[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta. ตอนที่ 102 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] Akuyaku Tensei Dakedo Doushite Kou Natta.

Ch.102 - 31 เหตุผลของความไม่ลงรอย


ดูเหมือนว่าโดยที่ฉันไม่รู้ตัว เรื่องที่ฉันแสดงหน้าตาของเกล็ดหิมะและให้เด็ก ๆ ที่กระโจมชิรูได้พบกับราชีออคจะแดงไปถึงหูของเด็ก ๆ เกษตรกร ก็นะ ฉันควรจะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดเด็ก ๆ จากการซุบซิบนินทา แต่มันก็ไม่เป็นอะไรนี่นะ
 
คิดดูแล้ว หมู่นี้พวกเด็ก ๆ ก็มักมาเกาะติดฉันมากขึ้นราวกับฉันเป็นศูนย์กลางของความสนใจ คล้ายว่ามีฝูงเด็กติดตามฉันเป็นพรวนไปด้วยทุกหนทุกแห่ง ดังนั้นฉันจึงเริ่มคิดเกี่ยวกับการตั้งขอบเขตบางอย่างไว้
 
"เด็กชนเผ่าชิรูเห็นแก่ตัว ! ผองข้าก็อยากเล่นกับท่านเอลิซ่าบ้างมิต่างกัน !!"
 
"ท่านเอลิซ่ามาพักที่กระโจมของพวกเรา ! มันไม่มีอะไรผิดสักหน่อยนี่ !"
 
"ลำเอียง มีแต่พวกเจ้าที่ได้เล่นกับดรากูเนีย !"
 
"ต่อให้เจ้าพูดแบบนั้น แต่พวกเจ้าก็ไม่มีใครสักคนที่เป็นเพื่อนกับท่านเอลิซ่าเลยนี่นา !"
 
"ใยชาวเจ้าไม่เรียกผองข้าเล่า !? ชาวเจ้ายึดท่านเอลิซ่าไว้แต่ผู้เดียว ! เล่นกันหลายคนไม่สนุกกว่าหรือไร !?"
 
"ใช่ว่ามีเพียงข้าที่อยู่กับท่านเอลิซ่าสักหน่อย แล้วข้าจะไปยึดนางได้ยังไง ! อีกอย่าง ท่านเอลิซ่าไม่ใช่ของเล่นนะ !!"
 
เด็กหญิงชนเผ่าชิรูและเด็กชายชาวนากำลังแก่งแย่งดึงตัวฉันไปในทิศทางของพวกเขาและถกเถียงกัน ก็นะ ว่าง่าย ๆ ว่ามันก็คือความไม่ลงรอยกันของพวกเด็ก ๆ 
 
ตัดสินจากความเห็นของพวกเขาแล้ว ดูเหมือนว่าการที่ฉันมาพักอาศัยที่กระโจมด้วยจะทำให้พวกเขาจะติดอกติดใจฉันกันเกินไปเล็กน้อยแล้วล่ะ
 
ฉันคิดว่าตัวเองได้ทำเรื่องไม่ดีไปเสียแล้วแฮะ คิดดูแล้ว นี่มันก็เหมือนเป็นการแบ่งแยกนี่นะ ? ถ้าฉันไม่รีบเผ่นไปล่ะก็ ดูเหมือนว่าคงจะมีเด็กเป็นโขยงติดหนึบเช่นนี้ทุกวันจากทั้งสองทาง มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย และมันก็ เอ่อ เจ็บด้วย
 
"ถ้างั้นตั้งแต่นี้ไปท่านเอลิซ่าจะมาอยู่ที่กระโจมตูข้า !"
 
"เลิกไร้สาระได้แล้ว เรกะ ! เป็นหัวหน้าเผ่าต่างหากที่ตัดสินว่าท่านเอลิซ่าจะพักที่ใด"
 
เด็กชายลูกชาวนารวบตัวฉันไว้ด้วยแขนโอบรอบท้องของฉันจากด้านหลัง ผู้ที่พูดด้วยสำเนียงถิ่นเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะชื่อว่า เรกะ เพราะฉันไม่มีปฏิสัมพันธ์กับเด็กเกษตรกรในกระโจมอื่น ๆ มาก่อน ฉันจึงไม่รู้จักเขา ส่วนเด็กหญิงที่ฉุดรั้งฉันไว้ฉันเป็นเด็กหญิงชนเผ่าชิรูมีชื่อว่า ทีร่า ที่ตอนนี้อยู่ข้างหน้าฉันด้วยแขนที่พันรอบคอของฉันไว้ เธอมักรับหน้าที่คอยช่วยเหลือดูแลฉัน แม้ว่าพวกเขาจะโต้เถียงกัน แต่มันก็ดูคลับคล้ายเป็นการหยอกล้อกันเสียมากกว่า ดังนั้นฉันจึงคิดว่าพวกเขาก็ไปด้วยกันได้ดีนี่นา แต่ว่านะทำไมพวกเขาต้องมาเดือดพล่านโดยมีฉันเป็นศูนย์กลางด้วยเล่า ?
 
