[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 9 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.9 - ปราชญ์เทพ, ร่วมฝึกดาบ


เช้าวันต่อมา หลังจากการซ้อมสุดเลวร้าย

พี่เรค บิฟเกล แล้วก็ชั้น มารวมตัวที่หน้าบ้าน พร้อมฝึก

ดูเหมือนบิฟเกลที่สายเมื่อวาน วันนี้มาไว

(เมื่อวาน พ่อจับตัวบิฟเกลที่หนีไปมา แล้วพี่บิฟเกลแกก็บอกยอมแพ้ 5 ทีรัวๆ, เล่นเอาเราตะลึงเลย)

พ่อเห็นเราแล้วก็พยักหน้า

"เอาล่ะ, ทุกคนมาแล้ว! เริ่มฝึกกัน! ก่อนอื่น, ทุกคนหวดดาบ 100 ที!"

แล้วเราก็จับดาบ เริ่มฝึกเหวี่ยงดาบกัน

ไม่รู้ว่าเป็นการฝึกที่มีเลศนัยอะไรแอบแฝง ชั้นจึงลองเลียนแบบพี่เรค, ฟันทแยงมุม

การต่อสู้เวทมนต์ ไม่ได้หมายความว่าใช้เวทมนต์สู้อย่างเดียว, การสู้ระยะประชิดก็สำคัญ

การฟันด้วยดาบเวทอย่างรุนแรง ซึ่งเสริมด้วยเวทบัพหลากหลายชนิด เป็นจุดถนัดของชั้น

ชั้นฟันเฉียงๆหลายต่อหลายทีในอดีตชาติ, นับจำนวนครั้งที่ใช้ในการต่อสู้จริงไม่ถูกเลย

เพราะรู้พื้นฐานแล้ว เลยเอาความรู้มาใช้กับร่างกายตอนนี้ในการฝึก

"บิฟเกล, ตั้งท่าผิดแล้ว, ทำแบบนี้เซ่!"

"เรค, เหวี่ยงดาบได้ดีขึ้น, แต่ส่วนตรงนี้ยังไม่ไหว! ลดช่วงระยะห่างอีกซิ!"

พ่อแนะนำเมื่อเราฝึกเหวี่ยงดาบ

พ่อมาหยุดตรงหน้าชั้น

"ส่วนมาติ...."

พ่อเงียบไป

".....ไม่มีอะไรจะแก้ไขแฮะ, ดาบไม่หนักรึ?"

"ไม่หรอก เท่านี้กำลังดี"

สิ่งสำคัญคือไม่ใช่การถือดาบหนักๆ แต่เป็นการถือดาบน้ำหนักกำลังเหมาะ

เพราะชั้นเปลี่ยนน้ำหนักสิ่งของตอนนี้ไม่ได้, เลยเสริมพลังร่างแทน

เพราะงั้นการที่ดาบฝึกหนัก จึงหมายความว่าแค่ใช้พลังเวทปรับเสริมร่างกายให้มากขึ้นก็พอ

อาจจะยากสำหรับผู้ที่ควบคุมการเสริมพลังร่างกายได้ไม่ดี, แต่สำหรับชั้นในตอนนี้ สบายบรื๋อ

"งั้นรึ งั้นฝึกเหวี่ยงดาบต่อ.... เอ๋? ถ้ามันสมบูรณ์แบบยังงี้, คงไม่ต้องฝึกเหวี่ยงดาบแล้วกระมัง?"

...อืมม

จะว่าไป มันก็จริงนะ

ชั้นเริ่มชินกับร่างกายแล้วด้วย, ตอนนี้จึงใช้เสริมพลังร่างกาย กับ 【อัดเวท】 ได้ง่ายๆ

อยากจะเพิ่มพลังกายพื้นฐานกับพลังเวท

เลยอยากเข้าป่าล่าสัตว์เพิ่มพลังเวท แต่....

