[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 105 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.105 - 34 ถักเชือก


"นายท่านต้องการเลือกเด็กบางคนไปคฤหาสน์เพื่อเป็นเพื่อนเล่น ? ......ด้วยความสัตย์ ข้าสับสนเล็กน้อย นั่นหมายความว่าอย่างไร ?"
 
เธโอขมวดคิ้วของเขาขณะถักเชือกอยู่กับพื้น ใบหน้าบ่งบอกว่าเขาไม่เข้าใจว่ามันเรื่องอะไรกัน
 
ฉันได้พูดคุยกับท่านเอิร์ลเทเรเซียแล้วเล็กน้อยว่าจะหาเพื่อนเล่นให้เอลิสและเขาก็ไม่มีปัญหาใด ๆ ดังนั้นตอนนี้ฉันจึงมาถามเธโอ
 
"ข้าก็ว่ามันคงน่าสับสนเล็กน้อยนั่นแหละ แต่ก็ตามที่ว่าไป ข้าต้องการให้เด็กบางคนไปคฤหาสน์เพื่อเป็นเพื่อนให้กับเด็กหญิงที่พำนักอยู่ที่นั่น"
 
"แล้วนายท่านดูแลนางไม่ได้อย่างงั้นรึ ? ไฉนต้องการเด็กคนอื่น ๆ ไปเป็นเพื่อนของนางกัน ?"
 
ก็อย่างที่เธโอว่า ถ้าเพียงแค่ฉันสามารถทำด้วยตัวเองได้ แต่ว่า......
 
"ข้าไม่สามารถไปที่นั่นได้บ่อยนัก ทั้งยังมีคนที่ข้าอิหลักอิเหลื่อที่จะพบหน้าด้วย....."
 
ขณะที่ฉันคิดเกี่ยวกับราโทก้า ก็รู้สึกขมปร่าในปาก ฉันส่งเขาไปดูแลเอลิสเพราะว่าไม่มีที่อื่นจะให้เขาไปอีกแล้ว และมันก็เป็นความจริงที่ว่าฉันต้องการให้ใครสักคนช่วยเหลือเอลิส แต่มันก็ไม่อาจทิ้งความจริงที่ว่าตัวฉันเองก็หลีกเลี่ยงเอลิสไปด้วยได้เลย
 
ด้วยสาเหตุของรอยร้าวระหว่างเรา ราโทก้าที่ได้กล่าวว่าฉันใช้เขาเป็นดั่งตัวแทนของคามิล คำพูดนี้ยังคงเสียดแทงและทำร้ายจิตใจฉันมาจนถึงตอนนี้ เมื่อเห็นราโทก้าอีกครั้ง หัวใจของฉันก็รู้สึกแทบจะฉีกขาด
 
คามิล, พลเมืองของฉัน, ป้ายหลุมศพนิรนาม และตัวฉัน ........ฉันไม่สามารถอธิบายได้เลย ทว่าตอนนี้ราโทก้าได้กลายเป็นศูนย์รวมของบาดแผลในใจฉันไปแล้ว
 
เขาหน้าตาเหมือนกับฉัน เขาคือเหยื่อจากการข่มเหงของพ่อฉันอันเป็นสาเหตุให้แม่ของเขาวิกลจริต ในความว่างเปล่าที่คามิลทิ้งไว้ให้ ฉันค่อย ๆ หย่อนเขาลงไปอย่างเชื่องช้า ทุกความรู้สึกทั้งมวลเหล่านี้กำลังหลอมรวมเข้ามาในกายและก่อสร้างเป็นความน่าสะอิดสะเอียดกอปรกับความรู้สึกผิด
 
กระทั่งตอนนี้ฉันก็ยังไม่สามารถลืมช่วงเวลาที่เขาปาหินใส่ฉันได้เลย
 
"......ว่ากันตามตรง ตอนนี้ข้าไม่มีคนสนิทที่ข้าสามารถเชื่อใจได้เลยสักคน"
 
ฉันเปลี่ยนหัวข้อด้วยความรู้สึกที่เข้าแทรกมากเกินไปในความคิด เมื่อคิดว่าฉันจะสามารถแก้ไขตัวตนภายในได้อย่างไร ฉันจึงตัดสินใจเปลี่ยนประเด็นไปที่แผนของท่านเอิร์ลเทเรเซียที่ได้มอบให้จากครั้งล่าสุดที่ฉันได้คุยกับเขาเรื่องเพื่อนเล่นสำหรับเอลิส
 
"เรื่องปุบปับนี่อะไรกันน่ะ ?"
 