นี่มันถึงเวลาที่ฉันควรจะถอยและบอกว่าเลิกแก่งแย่งฉันกันได้แล้วซินะ ? ฉันเพียงแค่จมไปกับความคิดและละเลยกับความจริงเบื้องหน้านิดหน่อย แต่ฉันก็เริ่มสลดใจขึ้นมาเมื่อภาพเบื้องหน้าของฉันมันเริ่มจะมืดลง
 
ฉันรู้สึกถึงความเย็นเยียบในหัวในที่สุด ผนวกกับความเจ็บปวดที่สั่นเทิ้ม อั่ก คอของฉัน ท้องของฉัน มันเจ็บไปทั้งหมดจากการถูกรัดไว้
 
หะ หรือฉันจะต้องตายแบบนี้น่ะเหรอ ? ตายจากการหายใจไม่ออกเพราะถูกเด็กหญิงที่โตกว่าฉันสักปีหรือสองปีที่พยายามดึงหัวของฉัน หรือว่าจะตัวขาดตายกันนะ...........
 
"เฮ้ย พวกเจ้าหยุดกันได้แล้ว เรกะ ทีร่า ! ท่านเอลิซ่าหน้าซีดหมดแล้ว !"
 
ทันใดนั้นเอง เด็กชายก็ฝ่าเข้ามาในวงล้อมของเด็ก ๆ ที่อยู่รอบตัวฉัน ฉันเกือบจะเห็นเขาเป็นดั่งวีรบุรุษ​ที่ลงมาจากฟากฟ้าทันเวลาพอดี เขาแยกแขนของทั้งเรกะและทีร่าออกจากฉัน และมะเหงกใส่ทั้งสอง เขาสูงเท่ากับทีร่า และเรือนผมสีฟ้าเทาของเขาพลิ้วไหว — โอ๊ะ หมอนี่คุ้น ๆ แฮะ
 
"........อัสรัน ?"
 
พอพึมพำชื่อที่ฉันได้รู้จากวันก่อน เขาก็หันขวับมายังฉัน บนใบหน้าของเขาดูจะแปลกใจอย่างไร้เดียงสา ตระหนกว่าฉันจำเขาได้
 
"ท่าน..... ท่านจำชื่อข้าได้ด้วย ?"
 
"แน่นอน นอกเหนือจากนั้น ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า เจ็บบรมเลย"
 
"มันน่าจะยิ่งกว่าเจ็บนะ ท่านหน้าซีดเผือดอย่างร้ายกาจเชียว"
 
ฉันเพียงมองสีหน้าประหลาดใจของเขาและยักไหล่ มันก็เจ็บเพียงพอที่ฉันเตรียมใจตายได้แล้วล่ะน่ะ ตอนนี้ฉันมองเขาในระยะใกล้ขึ้น จากนั้นเขาก็ยักยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์และดึงแขนเสื้อของฉันอย่างระมัดระวัง เมื่อฉันสังเกตว่าเขาทำอะไร อัสรันก็เริ่มดุและตำหนิทีร่า ที่สงบลงแล้วและท่าทางรู้สึกผิด เช่นเดียวกับเด็กชายที่สูงพอ ๆ กับฉันและตัวเล็กกว่าทีร่าเล็กน้อย
 
งั้นนี่ก็คงจะเป็นเด็กถูกเรียกว่า เรกะ ขณะที่เขาส่งสายตาไปรอบ ๆ อย่างประหม่า และเอ่ยขอโทษต่อฉันพร้อมกับทีร่า
 
"ข้าขอโทษด้วยจ้ะ ท่านเอลิซ่า........."
 
"ราข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วฮะ ท่านเอลิซ่า..........."
 
ด้วยท่าทีการขอโทษของทีร่าและเรกะ เด็ก ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ก็ดูจะฟื้นคืนสติเช่นกัน และพวกเขาทั้งหมดก็ดูจะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำลงไป
 
อ้า ดวงตาบางคู่ก็เริ่มมีน้ำคลอ เอิ่ม ว่ายังไงดีล่ะ ตอนนี้ฉันเริ่มที่จะรู้สึกว่าเป็นตัวฉันเองที่ผิดแทนซะแล้วซิ ก็นะ ตั้งแต่แรกแล้ว มันก็เพราะว่าฉันไม่ได้คิดห้ามปรามพวกเขาด้วยนั่นแหละ
 
"มะ ไม่หรอก........ ข้าเองก็ต้องขอโทษ​ต่อพวกเจ้าเช่นกัน ทั้งที่ข้าได้ทำอะไรที่หายากให้ได้เห็นกัน แต่มันก็ไม่ยุติธรรมจริง ๆ ที่ข้าไม่ได้เรียกเด็ก ๆ จากกระโจมอื่นมาร่วมด้วย"
 
