NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.84 - ปราชญ์เทพ, ซ่อมแซม


"....อิริส"

"อื๋ม!"

ชั้นว่ากับอิริสที่ยืนอยู่กลางหลุมอุกกาบาต

"สอบจบแล้ว, แล้วก็ผ่านแน่ๆ ไม่ต้องห่วง"

"เย้! ...แต่พังซะแบบนี้.. จะเป็นไรรึเปล่านะ?"

"คิดว่าไม่เป็นไรเหรอ?"

"สภาพแบบนี้ ฉันก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอก...."

"มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่สนใจเรื่องพวกนี้น่ะ"

...พูดตามตรง, ชั้นเองก็ไม่สนใจหรอก ว่าสนามโรงเรียนจะกลายเป็นหลุมเป็นบ่ออะไร

ขนาดการทดลองเวทแบบสุ่มๆ ยังทำให้เกิดหลุมอุกกาบาตได้เลย

หรือพูดให้ถูก ในการต่อสู้จริง หายากที่จะยืนกันอยู่บนพื้นเรียบราบ, เลยรู้สึกว่าเป็นหลุมเป็นบ่อแบบนี้ สภาพสนามจะเหมาะกับการฝึกมากกว่า

"ดังนั้น ชั้นเลยต้องซ่อม"

"เอ่อ, ให้ช่วยไหม?"

"ฟุมุ... อย่าเลย, ไม่ต้องหรอก"

รู้สึกว่าถ้าอิริสช่วย สถานการณ์จะแย่กว่าเดิม

แต่ไหนแต่ไร ก็มีหลุมอุกกาบาตแค่สองหลุม ที่กว้าง 30 เมตรและลึก 10 เมตร ลงไปในสนามโรงเรียน

แค่ชั้นคนเดียวก็ซ่อมได้สบายมาก

"สำหรับตอนนี้, อิริส ห้ามใช้เวทเว้นแต่จะเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน หรือเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ หรือในการสอบ"

"ข...เข้าใจแล้ว! ขอโทษด้วย, ความผิดฉันเอง!"

...อืม, แต่สภาพร่างกายไม่ดีเลยนะ

ช่วงนี้, ให้อิริสเป็นนักสู้สายกายภาพไปก่อน ขณะที่อยู่ในโรงเรียน

ครูๆคงไม่ยอมให้เข้าร่วมเรียนเวทมนต์อยู่แล้วด้วยแหล่ะ

แต่ว่านะ, มนุษย์สามารถใช้เวทเสริมแรงกายได้

จึงเพิ่มแรงกายขึ้นสู่ระดับปลอดภัยได้ ตราบเท่าที่ไม่คิดเรื่องการสิ้นเปลืองพลังเวท

ส่วนพลังเวทอิริสนั้น แทบจะเหมือนไร้ขีดจำกัด เลยไม่สนใจเรื่องนี้ และแสดงพลังสุดถึกออกมาได้

คิดๆดูแล้ว ชั้นก็เดินรอบสนามโรงเรียน พลางซ่อมด้วยเวทดิน

ชั้นต้องเดินรอบๆ เพราะระยะของตราที่ 4 มันสั้นไง

การซ่อมแซมจบลงใน 5 นาที

"ผู้อำนวยการ ซ่อมได้พอใจแล้วนะ?"

"แน่นอน ไม่มีปัญหาอะไรเลย... แต่ซ่อมในห้านาที ทั้งที่พังเละซะยังงั้นเนี่ย..."

"ก็ไม่ได้ต่างกับตอนชั้นสอบคราวนั้นนี่นา, เพียงแค่กว้างกว่าหน่อยเท่านั้น"

"นี่รู้มั้ยว่านักเวทในโลกนี้ต้องดิ้นรนแค่ไหนถึงจะทำขนาดนั้นได้... โดยเฉพาะวิศวกรเวท ถ้าได้เห็นที่ทำแบบเมื่อกี้แล้วคงเป็นลมแหงๆ"

"แบบนั้น ก็จะปลุกขึ้นมาสอนเวทไร้ร่ายให้เลย"

