NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.34 - ปราชญ์เทพ, จับมอนมือเปล่า


ดันเจี้ยนคือสถานที่จำพวกถ้ำ ซึ่งมีพลังเวทมารวมกัน จนเกิดมอนได้ง่าย

ถ้ำซึ่งกลายเป็นดันเจี้ยน จะเปลี่ยนลักษณะภูมิประเทศไป, ขึ้นกับคุณภาพและปริมาณพลังเวท บางครั้งอาจมีสภาพอย่างสิ่งมีชีวิตเลยก็ได้...

ดูเหมือนส่วนนอกของดันเจี้ยนนี้ ไม่ได้เป็นแบบนั้น, พลังเวทมันผ่านกำแพงยาก ด้วยความสามารถในการค้นหาตอนนี้ เลยตรวจชั้นลึกๆลงไปไม่ได้ 

"โอะ, เจอมอนแล้ว"

ชั้นเจอปฏิกิริยามอนทันทีที่ก้าวเข้าดันเจี้ยน

เป็นมอนแบบปูเสฉวน ヤドカリ อยู่เลยทางแยกตรงไปโน่น

"เอ๋? ไม่เห็นมอนอะไรเลยนะ, ผมค้นหาได้แย่ลงเหรอ? สายตาน่าจะดีอยู่นะ...."

"ฉันก็ไม่เห็นนะคะ"

"อ้อ ยังมองไม่เห็นหรอก มันเลยมุมทางแยกนั่นไป"

ชั้นควรจะสอน 【ตรวจจับการไหว】 แล้วก็อื่นๆ ก่อนการสำรวจดันเจี้ยนอย่างจริงจังสินะ

มีความแตกต่างอย่างมากระหว่างคนที่ใช้ได้ กับใช้ไม่ได้

ถึงแม้ว่า การปกปิดซ่อนตัว จะแก้【ตรวจจับการไหว】 ได้ เลยไม่ควรพึ่งพามากนักก็เหอะ

 "จะว่าไป, เป็นมอนแบบไหนล่ะ?"

"แบบปูเสฉวน จะไปจับมานะ"

ชั้นว่าแล้วก็วิ่งออกไป, จับมอนแบบปูเสฉวนซึ่งอยู่เลยมุมทาง และกลับมา

แน่นอนว่ามัดก้ามกับขามันไว้ด้วยเวท กันเกิดอุบัติเหตุแล้ว

เป็นมอนอ่อนแอมาก, ชั้นคงจัดการได้โดยทุบอย่างไม่ต้องเสริมพลังกายด้วยซ้ำ

แต่ปูเสฉวนนี่ ถ้ามันใช้ก้าม ก็จะตัดนิ้วมนุษย์ออกได้อย่างง่ายๆเช่นกัน

"ถึงจะเป็นมอนอ่อนแอแค่ไหน แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าสัตว์ธรรมดาเยอะ จึงไม่แปลกที่จะเกิดความสูญเสีย ต้องระวัง....ก็อยากจะพูดงี้หรอก แต่เห็นมาติอัสคุงจับมามือเปล่าแบบนี้ คงไม่ต้องเตือนสินะ......ทั้งสองคน อย่าไปเลียนแบบซะล่ะ"

"ค่ะ!"

"ถึงอย่ากเลียนแบบก็ทำไม่ได้อยู่ดีอ่ะนะ...."

สองสาวตอบครู

การระมัดระวังก็สำคัญนี่นะ

แต่ก็เป็นไปได้ที่จะเสียสมาธิกับจุดสำคัญ หากตั้งสมาธิกับมอนอ่อนแอมากไป

ดังนั้นผ่อนคลายซะบ้างในส่วนที่ถูกต้องจึงจำเป็นเช่นกัน....., เอาน่า ไว้สู้ๆไปก็คงชิน

การเพ่งสมาธิจนถึงขีดสุดตลอดเวลา คงเป็นบทเรียนที่ดีสำหรับมือใหม่

"เอาล่ะ, สำหรับตอนนี้ ใช้มันเป็นเป้าฝึกไปก่อน"

ชั้นหยิบปูเสฉวนขึ้นเมื่อพูด

"อัลมา, ลองยิงธนูใส่มอนสิ"

"มันมีเปลือกคลุมนี่นา? ธนูจะดีแค่ไหน ก็คงทลายเปลือกไม่ได้หรอกนะ..."

