NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.65 - ปราชญ์เทพ, ถูกลืม


"อยากให้จบในเที่ยงวันถ้าเป็นไปได้ รีบกันเถอะ"

หลังจากมอบให้ครูเป็นคนสอนงานไป และออกจากโรงเรียน, ชั้นก็มุ่งไปยังหน้าเมืองด้วยเวทเร่งความเร็ว

มีเก็บของกับเตรียมของที่จำเป็นไว้ในเวทเก็บของพร้อมอยู่แล้วไง

"อื้อ! ...แล้ว, เราจะไปไหนกันเหรอ?"

"ภูเขาทางโน้น, ไกลนิดหน่อย แต่เราคงไปถึงได้ขณะที่ยังสว่างอยู่"

ชั้นชี้ไปทางใต้และว่างั้น

เราไม่เห็นภูเขาเนื่องจากถูกเมืองบดบัง แต่บอกได้จากปฏิกิริยาพลังเวทน่ะ

"เอ๋? แต่ว่าทางนั้นมันตรงข้ามกับทิศที่ปีศาจอยู่..."

"ใช่ แต่การขนส่งมันอยู่ตรงนั้น"

เดินทาง 4500 กิโลเมตรทางพื้น ไม่ใช่เรื่องง่าย

แถมยังเป็นดินแดนที่ไม่รู้จักอีก

เพราะงั้น เราเลยต้องเดินทางแบบขนส่งโดยไม่ต้องสนดินแดน

"ระบบขนส่งอยู่ในภูเขาเหรอคะ? เป็นเวทพิลึกอะไรอีกล่ะ?"

"ไม่ใช่เวท แต่เป็นสิ่งมีชีวิต"

ชั้นตอบคำถามรูรี่

"สิ่งมีชีวิต?"

"ใช่, ปฏิกิริยาค่อนข้างอ่อนเมื่อเทียบกับครั้งสุดท้าย.....ก็หวังว่าจะยังใช้ขนส่งได้อยู่นะ"

ชั้นเร่งความเร็วเมื่อยืนยันว่าทั้งสองคนตามมาแล้ว

 

--หลายชั่วโมงต่อมา

"...จุดหมายเราอยู่ในภูเขา! อีกนิดเดียว!"

ชั้นเรียกทั้งสองคนที่อยู่ตีนเขา และห่างจากเมืองหลวงมาราว 100 กิโลเมตร

"นี่ 'ไกลนิดหน่อย' ตรงไหนเนี่ย!? อยู่ไกลกว่าบ้านเกิดเราอีกนะ!"

"ระยะขนาดนี้ยิ่งกว่ากลับบ้านอีก, แล้วก็ดันใช้เวลามาไม่ถึงครึ่งวันซะด้วย!"

"เวทเคลื่อนตัวสุดยอด..."

เราเริ่มปีนเขาขณะคุยกัน

ภูเขาไม่มีถนน แต่ไม่ได้สูงชัน การปีนเลยไม่ยาก

"มีนกขนส่งอยู่บนเขาเหรอคะ?"

"ก็ไม่เชิงนกหรอก"

"...ไม่เชิง?"

"เดี๋ยวก็รับรู้ได้ด้วย 【ตรวจจับการไหว】, เรายังห่างอยู่ แต่ปฏิกิริยามันก็ใหญ่อ่ะนะ" 

รูรี่กับอัลมาตั้งสมาธิทำ 【ตรวจจับการไหว】

"...หรือว่าอยู่บนยอดเขา?"

"ใช่"

"ปฏิกิริยานี่, ขนาดใหญ่นะ..."

"ใช่สิ, เอาเหอะ ก็นับว่าเล็กลงเยอะจากครั้งสุดท้ายที่เจอ...."

ชั้นพูดคลุมเครือเพราะรู้สึกว่าหากเปิดเผยออกไปแต่แรก ทั้งคู่จะเผ่นเอา

แม้แต่ในชาติก่อนชั้น ก็มีหลายคนที่ได้ยินแล้วก็หนี

แต่ความจริง เจ้าพวกนั้นก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรหรอก....

"ไม่เป็นไรน่า, เวลาเจอมัน ดูอยู่จากห่างๆก็ได้"

เราปีนเขาพลางคุยกันไป--

"นั่นคือยานพาหนะเรา"

ชั้นหยุดในจุดที่มองเห็นมันได้แล้ว

ทั้งสองสาวก็หน้าซีดเมื่อเห็น

"...ยานพาหนะ? แปลกจังน้า ดูยังไง ก็เป็นสัตว์ระดับอภิมหาหายนะในตำนานอ่ะ...."