"ถึงมาติจะอัจฉริยะแค่ไหน ก็ต้องมีจุดอ่อนมั่งล่ะน่า! ก่อนอื่นต้องหาจุดอ่อน!"

ก็นั่นสินะ ตอนนี้เป็นเวลาฝึกดาบนี่

และชั้นอาจจะมีจุดอ่อนอะไรด้วยก็เป็นได้

ถ้าจำไม่ผิด ชั้นจับดาบครั้งแรกเมื่ออายุ 120, หรือก็คือ ใช้เวทได้ดีแล้วในตอนนั้น

แน่นอน ว่าชำนาญดาบแล้ว เวทก็ไม่ได้หายไปไหน

ความคิดที่จะต่อสู้โดยจำกัดตัวเองให้ใช้แค่ 【อัดเวท】 จึงไม่เคยมีในหัว

"แต่, ยังไงล่ะ?"

ส่วนมาก จะเรียนรู้การเคลื่อนไหวที่ถูกได้ในการต่อสู้จริง

ชั้นในตอนนี้ไม่มีเวลาสร้างเครื่องจำลอง ซึ่งใช้เวลาทำหลายปีในชีวิตชาติก่อนด้วยสิ

"แน่นอน โดยการสู้กับชั้น, จะได้เป็นการฝึกที่ดีของชั้นด้วย, ถ้าในเมืองหลวงคงต่างกัน แต่ที่แถวนี้ไม่มีคู่ฝึกที่ดีเหมือนมาติแล้วล่ะนะ"

ฝึกกับพ่อรึ, ก็น่ายินดี

"เราไม่ดีพอเป็นคู่จริงๆด้วยสินะ...."

พี่เรคเศร้าเมื่อได้ยิน

"อย่าเข้าใจผิดไป นี่เพราะมาติพิลึกเกินไปต่างหาก, ระดับของเรคนี่ผ่านการสอบเข้าโรงเรียนฝึกอัศวินได้ง่ายๆแล้วนะรู้มั้ย?"

แล้วพี่ก็ได้รับคำชมให้กำลังใจ.... แต่ชั้นโดนว่าเป็นตัวพิลึกซะงั้น เศร้าเลยแฮะ

อ้อ, โรงเรียนฝึกอัศวินนั้น เป็นที่สำหรับหัวกะทิ ของโลกนี้

ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเวทมนต์ แล้วก็ฟังดูเข้มๆ เลยไม่อยากไปยุ่งแฮะ

"เอาล่ะ, ก่อนอื่น ถือซะว่าดาบจะฟาดลงมาตรงๆที่หัว! เอาล่ะนะ!"

"เดี๋ยวสิ"

ชั้นหยุดพ่อที่ตะโกนพุ่งเข้ามา

จะประกาศแผนลุยก่อนพุ่งเข้ามาทำไมกัน

"ตะโกนทางดาบออกมาก่อน จะมีประโยชน์อะไรล่ะ!"

ท่าดาบมีเพื่อรับมือการเคลื่อนไหวศัตรูอย่างพลิกแพลง

ปกติจึงเปลี่ยนท่ากันโดยขึ้นกับการเคลื่อนไหวของศัตรู, แต่นั่นคือกรณีที่อ่านทางอีกฝ่ายขาดแล้ว ไม่ใช่ว่ารับฟังจากแผนลุยที่ศัตรู ประกาศมา

"แต่ว่า ไม่งั้นจะยากไ..."

"การต่อสู้จริง, ไม่มีใครตะโกนบอก 『จะฟาดลงมาตรงๆ!!』 แล้วทำตามนั้นหรอก ใช่มะ?"

"ก็จริงนะ, แต่ว่า... ไม่สิ สังหรณ์ใจว่ามาติคงทำได้......งั้นก็ลุยนะ!"

"โอ้!"

 


 

--30 นาทีต่อมา

"....หาจุดอ่อนไม่เจอเลย...."

