[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า ตอนที่ 37 | Nekopost.net 
NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.37 - ปราชญ์เทพ, ถูกหาเรื่องวิวาท


"นี่คือสนามของเมืองหลวงรึ...."

วันแห่งการประลอง

ชั้น ครู แล้วก็สมาชิกอื่น มาถึงสนามแข่งเมืองหลวง

นักเรียนอื่นก็มาเชียร์ แต่ว่ามาแยกกัน

"ไม่เคยเห็นรึ, มาติคุง?"

"ใช่, ที่ๆรู้จักในเมืองหลวง ก็มีแต่โรงเรียน กับร้านตีเหล็กตอนนั้นน่ะ"

ชั้นไม่ได้สนใจสนามแข่งมากนัก เพราะมันคงเป็นการสู้ซ้อมๆด้วยเวทแบบร่ายอยู่แล้ว

เอาเถอะ, เวทที่ใส่ในสนาม ก็เป็นแบบเดียวกับที่คาด เลยไม่มีปัญหาอันใดทั้งสิ้น

"จะว่าไป, ความรู้ของมาติคุงออกจะเพี้ยนๆนี่นะ.....หวังว่าปีนี้จะไม่มี เด็กเวทอัศจรรย์ มาร่วมนะ...."

"เด็กเวทอัศจรรย์?"       魔法の申し子

ชื่อออกแนวศักดิ์สิทธิ์นั่นมันอะไรกัน, ไม่เคยได้ยินมาก่อน

"บางครั้งโรงเรียนที่ 2 มีนักเรียนเก่งจนเหมือนจะชนะได้ แต่ในปีนั้นๆ โรงเรียนที่ 1 ก็จะมีเด็กที่เก่งกว่าคนนำทีมมา....."

"แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อทุกครั้งเลยล่ะ, ผู้คนเลยเรียกว่า 『เด็กเวทอัศจรรย์』, ถ้าจำไม่ผิด หัวหน้าหน่วยเวทมนต์คนก่อนก็ด้วย......แต่ถึงจะเป็น『เด็กเวทอัศจรรย์』 ก็คงเทียบมาติไม่ได้หรอก, ไม่เป็นไรแน่ๆ"

ยังงี้เอง  『เด็กเวทอัศจรรย์』 สินะ, คนแข็งแกร่งเหลือเชื่อ บางครั้งชาติก่อนชั้นก็มีเหมือนกัน, แต่ถ้ามาเวลานี้ ก็สะดวกเลย

ไม่รู้ว่า "แข็งแกร่งเหลือเชื่อ" จะแค่ไหนหรอก, แต่หากได้เห็น ก็จะรู้กัน

หากว่าแค่ แข็งแกร่งอยู่นิดหน่อย, ก็เป็นไปได้ที่การแข่งจะจบลงก่อนได้แสดงพลังของเวทไร้ร่ายไง

เลยหวังว่าพวกที่เก่งหน่อยๆจะโผล่มา

ชั้นไปรอที่ห้องพลางคิดเช่นนี้, ทว่า....

 



 

 

"นี่ มนุษย์กับปีศาจ เป็นศัตรูกันใช่มั้ย?"

"ศัตรูแบบสุดๆของมนุษย์ชาติตั้งแต่อดีตแล้วล่ะ....ทำไมเหรอ?"

อัลมาตอบแบบทำหน้า 'ถามเรื่องที่มันชัดเจนอยู่แล้วทำไมกัน' 

"เปล่า, ก็แค่สงสัย ว่าแต่นะ มาจริงๆด้วย เด็กเวทอัศจรรย์, ปีศาจชัดๆ"

ชั้นบ่นพลางตรวจปฏิกิริยาพลังเวท

ห้องรอแข่งของโรงเรียนที่ 1 กับโรงเรียนที่ 2 ห่างกัน 100 เมตร, ดังนั้นการตรวจจับพลังเวทเลยไม่ใช่เรื่องยาก

