาบซึ้งเป็นอย่างมากหากท่านจะแนะนำเขากับข้า"



NEKOPOST.NET