"มาติไม่ใช่แค่ระดับอิจฉริยะแล้วนะเนี่ย...?"

สุดท้าย, ก็หาจุดอ่อนวิชาดาบของชั้นไม่เจอ

เนื่องจากกำลังกายกับพลังเวทยังไม่เยอะ จึงแพ้ในการดวลวัดพลัง, แต่นั้นคือความอ่อนของร่างกาย ไม่ใช่จุดอ่อนวิชาดาบ

นั่นจึงไม่ใช่ปัญหา เพราะฝึกไปก็เพิ่มพูนได้

"ข...ขี้โกง! มันหลอกลวงอะไรซักอย่างแน่ๆ!"

"เอาอีกแล้วรึ?"

"ม...มันต้องใช้วิธีสกปรกแน่ๆ!"

บิฟเกลไม่ยอมรับว่าแพ้วิชาดาบชั้น เลยเริ่มตะโกนอะไรแปลกๆอีกแล้ว

บิฟเกลเอ๋ย อันนั้นเรียกว่าคำตอบไม่ได้หรอกนะนาย

"บิฟเกลคิดยังงี้รึ... รู้รึเปล่าว่าวิธีง่ายที่สุดในการหาว่าอีกฝ่ายโกงยังไง คือลองสู้ดู, ถ้ายืนยันว่ามาติโกง ก็มาสู้--"

"คิดไปเองจ้า"

แล้วพี่แกก็แก้ตัวทันควัน, รู้จักยางอายมั่งไหมเนี่ย....

หยุดคิดเรื่องไอ้นี่เถอะ, ไม่ดีต่อสุขภาพจิตเลยฟ่ะ, คิดถึงเรื่องสนุกๆ สนุก........

....นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

"จริงสิ พ่อ"

"อะไรรึ มาติ?"

"เคยบอกว่าถ้าเรียนวิชาดาบแล้วจะออกจากหมู่บ้านได้, แปลว่าชั้นไปได้แล้วสินะ?"

น่าเสียดาย ที่อาณาเขตฮิลเดสไฮเมอซึ่งอาศัยอยู่ในตอนนี้ ไม่เหมาะต่อการฝึกเวทมนต์--

นี่คือเหตุผลที่ชั้นสร้างเพื่อหลอกตัวเอง

จริงๆคืออยากออกไปดูโลก

ถึงจะรับความทรงจำจากชาติก่อนมา, แต่ 6 ขวบก็คือ 6 ขวบ เป็นช่วงอายุที่สนใจและอยากออกไปผจญภัยข้างนอก

"ก... ก็จริงที่พลังตอนนี้ดีพอแล้ว, แต่ไม่คิดว่าเร็วไปหน่อยรึ?"

"ผมเองก็ว่างั้นนะ"

แต่โดนคัดค้าน

มันก็ถูก ปล่อยเด็ก 6 ขวบออกไปนอกเขตคนเดียว อาจจะเร็วไป

"ใช่! ไปเลย! ไสหัวไปซะ, ชิ้วๆ ไปเดี๋ยวนี้เลย"

บิฟเกลเห็นด้วยอย่างน่าประหลาด

หยุดเถอะ, บิฟเกลเห็นด้วยแบบนี้ ทำเอาชั้นเห็นว่าคิดอ่านอะไรผิดพลาดซะแล้วสิ

"แค่ต่อสู้เป็น ใช้ชีวิตไม่ได้หรอก, อย่างน้อยซักอายุ 15.....ไม่สิ 12 ขึ้นอยู่กับเงื่อนไข, นี่มากสุดที่ยอมได้แล้ว"

"เงื่อนไข?"

จะให้ชนะพ่อในการแข่งดาบรึ

ถ้าเป็นแบบนั้น ซักสองปีก็คงได้--

"ต้องผ่านการสอบเข้าโรงเรียนราชที่ 2 แบบนักเรียนทุน"




NEKOPOST.NET