หากนั่นคือเด็กเวทอัศจรรย์จริงๆ, ก็นับว่ามีพลังซึ่งนักเรียนอื่นเทียบไม่ติด อย่างที่รูรี่บอกจริงๆ

"จากห้องรอของโรงเรียนที่ 1, รู้สึกถึงพลังแข็งแกร่ง.... ไม่สิ พลังแปลกๆ"

"ก็จริงนะ .....แต่, ไม่คิดว่านั่นจะเป็นปฏิกิริยาพลังแบบมนุษย์เลย......ขนาดมาติยังมองว่าเก่ง แบบนี้ไม่อันตรายแย่เหรอ?"

จากการฝึก 【ตรวจจับการไหว】 มาหนึ่งเดือน, ทำให้ทั้งสอง รับรู้ถึงความแปลกประหลาดของพลังเวทนั่นได้แล้ว

คิดว่ามันมีจำนวนพลังเวทมากกว่าชั้นราว 10 เท่านะ

ยังกับมอน--ไม่สิ, ปีศาจชัดๆ

ดูจากพลังเวท, คงเป็นปีศาจซึ่งถนัดการแปลงตัว และพลังป้องกันมาก, ยังดีที่มันเป็นแบบมีพลังโจมตีไม่มากนัก

ปีศาจนั้นปกติจะมีความสามารถในการซ่อนปฏิกิริยาพลังเวท, แต่มันคงคิดว่าไม่จำเป็นต้องทำ เนื่องจากผู้คนละทิ้ง 【ตรวจจับการไหว】 ไปหมดแล้ว

"ทั้งสองคน, ฟังนะ"

"อะไรเหรอ?"

"ถ้าผู้นำศัตรูเป็นอย่างที่คิด มันจะอันตรายพอดู, ดังนั้น อยากให้ทั้งสองคนช่วยจัดการนักเรียนสองคนที่อยู่ข้างเจ้า 『เด็กเวทอัศจรรย์』 แล้วก็หนีทันที, ที่เหลือให้ชั้นจัดการ"

"แต่, สนามมีเวทป้องกันให้...."

"เวทป้องกันก็ถูกทำลายได้ หากพูดถึงแต่พลังเวท อีกฝ่ายมีสูงกว่าชั้นเยอะ"

อันนี้คือพูดถึงแต่จำนวนพลังเวทอ่ะนะ

"เหนือกว่ามาติคุงอีก, ไม่ใช่มนุษย์แล้ว...."

ก็ไม่ใช่น่ะสิ

อยากจะปิดเรื่องที่รู้ตัวตนแท้จริงของศัตรูไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพราะงั้น จึงบอกแผนการของชั้นออกไป

เสียงเชียร์ดังไปทั่วสนาม

ห้องรอคอย เปิดออกแล้ว

"ถึงเวลาแล้ว, เข้าสู่สนาม"

"เราแค่ไปจัดการอีกสองคนนอกจากผู้นำใช่มั้ย?"

"จากนั้นก็หนี..."

"นั่นล่ะแผน ไปกันเถอะ!"

เราเข้าสู่สนามหลังประตูเปิด

เจ้าหน้าที่ร่ายเวทพร้อมกัน ให้มีเวทป้องกันพวกเราทั้งสาม

ก็อย่างที่คิด, เวทป้องกันสองชั้นนี้ ชั้นจะสามารถฟันทะลุได้ในทีเดียวโดยดาบบรรจุเวท

ปีศาจเองก็น่าจะทำเช่นเดียวกันได้ด้วยเวทมัน, รูรี่กับอัลมา หากฝึกอีกหน่อย ก็คงทำลายการป้องกันสองชั้นได้

อัลมาอาจจะทำได้ในตอนนี้เลย หากชั้นสอนเวทเอนชานต์แบบอื่น นอกจากการใส่เวทแบบพื้นๆให้

นี่ก็พอจะสู้กับคนใช้เวทแบบร่ายแล้ว.....แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายังขาดแคลนพลังอยู่ดี

"เห้ย, ตราไร้ค่านี่นา!"

