[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 41 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.41 - ปราชญ์เทพ, ร่างแผน


"นั่นสินะ.... ก่อนอื่น, ซ่อมแซมกำลังรบของเราก่อน"

"ถ้ามันง่ายขนาดนั้น เราคงไม่ต้องมาลำบากหรอก...."

"เผยแพร่เวทไร้ร่ายให้นักเวทอย่างมากที่สุดเท่าที่จะทำได้, เท่านี้ก็พอสำหรับตอนนี้"

ถึงมนุษย์จะชนะในการสู้ 1-ต่อ-1 กับปีศาจไม่ได้, แต่ก็มีจำนวนเยอะกว่า

นั่นคงเป็นเหตุผลที่ปีศาจยังไม่ทำลายมนุษยชาติ

การที่มีปีศาจแค่ 5 ตัว ในประเทศ รวมถึงตัวที่ตายไปแล้ว เป็นจุดบ่งชี้

แปลว่า, ถ้าผู้คนมีพลังเวทไร้ร่าย ก็จะไม่มีปัญหาในการปกป้องตัวเอง

....แต่จะให้บุกโจมตีมัน ก็ลำบากอยู่ จากความแตกต่างของการเคลื่อนไหวกำลังพล

"ยังงี้เอง, เราได้ยินเรื่องเวทไร้ร่ายจากเอดวัลด์แล้ว, หากเผยแพร่ออกไป คงรับมือกับปีศาจได้, แต่ว่า แบบนั้นจะเป็นการบอกฝ่ายปีศาจ ว่าอาณาจักรเรามีวิธีรับมือ แบบนั้นปีศาจมันก็มารุมถล่มอาณาจักรนี้สิ?"

"...ก็คงงั้นล่ะ"

ปีศาจมันจะค่อยๆลดทอนพลังมนุษยชาติลงทีนะน้อย จนมั่นใจว่าทำลายมนุษย์ได้แน่ๆ

แต่ถ้าอาณาจักรเอส มีวิธีรับมือ, ปีศาจเองก็คงไม่ปล่อยให้พัฒนาขึ้นมาได้

มันต้องมาทำลายอาณาจักรเอสแน่ๆ

"ถ้างั้น, แอบเสริมสร้างกำลังต่อสู้อย่างลับๆไม่ให้ถูกจับได้จะดีกว่าไหม?"

"ถ้าหากเด็กเวทอัศจรรย์ไม่หนีไป เราก็จะทำยังงั้นหรอก....."

"ปีศาจจะรู้เมื่อไหร่ก็ขึ้นกับเวลาแล้ว, ดีที่เรารู้ตัวกันก่อนจะถูกทำลายไปหมด....มีแผนอะไรไหม? หากว่าเอากำลังรบปกป้องทั้งอาณาจักรเอส แม้จะเป็นเวทไร้ร่าย ก็คงลำบากอยู่รึเปล่า?"

ก็จริง

ชั้นออกไปตะลุยตีปีศาจเองก็ได้อยู่ แต่ตัวคนเดียวก็มีขีดจำกัด, แล้วถึงจะมีปีศาจอยู่น้อย แต่การปกป้องทุกคนก็ไม่ง่าย แม้จะเอากำลังรบทั้งหมดเข้าเมืองหลวงก็ตาม

แต่แน่นอน, ว่ามีวิธีแก้ไข

"เรามีเวลาอยู่ จนกว่าปีศาจจะรวมพล, มันไม่อยู่กันเป็นกลุ่มก้อนเหมือนองค์กรมนุษย์อย่างหน่วยอัศวิน, ต่อให้ปีศาจหลายตัว มองว่าอาณาจักรนี้เป็นตัวอันตราย การโจมตีก็คงกระจัดกระจาย, อย่างน้อยก็ในอีก 3 เดือนนี้"

ปีศาจไม่ค่อยร่วมมือประสานงานกัน

แน่นอนว่าถ้าถูกเปิดโปง ก็หนีกันหมด, แต่ปีศาจที่เกลียดมนุษย์ ซึ่งมีสติปัญญาดี คงเป็นตัวเผยแพร่ข้อมูล

แต่ก็ไม่มีปีศาจที่ไม่เกลียดมนุษย์หรอก, เพราะงั้นเลยไม่ต้องพูดซะยาวว่า 『เกลียดมนุษย์』

โครงสร้างเวทมนต์ของปีศาจนั้น 『ถูกสร้างให้เกลียดมนุษย์』, เพราะงั้น ถ้าไม่กลายพันธ์ุ มันก็ไม่มีตัวไหนหรอกที่ไม่เกลียดมนุษย์

"แล้วหลังจากสามเดือนไปล่ะ?"

"ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีความเป็นไปได้ที่จะถูกรุกรานครั้งใหญ่, เพราะงั้น มาสกัดปีศาจให้ได้ก่อนจะถึงตอนนั้น"

"มีวิธีรึ? เวลาแค่สามเดือน มีศัตรูเป็นปีศาจ โอกาสรอดเหมือนจะเป็นศูนย์....."

