[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 60 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.60 - ปราชญ์เทพ, หนี


ระหว่างความวุ่นวาย, ชั้นลงจอดและเข้าหารูรี่กับอัลมา

ถึงปีศาจจะถูกฆ่าไป, แต่ยังไม่มีใครพยายามเข้าใกล้ทั้งสอง ผู้คนยังอยู่ห่างออกหน่อยๆ

"ดีมาก มีปัญหาอะไรในการต่อสู้ไหม?"

"ค่ะ! มีค่ะ มาติคุง, ฉัน ชนะปีศาจได้อ่ะ!"

"【เอนชานต์นำวิถี】 มีประโยชน์ขนาดนี้เลยเหรอ...."

"นอกจากตอนที่ปีศาจหนี, ลูกธนูเข้าเป้าหมดเลยล่ะ!"

"อย่างผมไม่มีทางขีดข่วนปีศาจได้หรอก, ที่ยอด คือการบรรจุของรูรี่นะ"

"ต้องขอบคุณวงเวทที่มาติคุงสร้างต่างหาก...."

คุยเรื่องการต่อสู้หลังจบงานก็ไม่เลวหรอก, แต่สถานการณ์แบบนี้ จะเรียกว่าดีก็ไม่เชิง

เพราะ--

"...เอาไว้ว่ากันทีหลัง, ดูรอบๆก่อน"

"...อ่ะ"

เราถูกคนเป็นร้อยล้อมรอบ

ส่วนมากพยายามคุุยกับเรา วีรชนที่สังหารปีศาจ

ชั้นได้ยินเสียงแปลกๆด้วย ว่ารูรี่หรืออัลมาน่ารักจัง, อันนี้ก็เห็นด้วยหรอก

ส่วนมาก มีปฏิกิริยาแง่บวกต่อเรา, แต่คนมารวมกันมากขนาดนี้ในที่เดียว มันก็อึดอัด

เราอาจโดนกดดันจนบี้แบนเลยก็ได้ หากประมาท

โดยเฉพาะ เกจค่าพลังในการสื่อสารของชั้นในตอนนี้ คงไม่อาจรับได้

หากมีมนุษย์ที่โดนคนแปลกหน้าเป็นร้อยมาล้อมแล้วไม่เป็นไร ก็อยากจะเห็นหน้าจริงๆฟ่ะ

....จะอัดให้กระเด็นหมดก็ไม่มีปัญหาหรอก, แต่คงทำไม่ได้

"แบบนี้เราทำไงกันดี?"

"มีทางเดียวที่จะแก้ไขจากวงล้อมของศัตรูที่ไม่อาจพิชิตได้"

"ศัตรูเลยเรอะ.... แต่วิธีอะไรล่ะ?"

"ก่อนอื่น, ใช้เวทสายเคลื่อนไหว และมองหาช่องโหว่ในวงล้อม... กรณีนี้ ก็คือข้างบน"

ดูท่าที่พื้นจะไม่มีรู

"เอ่อ, มาติคุง, พวกฉัน บินไม่ได้หรอกค่ะ...."

"ผมก็บินไม่ได้นะเออ....?"

"อืม จะว่าไป, ยังไม่ได้สอนนี่นะ"

ไงดีล่ะ ยุ่งยากจัง

เอาเหอะ, พลังเวทที่เหลือ ก็ยังพอแบกทั้งสองไปได้อยู่

"ขอตัว"

ชั้นยกสองสาวขึ้นด้วยความช่วยเหลือจากเวท

ร่างกายเรามาชิดติดกัน.... ก็นะ, อันนี้เป็นผลข้างเคียงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หรือจะเรียกว่าผลประโยชน์ดี

"ม- มาติคุง!?"

"เอ๋, ต่อให้มาติคุง ก็คงบินโดยแบกสองคนไม่ไหวหรอกนะ?"

"ถ้าระยะสั้นๆก็ไหวอยู่"

จริงอยู่ ที่พลังเวทต่ำแล้ว, แต่ทั้งสองสาวก็ไม่ได้หนักอะไรนัก

โดยเฉพาะหน้าอกอัลมา, นับว่าเบา สำหรับสาวๆ

"ต-แต่..."

"ตอนนี้, เราหนีก่อน! เป้าหมายเรา, ห้องผู้อำนวยการโรงเรียนที่สอง!"

ว่าแล้ว ชั้นก็โดดขึ้นจากฝูงชน แล้วใช้เวทเร่งความเร็ว




 

 

--หลายชั่วโมงหลังจากจัดการสองปีศาจ

เราถูกนำไปราชวัง เหมือนตอนที่ชั้นจัดการปีศาจคราวก่อน

คราวนี้ อัลมากับรูรี่ก็มากับชั้นและผู้อำนวยการด้วย

"ทำได้ดีมาก สำหรับรางวัลนั้น....เราถามตรงๆเลย อยากได้อะไรล่ะ? ถ้าเป็นสมบัติระดับชาติอีกได้ ก็จะเตรียมให้...."

