[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 64 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.64 - ปราชญ์เทพ, ให้คนอื่นทำแทน


--หลายชั่วโมงหลังจากออกแผน

เราลงดันเจี้ยนไปด้วยกันกับผู้สนใจเข้าร่วม--หรือก็คือ นักเรียนทั้งหมด

เพราะดันเจี้ยนไม่ได้กว้างขนาดนั้น จากจุดที่ยืน เลยมองเห็นตัวไม่หมด

แต่เดี๋ยวดันเจี้ยนนี่ก็คงกว้างพอจะเห็นหน้าค่าตากันได้ทุกหัว เมื่อสู้กับปีศาจในภายหลัง

"จะเริ่มอธิบายการถลุงมิธริลนะ"

"อื้อ!"

ชั้นเรียกนักเรียนโดยใช้เวทขยายเสียง

จะแสดงแค่นิดหน่อย, แล้วก็ให้ครูไปดูแลกันเองแล้ว

"ก่อนอื่น, พังกำแพงดันเจี้ยนให้ได้ขนาดพอเหมาะ"

ว่าแล้ว ชั้นก็เอาพลั่วเหล็กธรรมดา ที่บรรจุ 【เปราะหัก】 ตีพังกำแพงดันเจี้ยน

ต่างกับดาบ พลั่วจะเหมาะต่อการพังหิน

ส่วนนึงก็เพราะกำแพงดันเจี้ยนชั้นแรก มันนุ่มนิ่ม เลยพังได้แม้จะเป็นการบรรจุเวทสุดจะอ่อน

--แต่ว่านะ

"พ-พลั่วนั่นมันอะไรกัน.... พังกำแพงดันเจี้ยนได้ในทีเดียว...."

"แม้แต่ดาบสมบัติระดับชาติ ยังพังกำแพงดันเจี้ยนไม่ได้เลยนี่นา?"

"พลั่วนั่นเป็นสมบัติระดับชาติเหรอ?"

"ไม่หรอก, ที่พิลึก ไม่ใช่พลั่ว แต่เป็นผู้ใช้, มาติคุงสินะ? ถ้าเป็นมาติคุง คงหยิบพลั่วตกพื้นที่ไหนมาพังกำแพงดันเจี้ยนก็ได้"

กลายมาเป็นความวุ่นวายซะแล้ว ทั้งที่เพิ่งเริ่มพังกำแพงดันเจี้ยนเอง

--เอ่อ ช่างเหอะ มัวแต่อธิบายคงเสียเวลาทั้งวัน

ปล่อยให้ครูเป็นคนอธิบายไป แล้วรีบจบงานดีกว่า

"นี่คือพลั่วธรรมดา ชั้นแค่ใช้เวทนิดหน่อยตอนตีกำแพงดันเจี้ยน, งานพวกนี้ ให้เป็นหน้าที่ตราที่ 4 --ตราไร้ค่า"

พังกำแพงโดยการฟาดดาบบรรจุเวท เป็นการฝึกกล้ามเนื้อที่ดี, ถือเป็นพื้นฐานในการฝึกใช้ตราไร้ค่าเลย

"ต่อไป, วิธีถลุง--"

ชั้นอธิบายไปแบบที่ว่ากับรูรี่

การถลุงทำโดยตราที่ 1, ส่วนตราที่ 2 กับ 3 ใช้เวทความร้อน

ถึงตราที่ 1 จะเป็นหลัก, แต่ตราอื่นก็ยังช่วยใช้เวทได้ เลยเป็นการฝึกที่ดีสำหรับพวกนั้น

จากนั้นก็เปลี่ยนบทบาทกับครู เมื่ออธิบายพอแล้ว

"--มาติอัสมีเรื่องว่าเท่านี้ล่ะ, ทุกคน เข้าใจวิธีจัดหามิธริลไหม?"

"ครูครับ! ไม่เข้าใจซักกะนิดเลย!"

"เข้าใจหรอกว่าพูดอะไร แต่มั่นใจเลยว่าทำไม่ได้ครับ!"

"อันนี้คือบทเรียนให้คนหยุดเป็นมนุษย์สินะครับ!?"