เอาเหอะ ชั้นไม่ว่างมาสอนเองหรอก เลยจะทิ้งให้ครูจัดการไป

"...แล้ว, การหาวัตถุดิบทำบาเรีย คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"

"ไปได้สวย....ก็อยากจะพูดงั้นหรอก, น่าเสียดาย ที่เรายังขาดแคลนบางอย่าง"

ว่าแล้วไง

ก็พอเดาได้หรอก

"ขาดตรารุ่งโรจน์สินะ"

"...คาดหมายไว้อยู่แล้วรึ ใช่แล้ว คืบหน้าไปไม่ถึงเป้า"

แต่ไหนแต่ไร ก็มีตรารุ่งโรจน์อยู่ไม่มากในโรงเรียนที่สอง

เพราะเราต้องมีเยอะๆ จะได้ช่วยกันถลุงแร่ทำโลหะ, เลยคิดอยู่แล้วว่าแค่รวบรวมตรารุ่งโรจน์มือใหม่มาทำ คงได้ผลงานไม่ถึงเป้า

ชั้นจึงคิดวิธีจัดการไว้แล้ว

"แล้วแผนที่เราพูดกันล่ะ?"

"เกี่ยวกับโรงเรียนที่หนึ่งรึ?"

"ใช่"

ก็คือ สอนเวทไร้ร่ายให้โรงเรียนที่หนึ่ง เพื่อแบ่งเบาภาระงาน

แม้อาจจะไม่มีประสิทธิภาพเท่านักเรียนโรงเรียนที่สอง แต่ก็น่าจะทำงานถลุงแร่ได้ แม้จะเพิ่งได้รับการสอน

เหนือสิ่งอื่นใด จำนวนมันต่างกันมาก

โรงเรียนที่หนึ่ง มีนักเรียนพอๆกับโรงเรียนที่สอง, แต่ฟากนั้น เป็นตรารุ่งโรจน์กันหมดเลย

"เราเจอกับความยากลำบากนิดหน่อย ผู้อำนวยการโรงเรียนที่หนึ่งกับเหล่านักเรียนออกจะคัดค้าน ดูเหมือนจะไม่ยอมรับกันว่าตรารุ่งโรจน์ไม่เหมาะแก่การต่อสู้"

"แต่เด็กโรงเรียนที่หนึ่ง ก็เห็นตราอื่นพิชิตตรารุ่งโรจน์ได้อย่างทันทีแล้วนี่นา?"

"มันแก้ตัวกันว่ามาติอัสโหดเกิน จึงไม่เกี่ยวอะไรกับตรา, อันนี้ก็ออกจะเห็นด้วยอยู่หรอก... แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับ, วันก่อน ผู้อำนวยการโรงเรียนที่หนึ่ง ก็ขอให้มีการประลองใหม่ด้วย"

"ประลองใหม่?"

"ใช่ มันแย้งว่าการแข่งเป็นโมฆะเพราะมีปีศาจมายุ่งย่าม"

...อ้อ จะประลองใหม่รึ

ได้เลย

ชั้นคิดอะไรดีๆออกแล้ว

"เอาสิ....ประลองใหม่"

"...ปกติ เราก็ไม่รังเกียจหรอก... แต่เรากำลังอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ไม่มีเวลาไปยุ่งกับพวกบ้าบอหรอกนะ?"

"ก็เพราะงั้นล่ะ เราเลยจะปิดปากมันให้หมดเลยโดยใช้การแข่ง"

พวกนั้นดูเหมือนจะไม่อยากยอมรับจุดอ่อนของตรารุ่งโรจน์

ก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจหรอก, ดูถูกตราไร้ค่าไว้ซะขนาดนั้น แต่จู่ๆโดนบอกว่าตรารุ่งโรจน์ต่างหากที่อ่อนแอเนี่ย

เพราะงั้น ชั้นเลยจะทำให้มันชัดไปเลย พวกมันจะได้ไปฝึกผลิตของอย่างหมดข้ออ้างซะที

"...ปิดปากมันให้หมด? จะเป็นไปได้รึ?"

"ได้สิ....แต่ต้องเปลี่ยนเงื่อนไขนิดหน่อย อีกฝ่ายจะได้แก้ตัวไม่ออก"




NEKOPOST.NET