[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 43 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.43 - ปราชญ์เทพ, ถลุงดันเจี้ยน


"เอาล่ะ, ทั้งคู่พร้อมยัง?"

วันต่อมาหลังจากเข้าพบพระราชา

รูรี่ อัลมา แล้วก็ชั้น ไปดันเจี้ยน

เราต้องการนักเรียนจำนวนมากในการทำบาเรีย, แล้วนักเรียนก็ต้องใช้เวทไร้ร่ายกันได้ด้วย

ถึงครูจะชินกับการสอนเวทแบบไร้ร่ายแล้ว, แต่จะให้สอนนักเรียนทั้งหมดในอาทิตย์เดียว ก็ยังยากอยู่

ดังนั้น เราเลยตกลงว่าต้องใช้เวลาซักสามสัปดาห์ ก่อนที่จะเริ่มทำบาเรียได้

"อื้อ! พร้อมแล้ว!"

"ทางนี้ก็พร้อม!"

"งั้นก็, ไปกัน!"

แล้วชั้นก็เริ่มค้นหาวัตถุดิบอย่างนึงซึ่งจำเป็นต่อการสร้างบาเรีย, หินเวทขนาด 60 เซน

การเคลียร์ดันเจี้ยนคงต้องใช้เวลาหน่อย, ดังนั้น เป้าหมายหลักวันนี้ คือสอนเวทให้รูรี่กับอัลมา

"อัลมา, ยิง【เอนชานต์เวทพื้นฐาน】 ได้อย่างไม่มีปัญหาแล้วสินะ?"

"ตอนนี้ปิดตาก็ทำได้แล้วล่ะ! ก็ยิงไปเป็นร้อยแล้วนี่นา!"

"งั้น, ต่อไป 【เอนชานต์นำวิถี】 有線誘導エンチャント, อัลมา ลองใช้ 【เอนชานต์เวทพื้นฐาน】 แต่หยุดอย่าพึ่งยิง"

"อื้ม!"

อัลมาใส่พลังเวท เตรียมลูกธนูพร้อม

ออกจะทื่อไปหน่อย แต่ก็ถือว่าผ่าน, ถ้าอยู่ในระดับนี้ ก็น่าจะเรียนเอนชานต์อันต่อไปได้แล้ว

"ต้องยิงออกไป.... แต่คราวนี้ ตั้งสติลงในลูกธนูก่อนยิง, ต่อลูกธนูกับสายพลังเวทเหมือนด้าย เพื่อให้รู้สึกเหมือนว่าจับปลายอยู่"

"หืมม...แบบนี้?"

ชั้นรู้สึกว่าพลังเวทมาพันต่อที่ว่างระหว่างลูกธนูกับอัลมา

ระยะทางคงแค่ 3 เมตร.... แต่จับความรู้สึกได้ก็ดีแล้ว

"งั้น, พยายามให้ลูกธนูเลี้ยวไปทางขวา โดยใช้ด้ายเป็นตัวกลาง....."

"โอ้, เลี้ยวด้วย!"

ลูกธนูของอัลมาเบี่ยงไปทางขวาหน่อยๆ

เซนส์ดีนะ

"ยังงี้คือเอนชานต์นำวิถี พอทำให้ลูกธนูเลี้ยวได้ตามใจแล้ว ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเส้นทางยิง, แล้วลูกธนูก็ทะลวงได้แล้วใช่มะ?"

"ทะลุปูเสฉวนง่ายๆแล้ว..."

"งั้น, ก่อนอื่น ลองยิงทะลุผ่านปูสองตัวพร้อมกัน"

ยิงปูตัวเดียวมันง่าย, แต่ต้องมีการควบคุมดีกว่าที่คิด ถึงจะยิงทะลุปูสองตัว

น่าจะเป็นการฝึกที่ดีเลย

และชั้นก็มีสร้อยเมื่อวานอยู่ที่คอ เลยน่าจะได้ค่าประสบการณ์มานิดหน่อยด้วย

"เอาล่ะ, จะลองดู!"

"อย่าพึ่งไปที่ชั้นอื่นล่ะ"

"อื้อ!"