--ดูเหมือนจะไม่เข้าใจกัน

แล้วไอ้ 'หยุดเป็นมนุษย์' นี่หมายความว่าไงกัน, คิดว่าสำหรับปีศาจรึไง

แต่คิดๆดูแล้ว, ตอนชั้นบอกวิธีกับครูๆครั้งแรก ก็เห็นทำหน้าแบบเดียวกันนะ

หน้าตาเหมือนกับนักเรียนที่กำลังเรียนเวทระดับกลาง จู่ๆโดนสอนเวทนิวเคลียร์ฟิวชั่น

แล้วทำไม ชั้นถึงรู้น่ะเหรอ, ก็เพราะชาติก่อนเคยแล้วไงล่ะ

ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้น ชั้นอายุ 120.....ก็นะ, ถือว่ายังหนุ่มนัก

ตอนนั้น รู้สึกตัวขึ้นมา ว่าการสอนของชั้นมันยากไป, แบบเดียวกับตอนนี้เลย

คิดว่าถ้ามีโอกาสอีกที ก็อยากจะสอนเวทนิวเคลียร์ฟิวชั่นในแบบที่ใครๆก็เข้าใจได้ซักหน่อย

--เอาเหอะ, ท้ายที่สุด นั่นก็เป็นครั้งสุดท้าย ที่ชั้นถูกให้มาสอน

ทั้งที่อุตส่าห์ลำบากทำตำรา 『เวทนิวเคลียร์ฟิวชั่นแบบที่ใครก็เข้าใจ』 กับ 『คู่มือเวทอมตะ』 ขึ้น เพื่อเพิ่มโอกาสหาคนมีคุณสมบัติจะเป็นสมาชิกปาร์ตี้ชั้นได้แท้ๆ

"...เข้าใจความรู้สึกพวกแกเลยล่ะ, เข้าใจจริงๆ"

เหล่าครูเริ่มพูดจริงจังต่อหน้านักเรียน

"ใครๆก็คงมีปฏิกิริยาแบบเดียวกันเมื่อเห็นวิธีหามิธริล กับพังและถลุงกำแพงดันเจี้ยนอย่างหน้าตาย-- แต่นี่ ของจริงนะ"

ครูเอาเศษกำแพงดันเจี้ยนพังๆมา แล้วใช้เวทหลายอย่าง

จากนั้นก็เอามิธริลที่สมบูรณ์ขึ้นให้นักเรียนดู

"จากการประชุมครูเมื่อกี้ เราได้อีกชื่อนึงของวิชา『บทเรียนพิเศษมาติอัส』 แล้ว! ก็คือ 『บทเรียนทำลายสามัญสำนึกของมาติอัส』!"   常識破壊マティアス講

หยุดเห้อ, อย่าออกชื่อเห่ยๆมาโดยไม่ปรึกษากันก่อนเซ่

อย่างน้อย ก็อย่าระบุชื่อชั้นสิ

แค่ 『บทเรียนทำลายสามัญสำนึก』 ก็น่าจะพอแล้วนะ

"โอ้ว!"

"...อืม เป็นชื่อที่เหมาะกับการสอนของมาติอัสมาก"

แต่ดูเหมือนจะเป็นที่ยอมรับอย่างสูงของครู-นักเรียนซะงั้น

...เอ่อ เอาเหอะ

"เราใช้โอกาสนี้ไปกันดีกว่า"

ชั้นคุยกับรูรี่อัลมา และออกตัวโดยลบตัวตน

"อื้อ!"

"เข้าใจแล้ว!"

ชั้นบอกครู ว่าจะไปตีปีศาจ เมื่ออธิบายคร่าวๆจบแล้ว

เราคงกลับมาถึง เมื่อนักเรียนต่างเชี่ยวชาญกันแล้ว--หรือเปล่าก็ไม่รู้สินะ, แต่ก็คงถลุงมิธริลกันไปได้ซักระดับน่า

ดังนั้น, เราเลยออกจากดันเจี้ยน และเริ่มเดินทางไปฆ่าปีศาจ

หากแผนไปได้สวย อย่างมากก็กินเวลาสามวันล่ะนะ




NEKOPOST.NET