NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.77 - ปราชญ์เทพ, ให้ของขวัญ


"อ-อะไรกันเนี่ย..."

เอเรียสถามชั้นขณะที่พลังเวทรอบๆเปลี่ยนสภาพ

"ร่างกายตัวเอง ไม่ถามก็คงรู้สินะ?"

"ระเบิดภายในจากพลังเวทที่มากเกินไป....."

ถูกต้อง

เวทที่ชั้นใส่ให้เอเรียส จะบังคับพลังเวทปีศาจให้ควบคุมไม่อยู่ และรวบรวมดึงเอาพลังส่วนเกินจากบริเวณโดยรอบ

ปีศาจซึ่งถูกบังคับให้รวบรวมพลังเวท จะสูญเสียการควบคุมเวท, หรือก็คือ ระเบิดตู้มตายโหง

...แต่ว่า, ดูเหมือนเอเรียสจะยังอดทนได้อยู่

หากเป็นปีศาจระดับต่ำ จะระเบิดตูมตอนนี้ก็ไม่แปลกแล้ว

"งั้นรึ เป็นเวทสมกับอสูรกาย.....แต่แค่นี้ยังไม่พอพิชิตข้าหรอก เห็นมั้ย?"

เอเรียสหัวเราะเจ็บปวดเมื่อว่า

การเบนหากันของพลังเวทเริ่มลดลงอย่างต่อเนื่อง

ไม่ใช่ความผิดจากเวทของชั้นหรอก

แค่พลังเวทจากบรรยากาศรอบๆหมดลงเท่านั้น

เนื่องจากชั้นทำให้เกิดหายนะเวทเพื่อก่อร่างเอเรียส, พลังเวทบริเวณรอบเลยแห้งหมดแล้ว

"ใช่ ดูเหมือนจะไม่พอ, อุตส่าห์พยายามควบคุมพลังเวท.....งั้นจะให้ของขวัญละกัน"

ชั้นเอาหินเวทออกมาจากเวทเก็บของ

"ของขวัญ....หินเวท?"

เอเรียสที่ควบคุมพลังเวทส่วนเกินอยู่ หันเหความสนใจมาอย่างงงๆ 

"ช่าย, แต่ก็ไม่ได้ให้หินเวทไปเป็นก้อนหรอกนะ"

ชั้นตอบพลางใส่พลังเวทลงหินเวท

เอเรียสเห็นงี้ คงรู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ก็มันเห็นชั้นพังหินเวทมาแต่แรกเพื่อสร้างหายนะจากพลังเวทนี่นะ

"ห...หยุด! ได้โปรดหยุด!"

"อ่า, โทษที สายไปแล้วฟ่ะ"

ชั้นขยี้หินเวทด้วยมือ

พลังเวทจำนวนมากที่ถูกปล่อยออกมา ก็โดนดูดเข้าสู่ร่างเอเรียส

แล้ว ทันใดนั้น

"อุ, อั่กกกกก!"

เอเรียสกรีดร้องและระเบิดตัว ทำลายรอบข้าง

ชั้นรอให้ระเบิดหมดพลางปกป้องตัวเองด้วยเวทป้องกัน

หลายวินาทีต่อมา

ตึกปรักหักพัง ก็พังหายไป--เหลือแต่หลุมบ่ออยู่รอบๆจุดที่เอเรียสเคยอยู่

หลังจากยืนยันว่ามีของเหมือนกับแท่งเหล็กอยู่ในหลุม, ชั้นก็ส่ง 【บังคับตรวจจับ】 ขึ้นสู่ฟ้า

อิริสเริ่มลงจอด

"มาติคุง!"

รูรี่ลงจากอิริสมากอดชั้น

"ทำไมจู่ๆโดดลงมาล่ะ! ฉันเป็นห่วงนะ รู้มั้ย!?"

"อ่า, ทำเพื่อหลอกศัตรูน่ะ แต่เหมือนจะไม่ได้ผล"

โกหกน่ะ

จริงๆคือให้อิริสบินขึ้นสูงๆ เพื่อไม่ให้ทั้งสองสาวตามลงมาได้

"แต่...."

"เอาเถอะ, สุดท้ายก็ปลอดภัย เลยไม่เป็นไร"

"นั่นสินะ, มาติคุงคือมาติคุง, แน่นอนว่าต้องกลับมาอย่างปลอดภัย!"

ตามรูรี่มา แล้วอิริสกับอัลมาก็หยุด

"แต่, อัลมาเองก็กังวลเหมือนกัน จนได้เห็นมาติคุงไม่ใช่เหรอ!"

....รูรี่ว่าสวนอัลมา

การมีคนเป็นห่วงชั้น เป็นประสบการณ์ที่สดใหม่จริงๆ

ก่อนจะมาเกิดใหม่ ไม่มีใครมาห่วงเลย

แล้วก็นะ, รูรี่ยังกอดชั้นอยู่ ตอนที่เราคุยกัน

โดยส่วนตัวแล้ว รู้สึกดีใจอย่างแรง, อยากจะให้เป็นงี้ต่อไปอีกหน่อย....

"นี่, รูรี่, กะจะเกาะมาติคุงไปจนถึงเมื่อไหร่ฮึ!"

"อ่ะ! ข...ขอโทษ!"

พอชั้นคิด, อัลมาก็ชี้ชัด และรูรี่ก็แยกตัวออก กับก้มหน้าแดงๆลงด้วย

...บรรยากาศกลายเป็นแบบแปลกๆ, ชั้นเปลี่ยนหัวข้อสนทนาดีกว่า

ก็เรามีปัญหาใหม่ที่ต้องจัดการหลังจากนี้นี่นะ




NEKOPOST.NET