[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 70 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.70 - ปราชญ์เทพ, มองทะลุ


"เอาล่ะนะ!"

อิริสแทงกงเล็บใส่รังปีศาจเมื่อว่างั้น

กำแพงทำจากเวทดิน พังโดยปราศจากแรงต้าน

"งั้นก็, จะรออยู่ข้างบนนะ!"

อิริสว่าแล้วก็บินขึ้นไป

"...หะ? ไม่มีใครอยู่ข้างใน?"

มีเพียงห้องเดียวในรังปีศาจ

แล้วก็ไม่มีใครในห้อง......ดุเหมือนเป็นเช่นนั้น

สั้นๆนะ, ก็เวทปกปิดไง

ปีศาจซึ่งอยู่ข้างนอก คงเตือนพวกพ้อง เมื่อเห็นอิริสแล้ว

ระยะมันยังไกล ชั้นเลยจับคลื่นเวทสายสื่อสารไม่ได้, แต่ 【ตรวจจับพลังเวท】 มีการไหวหน่อยๆด้วย

『ทั้งคู่ ได้ยินรึเปล่า?』

"อุหวาา!"

"อ-อะไรเนี่ย!"

『เวทติดต่อระยะสั้น ป้องกันถูกดักฟังน่ะ, ตอบด้วยการคิดในหัวโดยไม่ส่งเสียงได้』

『ในหัว....』

『...บ-แบบนี้?』

『โอ้อ! ได้ยินเสียงรูรี่ทั้งที่ปากไม่ขยับล่ะ!』

『เสียงอัลมาด้วย! มีเวทแบบนี้ด้วยเหรอ...』

『ตราชั้น ใช้ได้แค่ระยะสั้นๆเท่านั้น แบบในตอนนี้, ถ้าให้อธิบาย คือตอนนี้เราไม่เห็นศัตรู เพราะมีการปกปิด』

『...ปกปิด?』

『ใช่ เป็นเวทใช้ซ่อนร่างกับทำให้ตรวจจับยาก』

『ก็คือ, ถ้าใช้ 【ตรวจจับการไหว】... อืม?』

『หาไม่เจอแฮะ....』

ทั้งสองคนตั้งสมาธิตรวจจับ แต่ก็หาศัตรูไม่พบ

ก็นะ, สำหรับครั้งแรก คงยากจะหาปีศาจพบ

โดยเฉพาะอีกตัวนอกจากเอลฮาร์ด, ถ้าไม่บอก คงไม่รู้กัน

『ปกติ ปฏิกิริยาพลังเวทจะใหญ่กว่าพลังเวทรอบๆ....แต่เวทปกปิดที่ใช้ เป็นแบบลบพลังเวทที่เปล่งออกมาเลย รู้สึกถึงที่ๆพลังเวทเบาบางไหมล่ะ? ...อ่ะ, อย่าให้มันรู้นะว่าเราหาอยู่ เจอแล้วก็อย่าชี้นิ้ว』

『อืม....อ่ะ มุมตรงนั้น!』

อัลมาดูที่มุมห้อง

『ถูกต้อง』

『จริงด้วย, พลังเวทตรงนั้นดูเบาบาง.... แต่อีกตัวหาไม่เจอ... มีสองตัวสินะ?』

『ใช่ แต่ไม่ต้องห่วง หาไม่เจอหรอก』

มันเองก็คงคิดว่าไม่มีใครหาพบแน่ๆ

ถ้าเราโจมตีเอลฮาร์ด มันคงเลือกละทิ้งเอลฮาร์ดและซ่อนตัวต่อไป

ปีศาจไม่เสี่ยงชีวิตเพื่อปีศาจอีกตัวที่อ่อนแอกว่า เว้นแต่จะมีผลประโยชน์จากการทำเช่นนั้น

『ดังนั้น, ให้พวกเธอเป็นกำลังรบคราวนี้ เข้าจัดการเอลฮาร์ดซะ』

『...เอ๋?』

『ไม่ไม่, ไม่ไหวหรอก...』

พูดตามตรง, ตอนนี้ชั้นฆ่าเอลฮาร์ดได้ในทันที ด้วย【เอนชานต์เวทพิเศษ】 

แต่ว่า, ปีศาจอีกตัวไม่ง่ายแบบนั้น

หากสู้กันปกติ ชั้นต้องใช้พลังเวทเยอะอยู่ถึงจะฆ่ามันได้

แล้วคิดถึงเรื่องความเป็นไปได้จะถูกซุ่มโจมตีเมื่อขากลับ เลยอยากสงวนพลังไว้มากเท่าที่จะทำได้

...ยิ่งกว่านั้น, เรามีเป้าฝึกแบบฟรีๆเช่นนี้ จะเชือดทิ้งเลยก็เป็นการสิ้นเปลือง

『ไม่เป็นไร, ชั้นให้วงเวทใหม่เพื่อการนี้ไปแล้ว』

วงเวทที่ชั้นให้ไปคราวนี้ ซับซ้อนกว่าคราวก่อนหน่อยนึง

แต่ว่า รูรี่น่าจะผลิตขึ้นมาได้

『เอ๋, มาติคุงรู้ว่าจะเป็นงี้ตั้งแต่ก่อนเข้ามาเหรอ!?』

『ก็ไม่มั่นใจ 100% หรอก, แต่คิดว่าจะเป็นงี้ซัก 80%』

『....แล้ว, อีก 20% ล่ะ?』

『มันก็โจมตีเมื่อเราก้าวเข้ามาในห้องไง』

พอเราเห็นว่าไม่มีใคร และคลายการระวังตัว, มันก็จะโจมตีใส่ข้างหลัง, เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพ หากว่าการปกปิดได้ผล

『จะถูกจู่โจมฉับพลัน, ยังเย็นใจได้อีกนะ....』

『ไม่เป็นไรนี่ ถ้าเป็นงั้น ชั้นกะจะฆ่ามันทั้งคู่เลย』

แบบนั้นสิ ยิ่งง่าย

ไม่มีอะไรที่ง่ายกว่าการสวนกลับการโจมตีฉับพลันอีกแล้ว

『นี่มีสถานการณ์ที่มาติคุงรับมือไม่ได้ไหมเนี่ย?』

『มีสิ』

อย่างเช่น, ถ้าเวทนิวเคลียร์ฟิวชั่น ทำงานต่อหน้าชั้นตอนนี้เลย, แม้แต่ชั้นก็หยุดไม่ได้

อย่างมากชั้นก็แค่รอดอย่างเฉียดฉิว

『..อืม รู้สึกเหมือนจะจินตนาการอะไรที่สุดจะคาดอยู่นะ...』

อัลมาว่าแบบเชื่อไม่ลง

ถึงจะไม่มีเสียงออกมา เนื่องจากส่งผ่านความคิดกันทางเวทก็เหอะ

『ไม่มีการซุ่มโจมตีเกิดขึ้น, ก็ดีแล้วนี่.....งั้นก็ ลุยกัน!』

『เอ๋, จู่ๆก็จัดเลย....』

『ไม่เป็นไรน่า, ไม่มีอะไรที่ง่ายแบบนี้อีกแล้วนา?』

ชั้นว่า แล้วก็แทรกแซงเวทปกปิดของเอลฮาร์ด ฉีกออกทีละน้อย

แค่สองวินาที, เวทปกปิดก็ขาดออก ทำให้เราเห็นเอลฮาร์ดด้วยตาเปล่า

....ตัวเอลฮาร์ดเอง ยังไม่รู้ตัวว่าเวทปกปิดเสียไปแล้ว, เผยให้เราเห็นหน้าโง่ๆ




NEKOPOST.NET