"จริงด้วย! ตราไร้ค่า! แล้วชุดนั่นอะไรกัน, มันจะสู้รึไง!"

"เห้ย, ไอ้ตราไร้ค่า, นี่ไม่ใช่ที่เล่นนะโว้ย! เหลือเชื่อที่ถูกรับเข้าเรียนด้วย โรงเรียนที่ 2 มันกากจริงๆว่ะ!"

ปีศาจตะโกนเมื่อเห็นชั้น

ดูท่าปีศาจจะซ่อนรูปร่างอันชั่วร้ายไว้ด้วยเวทปลอมแปลง แล้วก็มีทำตรารุ่งโรจน์ปลอมอยู่บนร่างด้วย

นักเรียนอื่นอีกสองคนซึ่งอยู่กับปีศาจ (เป็นมนุษย์ทั้งคู่ และมีตรารุ่งโรจน์) ก็ขึ้นเสียง, กับมีเสียงโห่ล้อเลียนจากที่นั่งของฟากคนดูโรงเรียนที่ 1

คนมาดูนักเรียนโรงเรียนที่ 2 ก็หู่กลับ

พูดจาด่ากันตามสะดวก อย่าง 'ไอ้ไก่อ่อนที่ถือดาบยังไม่ได้อย่ามาพูดเลย'

ก็จริงนะ, นักเรียนโรงเรียนที่ 1 ไม่ถืออาวุธ ต่างจากโรงเรียนที่ 2

พวกนั้นต่างใส่เกราะทำจากมิธริลแทน, เกราะอาจจะมีประโยชน์บ้างนิดหน่อย เนื่องจากเวทป้องกันของสนาม เป็นเวทที่สะท้อนเวทก่อนโดนผิวหนัง.......แต่ดูจากที่รูรี่กับอัลมาพังบาเรียได้ในการโจมตีทีเดียว เกราะคงจะช่วยอะไรไม่ได้นัก

ดูท่าจะหมิ่นตราไร้ค่ากันอยู่พอดู......พวกมันคงจะชำนาญเวทไร้ร่ายระยะไกลสินะ

ส่วนที่นั่งคนดู มีนักเรียนกับครูจากทั้งสองฟาก และมีพวกที่เหมือนนักเวทตำแหน่งใหญ่โตอยู่หลายคน

ดังนั้น สถานที่ใหญ่ๆ เลยออกจะโล่งๆ

"เอ่อ! ถึงเป็นตราไร้ค่า แต่ก็..."

"รูรี่, ขอบใจที่ช่วย แต่พูดกับพวกนั้นมันเสียเวลาเปล่า"

รูรี่ช่วยแก้ตัว

อัลมาเองก็เหมือนอยากจะพูดอะไร, แต่ชั้นหยุดเธอไว้

ไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องบอกพลังของชั้นกับศัตรู

ชั้นในตอนนี้ ไม่สามารถจะประมาทได้เมื่อสู้กับปีศาจ

ดูเหมือนปีศาจยังจะปลอมตัวเป็นมนุษย์อยู่.......เอาล่ะ, จะแฉไงดีเนี่ย

"ก็จริงนะ, พูดกับคนที่หัวเราะเมื่อเห็นตราคนอื่นไปก็ไร้ประโยชน์ เกือบเสียเวลาฟรีแล้วค่ะ"

"เหอะ เห่าเพ้อเจ้ออะไร, คิดว่าตราไร้ค่าจะชนะตรารุ่งโรจน์ได้รึ, ปกป้องตราไร้ค่า แสดงว่าแกเป็นพวกเดียวกัน จะอัดซะด้วยกันเลย"

ขณะที่เราคุยกัน.....หรือเรียกว่าด่ากันดี, กรรมการก็มาตรงกลาง

"เราจะเริ่มการประลองแล้ว! ทั้งสองฝ่าย, ประจำตำแหน่ง!"




NEKOPOST.NET