เธโอเอียงศีรษะ สีหน้าของเขาบอกว่าเขาตามหัวข้อที่อยู่ ๆ ก็เปลี่ยนประเด็นไปไม่ทัน
 
"ข้าต้องการบุคลากรเพิ่มเติม และในตอนนี้ก็ยังไม่มีแม้แต่ตัวเลือก เพราะว่าถึงอย่างไรท่านเอิร์ลเทเรเซียก็เป็นขุนนาง ข้าจึงไม่สามารถพึ่งพาเขาตลอดไปได้เช่นกัน"
 
คามิลเป็นเพียงผู้เดียวที่ได้รับการชี้แนะให้สนับสนุนฉันในอนาคต แต่เขาก็ไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว คลอเดียนอกจากการเป็นผู้อารักขาแล้วก็ไร้ประโยชน์อย่างอื่น ในขณะที่อายุนางมาร์แชนก็ห่างจากฉันมากโข
 
"......อ้า นั่นก็หมายความว่า นอกจากการเป็นเพื่อนเล่นเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว พวกเขาก็ยังเป็นตัวเลือกสำหรับผู้ช่วยคนสนิทของท่านในอนาคตอีกด้วย"
 
เธโอเชื่อมโยงความคิดโดยสรุปจากสิ่งที่ฉันพูด มันก็เป็นประโยชน์มากเพียงพอที่เขาจะเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
 
"การพำนักที่คฤหาสน์อาจจะเป็นช่วงระยะเวลายาวนาน ถึงอย่างไรก็เป็นท่านเอิร์ลเทเรเซียที่เป็นผู้ต้นคิดในการหาผู้มีคุณสมบัติเพื่อมาช่วยเหลือข้าในอนาคต"
 
เอลิสต้องการเพื่อนเล่นของตัวเอง ฉันก็ต้องการตัวเลือกของคนที่จะมาเป็นผู้ช่วยของฉันในอนาคต นี่ก็เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเชียว ก็นะ มันก็เป็นเรื่องที่ดีกับทุกฝ่ายนี่นา
 
นอกไปจากความกล้าหาญชาญชัยในการสู้รบของพวกเขาแล้ว แนวความคิดเรื่องพลเมืองใหม่ก็ยังคงอ่อนแอมากในหมู่ผู้ที่อาศัยอยู่ดั้งเดิมในคาลเดีย โดยไม่ต้องคำนึงถึงข้อเท็จจริงที่ว่าพลเมืองดั้งเดิมของฉันไม่ค่อยได้มีส่วนร่วมในการตัดสินใจต่าง ๆ ในคาลเดีย พลเมืองใหม่ก็ยิ่งถูกตัดสินว่าเป็นพวกคนนอก
 
อย่างไรก็ตาม สิ่งต่าง ๆ จะเปลี่ยนแปลงไป หากพวกเขาได้เอื้ออำนวยรับใช้ใกล้ชิดกับลอร์ดผู้ครองดินแดน ถึงอย่างไรการดำรงอยู่ของลอร์ดก็ยังคงสร้างอิทธิพลขนาดใหญ่ให้กับชาวเมืองได้อยู่ดี
 
"......ข้าจะไปคุยกับหัวหน้าเผ่าคนอื่น ๆ ก่อนที่ข้าจะสามารถให้คำอนุญาตท่านได้ สั้น ๆ คือ ในฐานะของผู้นำ ข้าอนุญาต แต่ว่าท่านยังต้องไปถามพวกเด็ก ๆ ด้วยตัวเองด้วยว่าพวกเขาต้องการจะไปที่คฤหาสน์หรือไม่"
 
"ข้าเข้าใจ"
 
มันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ที่ผู้คนจะไม่ชอบการได้รับคำสั่งจากลอร์ดของพวกเขาเอง ถึงอย่างไรฉันก็เพียงถามเพื่อให้พวกเขามาเป็นเพื่อนเล่นของแขกขุนนางของฉันเท่านั้น มันจะง่ายกว่านี้ถ้าฉันคิดมอบหมายงานนี้ให้กับผู้ใหญ่ แต่เพราะว่าฉันต้องการเด็ก เพราะว่ามันจะดีกว่าที่จะคัดเลือกใครสักคนที่เข้ากันกับเอลิสได้
 
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่ได้ต้องใช้ชีวิตในคฤหาสน์ตลอดเวลาอยู่แล้ว เมื่อฤดูหนาวจบสิ้นลง ฉันก็ตั้งใจที่จะไปยังหมู่บ้านที่ยังอยู่ในระหว่างก่อสร้างพร้อมกับพวกเขาและหลังจากนั้นมันก็คงจะดี ถ้าฉันจะได้ไปยังคฤหาสน์ฤดูร้อนของตัวเองอีกครั้ง หากฉันมีเวลาว่างพอ
 
การคัดเลือกคนสนิท มันไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องรีบร้อน ดังนั้นจึงไม่ต้องเร่งรีบนัก
 
"แล้ว ท่านมีใครในใจบ้างแล้วหรือยังล่ะ ?"
 
"ทีร่า"
 
"ตอบทันทีทันใดเชียว"
 
"ตอนอยู่ที่กระโจม เธอดูแลข้าเป็นอย่างดี ......การช่วยเหลือของเธอเป็นประโยชน์เป็นอย่างมาก ด้วยความที่เธอทั้งถนัดในการดูแลคนอื่น ๆ และอธิบายแจกแจงสิ่งต่าง ๆ ได้ดี ข้าคิดว่าเธอก็เหมาะสมที่จะเป็นสหายของขุนนางแล้ว"
 
เธอมีความอดทนอย่างมากกับฉันที่เพิ่งเข้าไปในชีวิตของพวกเขาแบบปุบปับ และเธอก็ช่วยเหลือฉันเป็นอย่างมาก เมื่อฉันคิดถึงเรื่องนี้ ในอกก็รู้สึกอบอุ่นและตื้นตันเล็กน้อย
 
"เข้าใจล่ะ ข้าจะไปคุยกับหัวหน้าคนอื่นในวันพรุ่งนี้"
 
"รบกวนเจ้าด้วย"
 
หลังจากบทสนทนาของพวกเราจบลง เธโอก็หันกลับไปทำเชือกของเขาต่อ เพราะว่าฉันไม่มีอะไรต้องทำแล้วและมันก็มีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนจะถึงมื้ออาหารค่ำ ฉันจึงมองดูเธโอถักเชือกที่ฉันไม่เคยเห็นกระบวนการทำมาก่อนด้วยความสนใจ
 
ในขณะที่พลเมืองของคาลเดียต่างก็รู้จักวิธีการทำเชือก แต่ฉันก็ยังไม่เคยเห็นกระบวนการทำมันมาก่อน ตอนนี้ฉันจึงอยากรู้นักล่ะว่ามันจะจบลงอย่างไร
 
หลายนาทีผ่านไปในความเงียบงันขณะที่ฉันมองเธโอถักเชือกของเขา จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงฉันอีกครั้งในที่สุด
 
"......ท่านทำอะไร ?"
 
"ดูเจ้าทำเชือก"
 
"อ้อ...... ให้ข้าสอนวิธีการทำดีหรือไม่ ?"
 
เขาไม่ได้บอกว่าการถูกจ้องมองมันรบกวนสมาธิ ไม่ซิ ต่อให้เขาไม่สนใจ แต่มันก็ใช่ว่าฉันอยากจะเรียนวิธีการทำมันสักหน่อย
 
"เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิงในอนาคต อย่างนั้นก็ได้"
 
เธโอส่งสายตาอบอุ่นมาให้ฉันขณะที่เขาพยักหน้าและขยับตัวมาข้างฉัน สีหน้าแบบนั้นมันหมายความว่ายังไงกันน่ะ ?



NEKOPOST.NET