ว่าแล้ว อัลมาก็จากออกไปล่าปูเสฉวน

ยังงี้ก็จะห่างจากเราไปหน่อย, แต่ชั้นรับรู้ได้ด้วย 【ตรวจจับการไหว】 ตราบเท่าที่อยู่ชั้นเดียวกัน เลยไม่ต้องห่วงเรื่องอันตรายอะไร

หลังจากอัลมาเลี้ยวออกมุมไปแล้ว, ชั้นก็หันมาหารูรี่

"ในที่สุดก็ถึงเวลาบรรจุเวทแล้วสินะ!?"

รูรี่ขึ้นเสียงก่อนชั้นจะได้พูดอะไร

แต่ เสียใจด้วยนะ, ไม่ใช่การสอนบรรจุเวทหรอก

"การบรรจุเวท.... ก่อนอื่นต้องมีวัตถุดิบ, ถ้าอยากทำการบรรจุ ก็ควรจะทำอาวุธของตัวเองขึ้นมา"

แต่ไหนแต่ไร, หากผู้มีตราที่ 1 ต้องหาซื้อดาบมาทุกครั้งที่อยากฝึก จะมีเงินถุงเงินถังเท่าไหร่ก็คงไม่พอ

แต่ถ้าทำดาบขึ้นมาเองได้ ก็จะฝึกได้ทุกเมื่อ

ยิ่งกว่านั้น หากอยากชำนาญการบรรจุเวท, ก็ต้องบรรจุเวทไปกับการสร้างดาบ, ดังนั้น การตีเหล็กจึงเลี่ยงไม่ได้

"สร้างอาวุธ....? แต่ต้องฝึกหลายๆปี ถึงจะเป็นช่างตีเหล็กได้นี่นา....."

"ก็ถ้าจะเป็นมืออาชีพ มันก็ใช่"

ถึงจะใช้หนทางสั้นที่สุด ด้วยความรู้จากชาติก่อนของชั้น, ก็คงใช้เวลาหลายร้อยปี กว่าเธอจะได้เป็นจ้าวแห่งนักตีเหล็ก

แต่ว่า หากจะแค่เหนือกว่าดาบที่เจอในเมืองหลวง ก็ไม่ยากนัก

"เอาเถอะ, จะสอนการสร้างอาวุธให้ทีหลัง, ปัญหาแรกสุด คือ.....หาวัตถุดิบ หรือก็คือ การถลุงโลหะ"

"แต่เราต้องมีแร่ก่อนนะ--"

"ก็มีแร่ดิบอยู่ นี่ไง"

ว่าแล้ว ชั้นก็เอาดาบออกจากเวทเก็บของ, ใส่ 【อัดเวท】 กับ 【เปราะหัก】 ลงไป และทุบกำแพงดันเจี้ยนด้วยดาบ

ส่วนนึงของกำแพงดันเจี้ยนพังตกลงมา

อ้อ, 【เปราะหัก】 คือเวทที่เพิ่มพลังโจมตีต่อของแข็งที่เปราะง่ายอย่างหิน         脆性破壊 

"กำแพงดันเจี้ยนมีโลหะธาตุอยู่ภายในพอดู ก็มีเหตุผลหลายอย่างหรอก....แต่เอาเป็นว่ามันมีแล้วกัน"

"เอ๋, พังเหรอ!? แล้ว มันทำลายได้ด้วยรึ!?"

"หืมม? กำแพงดันเจี้ยนก็เป็นทรัพยากรไม่ใช่เหรอ?"

"ทรัพยากรเนี่ยนะ.....มันน่าจะเป็นสิ่งที่ไม่มีทางพังได้......."

แต่มันพังไปแล้วนี่ไง

ผู้อำนวยการเองก็อนุญาตแล้ว, ว่า 『ถ้าแกพังได้ อยากจะทำอะไรก็ตามใจเหอะ』

เอาน่า คิดไปก็เสียเวลา, คงเป็นความรู้พิลึกๆที่ปีศาจเผยแพร่อีกล่ะสิ, ไอ้พวกนั้นไม่เคยทำอะไรที่มันดีๆเลยฟ่ะ

"จะสอนวิธีพังกำแพงดันเจี้ยนให้ทีหลัง, ตอนนี้ เรามาสนการถลุงกันก่อน จะแสดงวิธีให้ดู, ดูให้ดี แล้วก็ใช้ 【ตรวจจับการไหว】 ด้วย"

"ค่ะ!"