ฉันจำคำของเรกะที่โต้เถียงก่อนหน้านี้ได้ และก้มศีรษะขอโทษสะท้อนใจตัวเอง ถ้าใครสักคนมีของเล่นใหม่และน่าสนใจมาแบ่งปันเพื่อนคนอื่น ๆ มากมาย ยกเว้นคุณ อ๋า มันก็แหงล่ะที่จะรู้สึกว่าถูกทิ้งน่ะ
 
ตัวต้นเหตุของการทะเลาะกันแต่ต้น เรกะและทีร่า รวมไปถึงอัสรันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงขอโทษพวกเขา และเมื่อพวกเขาหันกลับมายังฉันอีกครั้ง ทีร่าก็แลบลิ้นเผล่ให้กับฉันอย่างก๋ากั่น ขณะที่อัสรันยิ้มเหยเก และเรกะดูจะมีความสุขมากด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา
 
"คราหน้าหากข้ามีเรื่องสนุกใด ๆ ข้าจะเรียกพวกเจ้ามาด้วยแน่นอน ข้าจะพูดคุยกับเธโอและถามดูว่าหากข้าจะสามารถพักที่กระโจมของลูกชาวนา​ได้ด้วย นั่นจะมีปัญหาหรือไม่ ?"
 
ขณะที่เรกะดูเบิกบานมากอย่างที่คาด เขาก็หันไปยังเด็ก ๆ เกษตรกร​คนอื่น — หนึ่งในคนที่ตำหนิว่าลำเอียงก่อนหน้านี้ — และพยักหน้าร่วมกัน จากนั้นเขาก็หันกลับมายังฉันและตอบ "เยี่ยมเลย !" ดูเหมือนว่าแม้เรกะจะตัวเล็ก แต่เขาก็คงจะเป็นหนึ่งในหัวหน้าของเหล่าเด็ก ๆ ลูกหลานเกษตรกรนะ
 
"มิคาดคิดว่าท่านเอลิซ่าจะขอโทษต่อผองข้า แต่ถ้าหากท่านเอลิซ่าอยากจะมาเล่นด้วยกัน นั่นก็เยี่ยมไปเลย ผองข้าจะคืนดีกับเด็กชนเผ่าชิรู"
 
ขณะที่เรกะฉีกยิ้มกว้าง ทีร่าก็กล่าวขอโทษเขาเช่นกันในฐานะหัวหน้าของพวกเด็กชนเผ่าชิรู และพวกเขาก็สวมกอดกันในท้ายที่สุด นี่เป็นวิธีการคืนดีกันอย่างนั้นสินะ
 
ทั้งคู่ยังก้มศีรษะเมื่ออัสรันเข้าไป​ตำหนิสั่งสอนพวกเขา เมื่อวันก่อนยังคงมีการถกเถียงเรื่องชนชั้นระหว่างพวกเขาอันเป็นสิ่งหลงเหลือมาจากอาร์โทลัส แต่ดูเหมือนว่าสิ่งเหล่านั้นจะยังไม่ได้ฝังแน่นและพวกเขาก็เป็นเด็กที่รับฟังเหตุผลด้วย ก็นะ ฉันทำได้เพียงยิ้มแหยขณะที่ตัวเองมีสภาวะจิตใจที่โตกว่าพวกเขาเล็กน้อย แต่ภายนอกฉันก็ยังคงอายุพอ ๆ กับทีร่าและเด็กคนอื่น ๆ เนี่ยสิ
 
".......เรกะ เอ่อ เจ้าเลิกใช้คำว่า 'เด็กชนเผ่าชิรู' ได้หรือไม่ ? สำหรับพวกเราทั้งหมดนี้ ไม่ว่าจะเป็นชนเผ่าชิรูหรือชนชั้นล่าง มันก็ไม่มีอยู่อีกแล้ว ตอนนี้เราต่างก็เป็นชาวอัร์คเซีย และเป็นพลเมืองแห่งคาลเดียกันทั้งนั้น"
 
อัสรันมองไปรอบ ๆ และกล่าวกับเรกะด้วยสีหน้าซับซ้อน มันดูเหมือนเช่นสีหน้าของเขาเมื่อวันก่อน นี่เขาเข้าใจความหมายของฉัน เห็นด้วยกับฉัน และทำตามความตั้งใจของฉันอย่างนั้นหรือ ?
 
".......อื้อ เข้าใจล่ะ ข้าจะไม่เรียกแบบนั้นอีกแล้ว"
 
ฉันไม่แน่ใจว่าเรกะเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนแล้วรึเปล่า เขาเหลือบมองมายังฉันและพยักหน้าให้อย่างยินดี



NEKOPOST.NET