"เปล่านี่, เป็นยานพาหนะไง ไวมากแล้วก็พ่นไฟได้ด้วยนา"

"ดูอันตรายสุดๆจากปฏิกิริยาพลังเวท.... แต่นี่มันมังกรไม่ใช่เร้ออ...."

"บางคนอาจจะเรียกยังงั้นนะ, แต่พูดตามตรง มันคือ 『มังกรดำอิริส』 ต่างหาก"  暗黒竜イリス

คิดว่ามีชื่ออื่นด้วย, แต่สำหรับชั้นเอง เรียกชื่อนี้ล่ะ

"『มังกรดำอิริส』, แล้วมันเป็นยานพาหนะตรงไหนเนี่ย!? ขืนเข้าไปใกล้ ก็โดนฆ่าสิ!"

"ลืมเรื่องยานพาหนะไปก่อน, นั่นเป็นหนึ่งในมังกรตามตำนาน ที่ทำลายล้างประเทศพินาศสิ้นนี่นา! ...ของจริง รึเปล่าเนี่ย?"

"ตำนานจะว่าไงก็ไม่รู้หรอกนะ, เลยไม่รู้ว่าของจริงไหม.... แต่เป็นยานพาหนะอย่างดีเลย"

มังกรดำอิริส สนิทกับชั้นอยู่, แต่ก็ไม่รู้หรอกว่าอยู่ในตำนานอะไรยังไง

เป็นหนึ่งในมังกรที่มาหาเรื่องกับชั้น, แล้วมันก็ยอมแพ้ในทันที ต่างจากมังกรตัวอื่น, ชั้นเลยไว้ชีวิต ไม่ได้ฆ่า

รู้สึกว่ามันไม่ได้เก่งอะไรด้วย อัดไปก็คงไม่บังเกิดความหรรษาบันเทิงแต่อย่างใด

คาดหวังว่ามันจะเก่งขึ้น หากปล่อยเอาไว้ก่อน--แต่ดูจากสภาพตอนนี้ ดันอ่อนแอลงแฮะ

"เอาเหอะ, ไปคุยกันมันก่อน ทั้งคู่รออยู่นี่นะ"

""คุย!?""

ชั้นทิ้งสองสาว แล้วก้าวไปหามังกร

"เดี๋ยว!? ต่อให้เป็นมาติคุงก็อันตรายเกินไป...."

"มาติคุง, คุยกับมังกรได้เหรอ...?"

ชั้นเข้าหามังกรขณะฟังเสียงห้าม

อิริสเป็นเพื่อนเก่าชั้นเอง

เพื่อฉลองการพานพบ จึงต้องเป็นมิตรเข้าไว้--

《ผู้รุกราน, เจ้าอยู่ในเขตของเรา เราไม่เคยอนุญาตให้เจ้าเข้ามานะ》

คำพูดที่ไม่มีวี่แววของความสนิทชิดเชื้อ ถูกพ่นออกมาใส่ชั้นเมื่อเข้าไปคุยด้วย

"...หา?"

《เราไม่ต้องการสังหารอย่างไร้ความหมาย จงถอยกลับไปแต่โดยดี, แต่หากยังก้าวเข้ามาอีก ก็จงเตรียมใจที่จะดับดิ้นสิ้นชีพ》

《จำชั้นไม่ได้รึ?》

เพราะอิริสพูดด้วยภาษามังกร ชั้นเลยตอบภาษามังกรเช่นกัน

ความจำของมังกรนั้นดีกว่ามนุษย์ โดยเฉพาะความจำเกี่ยวกับเรื่องพลังเวท

ตอนนี้ชั้นใช้พลังเวทระดับเล็กๆ และมีปฏิกิริยาแบบเดียวกับตัวชั้นในอดีต

ไม่มีทางที่อิริสจะไม่รู้หรือลืมไปหรอกน่า

ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่มังกรจับพลังเวทผิดหลงด้วย เพราะเป็นของเฉพาะ

《ไม่หยุดงั้นรึ เราไม่ได้อยากจะลงมือนัก, แต่ก็ไม่มีทางเลือก --ตาย》

มันไม่ฟังชั้นเลยแฮะ

อิริสไม่สนชั้น และอ้าปาก

จากนั้น มันก็ใช้เวทยอดเยี่ยมของมังกร, 『ลมหายใจมังกร』  竜の息吹




NEKOPOST.NET