NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.79 - ปราชญ์เทพ, ชักชวน


"ฝูงมอนที่เมืองหลวง!? แบบนั้นก็หายนะสิ!"

"เราต้องรีบกลับไปอพยพทุกคน--"

"เดี๋ยวก่อน ไม่ต้องตระหนกไป, พลังเวทมันระส่ำระส่ายจากการระเบิดเมื่อกี้ แล้วจุดปะทุก็คงขยับไป 10 กิโลเมตรห่างจากเมืองหลวง"

ชั้นให้ทั้งสองสาวซึ่งได้ยินว่ามอนปะทุที่เมืองหลวงเย็นใจลง

"แต่ ฝูงมอนขนาดใหญ่ไม่ใช่เหรอ!? ห่าง 10 กิโลเมตรมันไม่ต่างอะไรกันเลยนี่นา! ถึงจะวางกำลังป้องกันรอบเมือง...."

"ถึงจะบอกว่าเป็นฝูง แต่มันก็ไม่ได้มากมายอะไรน่า"

จำนวนมอนที่ออกมาจากเวทนี้ ขึ้นอยู่กับความเข้ากันของผู้ใช้และเวทชนิดที่เรียกมอน

เวทปะทุคราวนี้ ไม่ได้ทำจากปีศาจเข้มแข็งหรือมีความเข้ากันได้ดีกับเวทเรียก, ขนาดเลยถูกจำกัดลงไป

แล้วยังมีผนึกเวทซึ่งชั้นใส่อีก

"...ซัก 100 ตัวเหรอ?"

"อันนั้นก็น้อยเกินแล้ว... อย่างต่ำ ก็คง 3000, อืม คิดไว้ว่ามีมอนระดับดันเจี้ยนชั้น 10 จำนวน 5000 กับมีบอสอีกหน่อย"

"ชั้น 10, 5000 ตัว! แล้วบอสอะไรอีก...."

"บอสก็เป็นมอนในชั้นดันเจี้ยน พลังต่างกันไป แต่ที่อ่อนสุดก็ระดับชั้น 20 ได้"

"แล้วมีหลายตัวอีกต่างหาก!? เมืองหลวงจบเห่แล้วววว! ถ้ามีมาติคุงหลายคน อาจจะอีกเรื่อง...."

"เอาน่า, บอสอาจจะมีแค่ตัวเดียวก็ได้"

แต่ถึงจะมีบอสตัวเดียว ก็ไม่ได้หมายความว่าจัดการง่ายนะ

กลับกัน หากพลังเวทที่ใช้สร้างบอสได้หลายตัว มารวมกันที่ตัวเดียว, ก็จะจัดการลำบากขึ้นเยอะ

"ดูสิ้นหวังแล้วนะ... มาติคุง, ทำไมยังใจเย็นอยู่อีกล่ะ?"

"อย่าบอกนะว่าแยกร่างได้!?"

"เปล่า, ทำไม่ได้หรอก แต่รู้วิธีรับมือ"

"วิธีรับมือ?"

"ใช่ นักเรียนจากโรงเรียนต้องมาช่วยด้วย, แบบนั้นก็สกัดมอนได้แทบจะแน่นอน แถมยังเป็นโอกาสรวบรวมหินเวทด้วย"

การปะทุของมอนคงเกิดหลังจากที่เราตั้งบาเรียแล้ว

มีเพียงสถานที่ปะทุที่เปลี่ยนไป เวลายังคงเดิม

"คิดว่าถึงรวบรวมนักเรียนมาทั้งหมดก็ชนะไม่ได้หรอก...."

"สำหรับนักเรียนตอนนี้ก็ใช่.... แต่จะไม่คงสภาพเป็นแบบนี้หรอก"

แผนการสร้างบาเรียของชั้น ดูเหมือนเอานักเรียนมาเป็นแรงงานเท่านั้น, แต่ความจริงแล้ว เป็นวิธีฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพอย่างมาก

"เห็นด้วยหรอกว่าทุกคนแข็งแกร่งขึ้นเยอะตั้งแต่เรียนวิธีของมาติคุง.... แต่ถึงยังงั้น จะชนะมอนระดับชั้น 10 จำนวน 5000 ได้เหรอ?"

"ได้สิ ส่วนบอสชั้นจัดการเอง"

ชั้นขึ้นหลังอิริสแล้วว่างั้น

"...ปกติฟังดูบ้าไปแล้ว แต่ได้ยินจากมาติคุงแล้ว รู้สึกเหมือนจะไปได้เลย, แปลกพิกล...."

"คือแบบ, ก็พิกลมาตั้งแต่ตัวมาติคุงแล้วอ่ะนะ...."

"ไว้คุยกันหลังทำบาเรียเสร็จเถอะ, ตอนนี้ กลับไปเมืองหลวงกันก่อน!"

"อื้อ!"

เรากลับบ้านกันดีกว่า

ระหว่างทาง อิริสก็ว่าขึ้น

"เอ่อ, แล้วฉัน จากนี้ทำไงดี...."

"จะว่าไป ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยแฮะ"

ปีนเขาไปหาอิริสทุกทีที่อยากไปไหนไกลๆ มันก็ยุ่งยากด้วยสิ

มีอิริสอยู่ใกล้กับเรา เพื่อการรักษา ก็สะดวกแก่อิริสด้วย

แต่คงมีความวุ่นวาย หากว่าอิริสไปลงจอดกลางเมือง...

นึกๆดูแล้ว ก็คิดออกเรื่องเวทพิเศษที่มังกรมี

"อิริส ถ้าจำไม่ผิด มังกรมีเวทที่เปลี่ยนตัวเองเป็นมนุษย์ได้สินะ? ตอนนี้ใช้ได้ไหม?"

"แทบจะไม่เคยใช้เลย แต่น่าจะใช้ได้! เวทนั่นไม่ค่อยกินพลังด้วย!"

"งั้นก็อยู่ในเมืองหลวงโดยทำตัวเป็นมนุษย์ไป... ไม่สิ มีวิธีดีกว่านั้นนี่นา"

"...ดีกว่านั้น?"

"อื้ม --อิริส, ไปโรงเรียนไหม?"




NEKOPOST.NET