[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 104 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.104 - 33 เยี่ยมเยียน


ตอนนี้ฉันคุ้นชินกับการใช้ชีวิตไปมาระหว่างคฤหาสน์โกลเด้นฮิลส์และหมู่บ้านชั่วคราวของพลเมืองใหม่แล้ว และฉันก็เริ่มคิดเรื่องการเร่งมือก่อสร้างคฤหาสน์ของลอร์ดประจำดินแดนที่ตรงกลางของคาลเดียก่อนที่ฤดูหนาวจะสิ้นสุด
 
"เอตา......เอลู......เอเร......"
 
ฉันเพิ่งจะเสร็จงานของฉันและกำลังเดินจะกลับไปยังกระโจมจากคฤหาสน์ เมื่อนั้นฉันก็เริ่มได้ยินเสียงที่ดังมาจากข้างบนของฉัน
 
อะไรล่ะนั่น ? ฉันมองขึ้นไปที่หน้าต่างเหนือศีรษะอย่างสงสัย และมองเห็นเรือนผมสีบลอนด์ทองเป็นประกายสะท้อนท้องฟ้าสีคราม
 
"เอลิ....... ท่านเอลิซ่า !!"
 
"...........อ่าฮะ ว่ายังไง ?"
 
ฉันพยายามกลืนการถอนหายใจของตัวเองลงไปและตอบเธอ มันเป็นเวลานานมากแล้วที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะรับมือกับเธออย่างไรดี
 
แน่นอน เสียงนั้นย่อมเป็นของคลอเดีย คำพูดประหลาดที่ฉันได้ยินก่อนหน้านี้คงจะเป็นการที่เธอพยายามนึกชื่อที่ถูกต้องของฉัน
 
"นานมากแล้วนะคะตั้งแต่​ที่ข้าเห็นท่านครั้งสุดท้ายน่ะ ! ข้าคิดว่าสักสองเดือนได้แล้วกระมัง"
 
คลอเดียท่าทางตื่นเต้นที่ได้เห็นฉันพร้อมกับยิ้มกว้างพลางยกเท้าเหยียบขอบหน้าต่าง
 
"อันตราย ท่านคลอ—"
 
ก่อนที่ฉันจะเรียกว่า 'ท่านคลอเดีย' จบก็ต้อง​ชะงักงัน​ เพราะเธอผู้เพิกเฉยกับคำเตือนของฉัน ห้อยตัวออกมาจากหน้าต่างแล้ว แน่นอนว่าคลอเดียเตรียมที่จะกระโดดลงมาจากบานหน้าต่างชั้นสอง
 
ฉันกลั้นหายใจ หัวใจราวกับจะหยุดเต้น
 
"หือ ? ท่านว่าอะไรนะคะ ?"
 
เธอกระโดดลงมาอย่างนุ่มนวล อ่อนช้อยราวกับการเคลื่อนไหวของแมว และลุกขึ้นยืนพร้อมยิ้มกริ่มให้ฉันด้วยสีหน้าเซ่อซ่าของเธอ
 
ฉันไม่สามารถหุบปากที่อ้ากว้างของตัวเองได้เลย อะไรของแม่คนนี้เนี่ย หล่อนจะเป็นยอดมนุษย์เกินไปแล้วนะ กรุณาออกไปจากโลกของเกมจีบหนุ่มแห่งนี้ แล้วกลับไปอยู่ในการ์ตูนโชเน็นที่ควรอยู่ซะไป๊ ถึงฉันจะลำบาก ถ้าหากไม่มีเธออยู่ช่วยงานก็เถอะ
 
ฉันตกอกตกใจอย่างมาก มากเพียงพอที่จะตัวสั่นเทิ้มไปทั้งหมด แม้จะรู้ดีว่าเป็นกิริยาไม่สมควร แต่ฉันก็อดไม่ได้ที่จะตวาดใส่เจ้าหล่อน​
 
"นี่ท่านคิดอะไรอยู่ ถึงได้กระโดดจากชั้นสองน่ะหา !"
 
"อุหวา !?"
 
หูของคลอเดียคงจะละเอียดอ่อนมาก เธออุดมันแน่นหลังจากที่ฉันตวาดใส่แบบปุบปับ นัยน์ตาสีนภาเบิกกว้างขณะมองมายังฉันอย่างตกใจ แต่ฉันก็ยังคงพูดต่อไปอย่างเด็ดขาด
 
"ได้โปรดหยุดทำอะไรที่มันเกินขอบเขตสามัญสำนึกเสียทีเถอะ ข้าคิดว่าจะหัวใจวายเสียแล้ว"
 
"ท่านเอลิซ่า.........."
 
คลอเดียงึมงำชื่อของฉันด้วยสีหน้าว่างเปล่า จากนั้นเธอก็ดูจะมีความสุขกับอะไรสักอย่าง ความไร้เดียงสาและสีหน้าเบิกบานฉาบบนใบหน้าของเธอ อ่า เธอดูราวกับเด็กน้อยใสซื่อบริสุทธิ์เมื่อยิ้มอย่างนี้
 
"ทราบแล้วค่ะ ข้าสาบานว่าจะไม่ทำเช่นนี้อีก ข้าไม่ได้คิดว่าจะทำให้ท่านต้องเป็นห่วง"
 
"หา ?"
 
เป็นห่วง ?
 
ด้วยคำพูดที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะออกมาจากปากของเธอ ครั้งนี้จึงเป็นฉันที่ทำสีหน้าโง่เง่ากลับไป
 
"ท่านไม่ได้เป็นห่วงว่าข้าจะบาดเจ็บหรอกหรือคะ ?"
 