ชั้นหยิบหินก้อนใหญ่จากกำแพงที่พัง ส่วนรูรี่ก็ดูอยู่

มีโลหะอยู่ไม่มากเพราะเป็นชั้นแรกๆ แต่ก็พอแก่การฝึกแล้ว

ชั้นใส่พลังเวทลงในก้อน แล้วหลังจากพลังเวทละลายโลหะ ก็ดึงพลังเวทออกมาและจัดโครงสร้างโลหะใหม่

จากนั้น ก็พังก้อนให้เป็นเศษ ด้วยดาบใส่ 【เปราะหัก】

"เป็นไง? เข้าใจไหม?"

"รู้สึกเหมือนมีพลังเวทละลายกำแพงดันเจี้ยน......นั่นคือการถลุงเหรอ?"

"เปล่า, นั่นเป็นขั้นที่สอง"

ชั้นใช้เวทแม่เหล็ก แล้วรวบรวมจุดดำๆมาจากเศษหิน

"นี่คือแร่หยาบจากดันเจี้ยน, พูดง่ายๆคือโลหะผสมที่อยู่ในกำแพงดันเจี้ยน"

แร่หยาบๆจากดันเจี้ยน มีเหล็กอยู่ภายใน เลยรวบรวมโดยใช้พลังแม่เหล็กได้

ใช้มือก็ได้หรอก แต่ใช้เวทแม่เหล็กเร็วกว่าเยอะ

"แร่หยาบจากดันเจี้ยน.... จะใช้พวกนี้ทำดาบเหรอคะ?"

"เปล่า เรารวบรวมมา แล้วค่อยถลุง"

ชั้นเอาแร่หยาบจากดันเจี้ยนมารวมกัน แล้วหลอมให้เป็นก้อนด้วยเวทไฟ

เคล็ดลับคือ ใช้พลังเยอะๆก่อนที่มันจะละลาย, จุดหลอมละลายจะต่ำลงหากทำเช่นนี้ เลยหลอมเป็นก้อนได้ง่ายขึ้น

สุดท้ายก็ทำให้เย็นลงด้วยเวทน้ำ, แล้วปรับโครงสร้างด้วยพลังเวทอีกทีด้วยวิธีเดียวกับเมื่อกี้

หลังจากนั้น ก้อนดำๆก็เป็นส่วนผสมของคริสตัลสีเทากับฟ้า, ดูจากลวดลาย คิดว่า 90% สีเทา 10% สีฟ้า

สีฟ้าคือมิธริล, สีเทาคือเหล็ก, ดูท่าโลหะที่ปนอยู่ในกำแพงชั้นนี้ ส่วนมากจะเป็นสองอันนี้

"เป็นไง?"

"อย่าบอกนะว่านั่น.... มิธริล!?"

หลังจากดูส่วนสีฟ้าของก้อน รูรี่ก็ถาม

"ใช่ ส่วนสีเทาคือเหล็ก.....แต่ยังขาดความบริสุทธิ์ เราต้องเพิ่มความบริสุทธิ์โดยการทำซ้ำขั้นตอนแบบเมื่อกี้"

หลังจากนั้น ชั้นก็ทำลายก้อน, หลอมเศษสีฟ้ากับเทาแยกกัน แล้วจัดโครงสร้างอีกทีด้วยวิธีเดิม

ซิลิกอน, ออกซิเจน กับธาตุอื่นๆนอกจากเหล็ก มีปะปนอยู่ในแร่หยาบดันเจี้ยน

จัดโครงสร้างใหม่ เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อขจัดสิ่งไม่บริสุทธิ์เหล่านี้

เอาเหอะ, ตราที่ 4 ชั้น ถึงทำซ้ำๆไป ก็ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องมากขนาดนั้นหรอก

"ง, งั้นเหรอ.... มิธริลหาจากกำแพงดันเจี้ยนได้...."

"ไม่ได้ซับซ้อนอะไรหรอก, แป๊บเดียวเธอก็เรียนได้แล้ว"

"แป๊บเดียว!? ....ที่ไม่ซับซ้อนนี่หมายถึงขั้นตอนไหนคะ ขอบคุณเถอะ!"

--แล้ว, ผ่านไปอีกราว 30 นาที

"ทำได้แล้ว!"

รูรี่ถือมิธริลที่ถลุงเองอยู่ ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

พูดตามตรงนะ นึกว่าจะใช้เวลาซักสองชั่วโมงซะอีก

สมกับเป็นที่ 2 ของโรงเรียน, หรือจะเป็นเพราะความตั้งใจอันเปี่ยมล้นกันนะ.... 




NEKOPOST.NET