[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 6 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.6 - ปราชญ์เทพ, ชนะพ่อ


ก่อนที่คัสโตลพ่อชั้นจะกันดาบ, ชั้นก็เสริมแรงกาย แล้วพุ่งเข้าไปตัวต่ำๆ

ดาบคัสโตลเลยผ่านหัวชั้นไป

ชั้นเตี้ยเพราะอายุ 6 ขวบ, จึงเป็นศัตรูที่ตีใส่ได้ยากเกินคาด

แล้วชั้นก็ใช้แรงพุ่งแทงดาบไปที่เข่าพ่อ 

เทียบกับการฟัน การแทงนั้นแรงและกันได้ยาก ยิ่งกับผู้ที่ประมาทด้วยแล้ว ยิ่งได้ผล

ทว่า--

"หึ่ม!"

คัสโตลพ่อชั้นกันไว้ได้

นึกว่าจะจบแล้ว แต่คัสโคลพ่อชั้นไม่ได้ประมาทมากขนาดนั้น

แต่ นี่ก็อยู่ในขอบเขตที่คาดการณ์

ชั้นใช้ 【หดดิน】 縮地 โดยไม่หยุดแรง แล้วเข้าข้างหลังพ่อ

"หืม...หายไปแล้ว!?"

พ่อคลาดสายตาจากชั้น

จริงๆ 【หดดิน】 ไม่ใช่เวทที่ทำให้เคลื่อนย้ายไปหลังศัตรูในพริบตาหรอก

มันแค่สร้างจุดบอดในการรับรู้ ทำให้ลอดผ่านไปได้, เป็นเวทจำเป็นที่ทำให้ข้ามการรับรู้ของศัตรูไปในชั่วเสี้ยวเวลา นั่นล่ะคือ 【หดดิน】

ถ้าเป็นตราที่ 1 จะกินพลังเวทกว่านี้ 10 เท่า, สมแล้วที่เป็นตราที่ 4 ใช้เวทได้อย่างสมบูรณ์

ที่ว่าเป็นตราสำหรับต่อสู้ประชิดตัว ไม่ใช่ชมเกินจริงเลย

ถึงจะรู้อยู่แล้ว แต่ได้ลองใช้จริง ทำให้เห็นความยอดเยี่ยมขึ้นมาอีก

แบบนี้คงเหนือกว่าชั้นในอายุ 100 ปีแรกแล้ว, คุ้มค่ากับที่มาเกิดใหม่แล้ว

ทว่า, ไม่มีเวลามาดีใจ 【หดดิน】 นั้น มีผลแค่พริบตา

ชั้นแทงดาบออกไปอีกทีให้ไว

เป็นจังหวะสมบูรณ์แบบ, ในมุมที่ยากจะกันได้ด้วยโครงสร้างร่างกายมนุษย์

ขนาดในชาติก่อน คนที่กันการโจมตีในจุดบอดสมบูรณ์โดยไม่ใช้เวท ก็มีไม่มาก

แต่คัสโตลพ่อชั้นกันได้

การฝึกเหวี่ยงดาบก่อนชั้นมา คงเป็นแค่การวอร์มอัพสินะ

แต่ถึงจะเป็นพ่อ ในท่วงท่านี้ก็รับต่อไปไม่ไหว

ชั้นสู้ด้วยพลังที่เสริมแล้วและกดน้ำหนักลงไปเต็มตัว

จากการประดาบกันก็รู้แล้ว ว่าสามารถใช้พลังปะทะได้ แม้ว่าจะมีความห่างระดับกัน

ดาบทั้งคู่หยุดขยับ ต่างฝ่ายต่างไม่ก้าวเข้าหรือถอยหลัง

เป็นเพียงแค่ราว 0.2 วินาที, แต่สำหรับชั้น เหมือนเป็นเวลาอันยาวนาน สำหรับคัสโตลเองก็คงเช่นกัน

หลังจากนั้น พ่อชั้นก็เริ่มบ้าง, ส่งพลังมาที่ดาบ และบิดตัว

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ดาบชั้นคงโดนดันออกในครึ่งวินาที, ทำให้แพ้

ด้วยความต่างของร่างกาย ชั้นคงไม่มีทางชนะหากอีกฝ่ายตั้งท่าได้, สู้มาถึงบัดนี้ก็ยอดแล้ว

แต่ชั้นไม่ยอมรับให้จบแบบนั้นหรอก

รูปแบบของชั้นคือชนะด้วยพลังทั้งหมด แม้ว่าจะเป็นการซ้อมก็ตาม, จึงขอพนัน ดีกว่าที่จะยอมรับความพ่ายแพ้แบบเงียบๆ

ชั้นใช้เวทต่อไปด้วยเวลาอันน้อยนิดที่มี

【อัดเวท】 魔力撃 ใส่ดาบ ทำให้พลังเพิ่ม

มันแรงกว่าการเสริมพลังร่างกายเยอะ, แต่แน่นอนว่าความยากก็เพิ่มขึ้นหลายระดับ

ชั้นใช้ 【หดดิน】 ด้วย เพื่อให้ชนะแน่นอน, แต่ถึงจะเป็นตราที่ 4 ก็มีขีดจำกัด จึงขึ้นกับโชคแล้ว

และ--ชั้นก็ชนะพนัน

【อัดเวท】 ใส่แรงให้ดาบ ทำให้ดันดาบพ่อไปได้

แล้วพอดาบโดนตัว, 【อัดเวท】 ก็หมดผลลง ทำให้ชั้นล้มลงเสียสมดุล

พี่เรคกับพ่อคัสโตลอุบอย่างอึ้งๆ

"ชนะพ่อได้....?"