อยากได้อะไรเหรอ

พูดตามตรง ในคลังสมบัติ ไม่มีอะไรน่าสนใจแล้ว

สิ่งที่คนไม่รู้จักวิธีใช้ หาเอาจากที่อื่นนอกจากคลังสมบัติก็ได้, แล้วก็คงมีของดีกว่าในคลังด้วย

แต่ไหนแต่ไร การค้นหาของมันก็น่ารำคาญด้วย

ถ้างั้น, สิทธิในการบริหารจัดการโรงเรียนที่สอง.... ก็ไม่อยากได้แฮะ

ไม่ใช่ว่าอยากเป็นครู, กะจะออกจากโรงเรียนเมื่อเรื่องของปีศาจจบลงด้วย

ปล่อยโรงเรียนไว้กับผู้อำนวยการเหอะ

อืม คิดไม่ออกเลย, เอาเป็นว่า ขออะไรที่มันไม่เสียหายแล้วกัน

"อยากได้ดันเจี้ยน คราวก่อนสัญญาว่าจะให้ดันเจี้ยนแล้ว นี่อยากได้อีกเยอะๆ"

"เข้าใจแล้ว เราจะให้เท่าที่ทำได้เลย แต่แค่นี้ไม่พอจะเป็นรางวัล...."

"งั้นขอเก็บออมไว้ทีหลัง"

"ไว้คุยกันอีกเมื่อเรามอบอาณาเขตให้แล้วกัน, แล้วก็ รูรี่กับอัลมาสินะ ถึงโดยหลักจะเป็นมาติอัส แต่ก็ได้ยินว่าพวกเธอช่วยเหลือในครั้งนี้อยู่มาก หากประสงค์สิ่งใด ก็ว่ามาเลย"

"เอ่อ..."

รูรี่ดูลำบากใจ

ก็นะ, จู่ๆถูกราชาบอกว่า 'จงขอมาจะจัดให้' นี่นะ

เพราะชั้นมีประสบการณ์ในการเจอราชาหลายครั้งในอดีต (การพบกับชั้น เป็นส่วนหนึ่งของพิธีตั้งขึ้นสืบทอดบัลลังก์ของอาณาจักรเค้า), จึงใจเย็นได้, แต่สำหรับรูรี่ คงไม่เป็นเช่นนั้น

ต่อหน้าราชา, แม้แต่อัลมาผู้เป็นกันเองก็--

"ค่า! ขอเงิน! มีเงินเยอะไว้ก็ไม่เสียหาย, แล้วไว้คิดหาวิธีใช้ทีหลังก็ได้!"

อัลมาทำตัวเหมือนปกติ แม้จะต่อหน้าราชา

เหมือนกับตอนมาขอชั้น ซึ่งเป็นคนจรเข้าร้านขายอาวุธ ให้ช่วยทำอาวุธ

ถึงจะใช้ภาษาสุภาพขึ้นมา, แต่ก็ใจกล้าเชียว...

"ฮะฮะฮ่า เอาสิ เราจะจัดการให้"

"ง-งั้น ฉันก็เช่นกันค่ะ!"

"อืม คำขอพื้นๆนี่ล่ะดี, แต่คำนวณจำนวนเงินออกมาคงยาก.... เราจะส่งเงินให้เมื่อคำนวณเงินออกมาและคิดค่าตามผลงานได้แล้ว, เราไม่มี 『ให้ไปมากเกิน เอาคืนมา』 ทีหลังด้วย, อย่าได้ห่วงไปเลย"

โชคดี ที่ราชายอมรับพลางหัวเราะ

ก็นะ ใช่ว่าเราจะขอแบบมากมายอะไร, และฝ่ายราชาเองก็คงงานง่ายด้วย หากแค่จ่ายเงิน

อัลมาเองอาจจะเลือกถูกแล้ว

ดังนั้น เรื่องรางวัลจึงจบลงโดยสงบ.... รึเปล่า

"การต่อสู้กับปีศาจครั้งนี้ ปีศาจทั้งสองที่เจ้าฆ่าไป--"

"พระองค์ท่าน, รอก่อน"

อาจจะดูหยาบคาย ที่ชั้นขัดราชา

แล้วก็ขึ้นเสียงใส่มุมนึงของห้องที่ไม่มีใคร

"เห้ย, ออกมาดิ"

ชั้นรู้สึกว่าข้อมูลของอาณาจักรนี้มันรั่วไหลไปสู่ปีศาจมากเกินไป....

ดูเหมือนสาเหตุจะชัดเจนแล้ว




NEKOPOST.NET