[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 7 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.7 - ปราชญ์เทพ, ระวังพี่ชาย


"เลือกซ้อมต่อสู้สินะ เอาล่ะ กฎก็คือ......ตัดสินว่าแพ้เมื่อฝ่ายใดยอมแพ้ หรือชั้นที่เป็นกรรมการเห็นว่าสู้ไม่ไหว ตกลงนะ?"

พ่อชั้นคัสโตล ถามบิฟเกล

นี่จะไม่สนความคิดเห็นของชั้นเลยรึ

แต่เอาเถอะ, ถ้าดวลกับบิฟเกลก็คงชนะไหว, ตราบเท่าที่ไม่มีกฎประหลาดๆอะไร

"เดี๋ยวก่อน พ่อ"

"ว่าไง?"

"กรรมการก็มีขีดจำกัด อาจตัดสินผิดพลาดได้"

บิฟเกลว่างี้

อาา พอจะเข้าใจความคิดบิฟเกลอยู่

คงคิดว่าคัสโตลพ่อเรา อาจจะเอนเอียงเอื้ออำนวยมาที่ชั้น, ก็พ่อไม่ค่อยจะเข้าข้างบิฟเกลนี่นะ

หากรู้ตัวดี พูดแบบนี้ออกมาก็ไม่แปลก

"งั้นก็ ไม่ต้องมีกรรมการ"

พ่อถอนตัวออกมาอย่างง่ายๆ

ดูท่าจะเป็นการซ้อมสู้โดยไม่มีกรรมการ, ไม่เข้าใจเลยว่าพ่อคิดจะทำอะไร

"แล้วก็, มาติอัสคงไม่พอใจกับแค่ทีเดียว แข่งกัน 5 รอบเป็นไง?"

"เข้าใจล่ะ งั้นก็ 5 รอบ"

"แล้วก็, ไม่จำเป็นต้องออมมือสินะ?"

"เออ 『ทั้งคู่』 ไม่ต้องออมมือ"

พ่อบอกบิฟเกลงั้น

กลับกันซะอีก คัสโตลพ่อเราทำหน้าชั่วร้ายขึ้นทุกครั้งที่บิฟเกลเสนออะไรออกมา, ถึงตอนนี้ก็ยิ้มหน้าฉีกแล้ว เหมือนกับเป็นอะไรที่เหลือเชื่อเกินขีดจำกัดแล้วสิ

แล้วที่แปลกๆ ก็คือการพูดเน้นว่า 『ทั้งคู่』 รึเปล่า?

....ไม่ไหว, ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพ่อคิดอะไรอยู่

พ่อแอบเหล่มาที่ชั้นซึ่งยืนเอ๋ออยู่, ส่งดาบฝึกให้บิฟเกล แล้วก็ออกห่างจากชั้น

แล้วก็ประกาศให้เริ่มการต่อสู้

"พร้อมแล้วนะ? เริ่มซ้อมต่อสู้!"

"โอร่าาาาาา! ตายยยยย"

บิฟเกลขยับเมื่อได้ยินสัญญาณ

พี่แกชูดาบขึ้นแล้วตะโกนอย่างไม่สมกับเป็นการซ้อม พุ่งเข้ามา

ไม่ต้องออมมือสินะ, ชั้นเองก็ควรจริงจังแต่ต้นเช่นกัน

พลังของบิฟเกลนี่เทียบกับพ่อไม่ติดเลย, วิชาดาบก็ห่วยแตก สู้กันซึ่งๆหน้าก็คงชนะได้

ชั้นตีดาบที่หวดลงมาของบิฟเกลจากด้านข้าง ทำให้มันปัดเซไปทางซ้าย

"อุหวาาา!"

บิฟเกลเสียสมดุลซะงั้น

นี่อย่าบอกนะ ว่าลุยเข้ามาโดยไม่ได้คิดว่าถ้าถูกกันไว้แล้วจะเอาไงต่อ

....เป็นไปไม่ได้น่า แบบนั้นมันจะกากไปแล้ว

ต้องเป็นกับดักแน่ๆ, มันคงคิดจะสวนกลับด้วยเวทมนต์หรืออะไรซักอย่างตอนชั้นเผลอแหงๆ

ชั้นมองทะลุปรุโปร่ง, แล้วก็ตัดสินใจเอาตามน้ำ

แผนทำนองนี้ หากอ่านขาด ก็ไม่ได้ผลหรอก

แผนซึ่งต่างจากตำรา มักไม่ค่อยมีประสิทธิผล เพราะงั้น มันถึงไม่ถูกเอามาใส่ในตำรา

ชั้นเหวี่ยงดาบไม้ใส่บิฟเกล โดยระวังเวทมนต์อยู่

อีก 0.3 วินาที ดาบจะฟันโดน, ยังไม่มีความเคลื่อนไหว

อีก 0.2 วินาที, ก็ยังไม่ขยับ

เอ๋ยังไง ถ้าไม่เริ่มใช้เวทตอนนี้ จะไม่ทันแล้วนา....?

พอเหลือ 0.1 วินาที, บิฟเกลก็มีความเปลี่ยนแปลง

บิฟเกลมันหลับตาเมื่อเจอดาบชั้น

ทำยังกับว่ากลัวดาบที่ฟาดลงมาเลยแฮะ

เอาจริงๆนะ, การฝึกดาบกัน คงไม่มีใครทำแบบนี้หรอก

หรือว่าชั้นจะมองข้ามอะไรไป? นี่ชั้นติดกับดักบิฟเกลโดยไม่ทันรู้ตัวซะแล้วรึ!?

ถึงความคิดจะแวบขึ้นในหัว แต่มาถึงขั้นนี้ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว, ชั้นเลยทิ้งความลังเล ฟาดดาบลงไปให้เต็มสูบ

ผัวะ

"แอ๊กกกกกกกกกก!!"

บิฟเกลโดนดาบไม้ตี กรีดร้องและโหยหวน

ไม่มีกับดักอะไรทั้งนั้น, ดาบไม้ชั้นตีโดนบิฟเกลอย่างชัดเจน

อ่อนไปแล้ว....ไม่สิ

ตัดสินแพ้ชนะกันเมื่อ 『ฝ่ายใดยอมแพ้』 นี่นะ

หรือก็คือ บิฟเกลยังไม่แพ้

ยิ่งกว่านั้น มันยังทำทีดิ้นพล่านเจ็บปวดเป็นยิ่งนัก, เรื่องไม่ปกติเช่นนี้ คนที่ฝึกมาแล้วไม่ทำกัน

แปลว่ามันแกล้งทำเป็นเจ็บปวดเพื่อซื้อเวลาเป็นแน่แท้




NEKOPOST.NET