"ก็นึกอยู่ว่ามีพรสวรรค์ดาบ แต่ปีศาจชัดๆ...."

ดูเหมือนจะตกใจกัน

ชั้นรู้สึกว่าพ่อออมมือให้

คงไม่คิดว่าจะแพ้ให้กับคนที่ไม่เคยฝึก

แต่ว่า การซ้อมนี้มีปัญหาที่กฎ

"ชั้นแค่ชนะพ่อที่ไม่ทันตั้งตัว, แถมการโจมตีเมื่อกี้แค่โดนเบาๆนี่?"

กฎการซ้อมคือ [ถ้าดาบถูกตัว ก็ชนะ], เพราะงั้น ชั้นเลยชนะ

แต่หากเป็นการต่อสู้จริง, การโจมตีเมื่อกี้ก็แค่เจ็บนิดๆ อาจจะไม่เป็นไรด้วยซ้ำ หากใส่เกราะ

ยิ่งกว่านั้น พ่อออมมือให้เมื่อฟันครั้งแรก ทำให้ผลการต่อสู้ออกมาเป็นเช่นนี้, ชั้นก็แค่ใช้ประโยชน์จากจุดนี้

ชั้นชี้แจงออกมา

"ไม่สิ มันก็ใช่หรอก, แต่การโจมตีเมื่อกี้มันอะไรกัน? ทำให้คลาดสายตา แล้วยังมีพลังกับความเร็วที่ไม่น่าเชื่ออีก?" 

"หืม? ก็เสริมพลังร่างกาย, 【หดดิน】 กับ 【อัดเวท】 ตามปกติ...."

""ปกติตรงไหน!""

ทำไมพ่อกับพี่ถึงตบมุกกันอย่างประสานเสียงเลยล่ะ

อ่ะ, เพราะ【อัดเวท】 มันยังเร็วไปหน่อยสินะ

"โทษที ไม่ปกติสินะ, 【อัดเวท】 บังเอิญทำได้"

"ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อย...."

คราวนี้ทำหน้างงกันอีก, นี่ชั้นทำอะไรผิดเนี่ย

"ก่อนอื่น, เสริมพลังกาย, 【หดดิน】 แล้วก็ 【อัดเวท】 คือเวทมนต์สินะ?"

"อื้ม"

"แล้วมาติใช้ได้ไงล่ะ?"

"....ก็ฝึกสิ?"

"เหตุผลแปลกไปแล้ว"

ทำไมล่ะ!?

ก็ถ้าไม่ฝึก จะใช้เวทได้ไง

หรือว่าโลกนี้ต้องขออนุญาตก่อน ถึงจะใช้เวทได้?

"ถ้าฝึกแล้วใครๆก็ใช้ได้นี่นา..."

"เอาล่ะ! เข้าใจแล้วว่าเจ้ามีความคิดพิกลเป็นยิ่งนัก!"

"นี่ผมฝึกดาบมา 9 ปีเพื่ออะไรเนี่ย...."

พ่อตอบแบบประหลาด

ส่วนพี่เรคก็อุบอะไรพลางกุมหัว, แต่ชั้นฟังไม่ถนัดนัก

"จะสอนสิ่งที่เรียกว่าสามัญสำนึกให้นะ"

"สามัญสำนึก?"

สามัญสำนึกเกี่ยวกับการใช้เวทมนต์ของประเทศนี้สินะ

จะว่าไป, ชาติก่อน เห็นเวทเสริมพลังใช้กันไปทั่ว แต่หลังจากมาเกิดใหม่แล้ว ยังไม่เคยเห็นซักครั้งเลย

"สามัญสำนึกเรื่องวิชาดาบ.....แต่ชั้นไม่ใช่คนสอนหรอกนะ"

"หืม?"

พ่อชั้นดูทางออกจากบ้านขณะพูด

ดูเหมือนบิฟเกลจะเพิ่งออกมาจากบ้านแฮะ

"เห้ย บิฟเกล! สายนะ!"

"สายนิดสายหน่อยแล้วไงล่ะ! ข้าก็มีธุระของข้า!"

อืม เจ้านี่ไม่ไหวเหมือนอย่างเคย

เจ้านี่มันจะสอนอะไรชั้นได้หว่า

"หุบปาก! ถ้าอยู่ในกองทหารโดนลงโทษแล้วนะ! เดิมทีวันนี้จะให้ฝึกหนัก.....แต่วันนี้แกโชคดีแล้ว"

พ่อมองชั้น พลางว่างั้น

หน้าตาเหมือนวางแผนร้ายอะไรเลย

"วิดพื้น 2000 ที หรือซ้อมสู้กับมาติ เลือกเอา"

"ซ้อมสู้กับมาติ!"

บิฟเกลตอบพ่อด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

ดูท่าทางจะมีความสุขที่ได้สู้กับชั้น




NEKOPOST.NET