บรรยากาศรอบตัวพวกเราดูจะสดใสไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของคลอเดีย ฉันพยายามจะตอบสนองอะไรสักอย่าง แต่ก็คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น
 
"เอ่อ นั่นมัน........ ข้าหมายถึง........."
 
ฉันรู้สึกช่วยไม่ได้และยอมจำนน คลอเดียก็พยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจ พูดว่า "ค่ะ ทราบแล้วค่ะ" ขณะที่เธอเอากำปั้นทุบมือ เธอเข้าไปในโลกของตัวเองซะแล้วแฮะ........ มันเป็นเวลานานมากแล้วที่ฉันรู้สึกเหนื่อยขนาดนี้ รู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้ามที่ไม่อาจจะเข้าใจได้เลย
 
"มีคำขอจากท่านเอลีสมาค่ะ"
 
ฉันไม่ได้ฟังที่เธอพูดเลยสักนิด  ขณะที่ยังงุนงงว่าเกิดอะไรขึ้น คลอเดียก็จับข้อมือฉัน
 
ทำอะไรน่ะ ?
 
"ไปกันเถอะค่ะ"
 
ไปไหน ?
 
 
 
 
 
ผ่านไปสักพักฉันจึงฉุกคิดได้ว่าคลอเดียพูดอะไรไว้ หล่อนก็นำพาฉันมายังห้องที่เอลีสพักฟื้นแล้ว
 
"อ๊ะ ท่านเอลิซ่า"
 
เอลีสท่าทางยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบฉัน แต่ราโทก้าซึ่งสวมเครื่องแบบหญิงรับใช้นิ่งงันขณะมองมา แม้ว่าฉันจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่สำหรับเวลานี้ฉันต้องมุ่งเน้นไปที่เอลีส กุลธิดาน้อยผู้นี้ก่อนและโยนทุกสิ่งออกไปจากความคิดตัวเอง
 
"นานมากแล้วทีเดียว ท่านเอลีส ข้าขออภัยด้วยค่ะที่ไม่ได้มาพบท่านเป็นเวลานานเช่นนี้"
 
แม้ว่าฉันจะมีเวลาว่างให้กับตัวเองตั้งแต่เริ่มต้นฤดูหนาว แต่ฉันก็รู้สึกผิดจริง ๆ ที่ได้หลีกเลี่ยงสถานที่แห่งนี้ไปโดยเจตนา
 
"ไม่ค่ะ อย่าได้ไปกังวลเลย ท่านเอลิซ่าเป็นท่านลอร์ดผู้ปกครองอาณาเขตก็คงจะต้องยุ่งกับการทำงาน นอกจากนั้น ท่านก็ได้ส่ง 'เอลีส' มาเป็นสหายของข้าแทนตัวท่านมิใช่หรือคะ ? เพียงแค่นั้นข้าก็รู้สึกสำนึกเป็นอย่างมากแล้วล่ะค่ะ"
 
"ไม่เลย ถ้างั้น ข้าได้ยินมาว่าเร็ว ๆ นี้ท่านมีอาการชักมากขึ้น ท่านเป็นเช่นไรบ้างคะ ?"
 
เอลีสเบนสายตาของเธอออกไปข้างนอกหน้าต่างเชื่องช้า และแสดงสีหน้าเหงาหงอยออกมา มันทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวาย หัวใจราวกับถูกบีบคั้นจนเจ็บปวด
 
"ข้า.......ยังคงไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มันก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างก่อนที่ข้าจะมาที่นี่"
 
"ท่านเอลีส......."
 
ทันใดนั้นฉันเกิดมโนภาพผุดวาบขึ้นมา ถ้าหากดรุณีน้อยผู้นี้ได้เล่นอย่างสนุกสนานกับเด็กชนเผ่าชิรูล่ะ แม้ว่าเธอจะไม่สามารถวิ่งเล่นไปรอบ ๆ ได้อย่างพวกเขา แต่มันก็คงจะสามารถปลอบโยนเธอจากการได้รับฟังประสบการณ์และวิถีชีวิตของพวกเขาได้
 
.......น่าจะเป็นความคิดที่ดี ฉันจะลองคิดดูว่าควรจะเชิญเด็กคนไหนมา ฉันยังต้องคุยกับท่านเอิร์ลเทเรเซียก่อน แต่ว่าในเรื่องของการดูแลเอลีส เป็นหน้าที่ของฉันที่จะต้องช่วยฟื้นสุขภาพของเธอตราบเท่าที่ฉันจะทำได้
 
ขณะที่ฉันเริ่มคิดรายชื่อผู้สมัครไว้ในใจ เอลีสก็เริ่มพูดถึงช่วงเวลาสนุกสนานที่เธอได้อยู่ร่วมกับราโทก้าและมายาก่อนหน้านี้ เนื่องจากนี่เป็นสิ่งที่เธอมักพูดถึง ฉันจึงคิดว่าความคิดนี้ก็น่าจะลองดูนะ
 
"หากการที่ข้าส่งเอลีสมาเพื่อช่วยเหลือท่านเอลีส ทำให้ท่านมีช่วงเวลาที่ดีมากขึ้น นั่นก็เป็นเรื่องดีแล้ว"
 
"ค่ะ ข้าสนุกมากเลย — ขอบคุณมากนะคะ"
 
ด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสาและมีเสน่ห์ของเอลีส เป็นอีกครั้งที่ความบริสุทธิ์ของเธอทำให้หัวใจของฉันปวดหนึบ



NEKOPOST.NET