"มีสิ, เราก็แค่สร้างบาเรียขนาดใหญ่ล้อมรอบพื้นที่ที่ต้องการปกป้อง"

"เขตแดนคุ้มภัยถาวร.... นี่เจ้าบอกว่าจะทำอาร์ติแฟคแห่งพระเจ้าขึ้นงั้นรึ?"  永続型結界魔法

"อาร์ติแฟคแห่งพระเจ้า.... ก็ไม่คุ้นกับคำเรียกหรอกนะ แต่ถ้าเป็นบาเรียขนาดกลางถาวรคลุมรอบเมือหลวงก็ทำได้อยู่, มีดันเจี้ยนอยู่ที่โรงเรียนที่ 2 ด้วย เราก็ใช้พลังเวทจากสายมังกรต่อกับดันเจี้ยนเป็นแหล่งพลัง" 神造アーティファクト

"จะเป็นไปได้รึ? ว่าตรงๆนะ, นี่มันยังกับฟังนิทานยุคปรำปราอยู่เลย....."

"ก็เข้าใจหรอกนะ พระองค์ท่าน, เพราะเทคโนโลยีแบบนั้น ดูท่าจะโดนปีศาจทำลายไปหมดแล้ว, แต่ถ้ามีนักเรียนโรงเรียนที่ 2 มาช่วย ก็น่าจะทำเสร็จได้ในหนึ่งเดือน ตราบเท่าที่มีวัตถุดิบพอล่ะนะ......"

"โรงเรียนที่ 1, หน่วยอัศวิน และหน่วยเวทมนต์ ก็จะร่วมมือด้วย, พูดตามตรง ไม่มีทางอื่นนอกจากพนันกับมาติอัสแล้ว, ต้องการวัตถุดิบอะไรล่ะ?"

วัตถุดิบสินะ

หากชั้นในอดีตเป็นคนทำ ก็ไม่ต้องใช้มากหรอก, แต่คราวนี้ ต้องใช้คนช่วยกันทำเยอะๆ โดยสอนเหล่านักเรียนที่มีตราที่ 1 เพราะเป็นจำนวนซึ่งรูรี่คนเดียวทำไม่ไหวด้วยสิ

หรือก็คือ, ประมาณ--

"หินเวทขนาด 60 เซนก้อนนึง, กับโลหะอาดามันไท โอริฮารูกอน 10 กิโลกรัม, แล้วก็มิธริลอีก 1.5 ตัน"

"....นี่พูดจริงจังเหรอ?"

"จริงจังสิ...."

อ่ะ แย่แล้ว, ทำราชาโกรธแล้วรึเปล่า

กรณีแย่ที่สุด ชั้นเผ่นออกจากอาณาจักรก็ได้อยู่, แต่ก็ต้องกลายเป็นคนโดดเดี่ยวอีกแล้วสิ

"อาณาจักรนี้ไม่มีหินเวทขนาด 60 เซนหรอก, มิธริลก็หาได้ไม่กี่กิโลกรัม, ส่วนอาดามันไท กับโอริฮารูกอน มีอยู่บ้างจากอาร์ติแฟคสมบัติระดับชาติ ตอนนี้ให้คนซึ่งรู้วิธีใช้สู้กับปีศาจยืมไป แต่ถึงจะรวบรวมมา ก็คิดว่าได้ไม่ถึง 3 กิโลกรัมหรอก"

งั้นเหรอ

ก็จริง, ดูจากการที่มอนซึ่งชั้นตีเล่นระหว่างทางมาเมืองหลวง โดนนับเป็น 『มอนสุดแกร่ง』, ก็ไม่แปลกเลย ที่จะหาหินเวทขนาด 60 เซน ไม่ได้

การหาอาดามันไทกับโอริฮารูกอน ก็ต้องมีเทคนิคการกลั่นเกลาด้วย

"...งั้น, ก็หามากันเถอะ"

"หามา?"

"โชคดี ที่ดันเจี้ยนใต้โรงเรียนที่สอง ออกจะเก่าแก่, มีโอกาสสูง ที่มอนหินเวทขนาด 60 เซน จะอยู่ชั้นลึกๆ, ส่วนมิธริล ชั้นก็คงทำอะไรซักอย่างเอาได้ล่ะ เรามีเวลาตั้งสามเดือนนี่นา, ส่วนโลหะอาดามันไท โอริฮารูกอน.....ขอดูคลังสมบัติก่อนแล้วค่อยคิดได้ไหม?"

"『ทำอะไรซักอย่างเอาได้』 เป็นมิธริลจำนวนตันๆรึ..... ฟังดูเป็นไม่ได้ในสามัญสำนึกของเรา, ไม่สิ สามัญสำนึกของมนุษยชาติเลย.......เอดวัลด์, เจ้าหนุ่มมาติอัสนี่เชื่อถือได้แน่รึ?"

กลายเป็นคุยกับผู้อำนวยการที่เงียบมาจนถึงบัดนี้ซะแล้ว

"มาติอัสทำเรื่องเหลือเชื่อให้เป็นจริงมาตลอดล่ะ, แต่ไหนแต่ไร เด็ก 12 ขวบ คนเดียวพิชิตปีศาจได้ ฟังดูก็เหมือนเรื่องตลกแล้ว"

"...นั่นสินะ เอาล่ะ, มอบหมายเรื่องนี้ให้มาติอัสกับเอดวัลด์แล้วกัน"

"รับทราบ"

การพบปะอย่างไม่เป็นทางการจบลง, แล้วชั้นก็ไปที่คลังสมบัติด้วยกันกับผู้ดูแลคลัง และเอลวัลด์




NEKOPOST.NET