[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 8 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.8 - ปราชญ์เทพ, รู้ถึงความถดถอยของวิชาดาบ


ชั้นรู้แล้ว ว่ามันทำอะไร, มันกำลังซื้อเวลาโดยการแกล้งทำเป็นเจ็บปวด

งั้น ชั้นก็ต้องจู่โจมต่อเนื่อง

บิฟเกลมันจะยอมแพ้ก่อน หรือร่ายเวทใหญ่ได้เสร็จก่อน, เป็นการแข่งเช่นนี้ล่ะ

เข้าใจขึ้นมา, ชั้นจึงเริ่มหวดใส่บิฟเกลอีก ด้วยดาบไม้

--ทว่า บิฟเกลเอาแต่มองอย่างหวาดกลัวและเจ็บปวด, ไม่มีทีท่าว่าจะใช้เวทมนต์เลย

มาถึงขั้นนี้, ชั้นว่ามันชักน่าสงสัย เลยลดการเสริมพลัง และใช้  【ตรวจจับพลังเวท】 ซึ่งสามารถตรวจจับเวทมนต์ได้ทุกแบบ ตราบเท่าที่ไม่ได้ถูกซ่อนไว้อย่างดี     能動魔力探知

ปฏิกิริยาเวทในระยะที่ตอบสนอง --ไม่มี

"มาติ หยุดเถอะนะ"

พ่อบอกชั้น ขณะที่ชั้นยืนยันผลของการตอบสนองเวท

พอดูอีกที, บิฟเกลก็เป็นลมน้ำลายฟูมปากไปแล้ว

"....นี่บิฟเกลทำอะไรอยู่รึ?"

"โดนมาติอัดเละสลบไปไง"

"ไม่ใช่ว่าแกล้งเปิดช่องโหว่เหรอ?"

"ไม่ใช่แกล้ง แต่เสียสมดุลล้มไปจริงๆ"

....บิฟเกล อ่อนหัดขนาดนี้เลยรึ

อ้อ บรรลุสัจธรรมแล้ว ว่าพ่ออยากจะสื่อถึงอะไร

"เข้าใจล่ะ! สามัญสำนึกที่พ่ออยากบอกก็คือ คนที่ฝึกแล้ว แต่ฝีมือยังไม่เอาอ่าวแบบบิฟเกล ก็มีอยู่ในโลกด้วย!"

"เด็กคนนี้สิ้นหวังแล้ว! ห่างจากคำว่าตรัสรู้ไปไกลโข!"

....อ้าว, ไม่ใช่เหรอ

"งั้นอยากจะบอกอะไรกันแน่?"

"พลังของบิฟเกลไง"

งั้นก็เข้าใจถูกแล้วนี่นา

มีตรงไหนที่ผิดไปล่ะ

"ไม่ใช่ว่าบิฟเกลอ่อนแอหรอกนะ, กลับกัน ในรุ่นๆเดียวกัน ออกไปในทางเก่งด้วยซ้ำ"

....เอ๋?

"บิฟเกลนี่, ออกไปในทางเก่ง?"

"ใช่"

"แต่ว่านะ, พ่อ...."

บิฟเกลเทียบกับพลังของคัสโตลพ่อเราไม่ได้เลย

จะพูดว่าพ่อเราสามารถเอาชนะบิฟเกล 100 คน ได้อย่างไร้รอยแผล ก็ไม่เว่อร์เกินจริงเลย

"ถึงจะพูดอวยตัวเองก็เหอะ, แต่ชั้นแข็งแกร่งนะ"

ยังไงดีล่ะ [แข็งแกร่ง] กับ [เก่ง]  รึเนี่ย

"งั้นที่อยากจะบอกคือ...."

"พลังของมาติมันผิดปกติอย่างชัดเจน, คงไม่มีใครในรุ่นต่ำกว่า 15 ปี ที่ชนะเจ้าได้แน่"

ล้อเล่นน่า, ต่อให้ชั้นมีความรู้ก็เถอะ แต่นี่ร่างกายเด็ก 6 ขวบที่ไม่เคยฝึกฝนมาก่อนนะ

หรือว่าวิชาดาบเองก็ถดถอยไปด้วยกันกับเวทมนต์?

ไม่สิ นักรบแบบพ่อคงไม่เกิดขึ้นมา หากว่าวิชาดาบในโลกนี้ถดถอยไปขนาดนั้น

แล้วถ้าถดถอยไปขนาดนั้น พ่อน่าจะไปเปิดสำนักสอนดาบ มากกว่ามาเป็นผู้ปกครองเขตนะ

ยิ่งกว่านั้น

พฤติกรรมบางอย่างของพ่อ ก็ไม่ตรงกับคำอธิบายนัก

"จะว่าไปนะพ่อ"

ชั้นตัดสินใจถามดู

"ว่าไง?"

"ที่ตกลงตามที่บิฟเกลว่าก่อนแข่ง.... ทำไมล่ะ?"

"อ้อ เดิมกะจะหยุดตอนเห็นว่าถูกยำข้างเดียวแล้ว แต่บิฟเกลมันขุดหลุมฝังตัวเองนัก เลยให้ทำตาามใจไปเลย"

อ้อ, ไม่ต้องออมมือ กับไม่มีกรรมการ ก็คือขุดหลุมฝังตัวเองนี่นะ

"เอาเถอะ, คงเป็นบทเรียนที่ดีให้บิฟเกล ถ้าทำให้ความคิดอ่านเปลี่ยนได้ก็คงดี...."

พ่อหยุดว่า

บิฟเกลซึ่งสลบไป เริ่มลืมตาขึ้น

"บิฟเกล มีอะไรจะพูดไหม?"

บิฟเกลตอบสนองคำถามพ่อทันที

"มันต้มตุ๋น! ไม่มีทางที่ตราไร้ค่าจะชนะข้าได้หรอก! ไอ้นี่มันโกง! พ่อ, ลงโทษมันเลย!"

เพิ่งฟื้นมาก็ร่าเริงแล้วนะ

พ่อยิ้มแห้งๆเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

แม้ชั้นไม่ได้ใช้เวทอ่านใจ ก็เหมือนได้ยินพ่อเลยว่า 'ไอ้เจ้านี่, ต้องทำอะไรซักอย่างแล้วสิ'

ไม่ๆ, บางที 'ไอ้เจ้านี่, เกินกว่าจะเยียวยาแล้ว' น่าจะถูกต้องกว่าไหม?

พ่อพูดกับบิฟเกลโดยมีท่าทีแบบนั้น

"งั้นรึ มาติโกงงั้นรึ?"

"ใช่แล้ว!"

พ่อที่ได้ยิน ก็ยิ้มหัวเราะ

"งั้นเจ้าก็จับตาดู ระวังการโกงให้ดีในการซ้อมครั้งต่อไป, ชั้นเองก็จะดูให้ดีด้วย สู้กันอย่างยุติธรรม"

"เอ๋? ทำไมต้องสู้อีกล่ะ...."

"อะไรกัน ก็เจ้าเสนอเองนี่ ว่าแข่งกัน 5 ครั้งน่ะ?"

พ่อต้อนบิฟเกลที่ตื่นตระหนก--

ไม่สิ เรียกว่าบิฟเกลไปลงหลุมที่ตัวเองขุดไว้จะดีกว่า

"แต่เอาจริงๆนะ, บิฟเกลยังไม่ได้บอกยอมแพ้เมื่อกี้ใช่มั้ย? ดีจังนะ บิฟเกล เจ้ายังไม่แพ้--"

บิฟเกลหนีไปซะแล้ว




NEKOPOST.NET