"อืม อันนี้แค่ทดลอง ไม่ต้องสนหรอก, ต่อให้เล็งพลาดไปหน่อยก็ไม่เป็นไร เร็วเข้า ถ้าไม่รีบเดี๋ยวมอนอื่นมาอีก"

ถึงชั้นจะรู้ว่าไม่มีมอนมาอีกชั่วระยะนึง ด้วย 【ตรวจจับการไหว】 ก็เหอะ

"ไม่อยากจะยิงเป้าที่มีคนถืออยู่เลย.... แต่, มาติคุงคงไม่เป็นไรสินะ เอ้ย์!"

ฝุบ, ลูกธนูถูกยิงออกมาถูกเปลือก โดยที่ชั้นไม่ต้องขยับปูไปรับ

แต่มันไม่ทะลุเปลือก, เปลือกมอนมันไม่อ่อนถึงขนาดจะทะลุได้ด้วยธนูในระดับนี้

"งั้นยิงอีกทีหลังใส่พลังเวทลงลูกธนูนะ, ทำแบบเดียวกับการยิงเวทปกติน่ะ"

"เอ่อ...แบบนี้?"

อัลมาใส่พลังเวทลงลูกธนูเมื่อพูด, ใช้ได้เลยทีเดียว

"ยิงดูสิ"

"เข้าใจแล้ว เอาล่ะนะ! เอ้ย์!"

ลูกธนูคราวนี้พังเปลือกและปักเข้าร่างปูเสฉวน

พอเปลือกพัง ปูเสฉวนที่ไม่ได้มีพลังชีวิตมากมายอะไรแต่ต้น ก็ตายไปทั้งยังงั้น

"เอ๋, โกหกน่า...."

"นั่นเป็นการบรรจุเวทแบบ, 【เอนชานต์เวทพื้นฐาน】 単純魔力エンチャント  เป็นพื้นฐานสุดๆของการเอนชานต์ลูกธนู, ต้องใช้บ่อยๆจะได้ชินนะ"

ว่าแล้ว ชั้นก็เอาลูกธนูเพิ่มออกมาจากเวทเก็บของแล้วส่งให้อัลมา

"....หะ? ลูกธนูออกมาจากไหนอ่ะ?"

"เวทเก็บของไง"  収納魔法

"อย่าบอกนะว่าเวทสายสูญ เวทเก็บของ....? นั่นมันตำนานไม่ใช่เหรอ...."

"มีจริงๆสิ แต่พลังเวทสูงสุดจะลดลงถ้าเก็บของหนักๆ เลยไม่สะดวกนักหรอก"

"ของหนัก?"

"ใช่ พลังเวทชั้นครึ่งนึงลดไปจากการเก็บเสือสงครามที่ตีมาระหว่างเดินทางถึงเมืองหลวง"

เกือบจะเผาวัตถุดิบทิ้งไปแล้วด้วย

ถ้าคนเร่ขายไม่บอก ชั้นคงเผาทิ้งไปแล้ว

"เสือสงคราม เป็นมอนระดับอสูรนี่นา...."

"อืม, ขอโทษนะ ผมผิดเองที่อยากได้สามัญสำนึกจากมาติคุง"

"นี่ครูจำเป็นต้องตามมาคุมปาร์ตี้นี้ด้วยเหรอเนี่ย.......ถึงต้องทำเพราะเป็นกฎก็เหอะ...."

"อย่างเสือสงครามเดี๋ยวพวกเธอก็จัดการได้น่า.... เอาล่ะ ไปกันต่อ, ดูจากกระแสพลังเวท มีมอนทางนั้นเยอะ เป็นทางเดียวกับที่ไปชั้นต่อไปด้วย"

ดันเจี้ยนส่วนมาก เป็นโครงๆ แบบ『ชั้น』

แต่ละชั้นจะต่อกันโดยสถานที่แบบบันได อย่างหน้าผากับน้ำตก, มอนที่อยู่ชั้นเดียวกัน พลังมักจะไม่ต่างกันมาก

ในแง่นึง การสำรวจดันเจี้ยนนี้อาจจะง่ายกว่าดันเจี้ยนภายนอก เพราะต่างกับทะเลหรือป่า ศัตรูซึ่งมีความสามารถต่อสู้ต่างกันจะไม่ค่อยปรากฏ

ถึงปกติจะประมาณนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะต่างกับปกติไม่ได้นะ

"งั้น, ทั้งสองคน พยายามไปต่อโดยหาศัตรูเองนะ, ถ้ามันอันตรายชั้นถึงจะช่วยแทรก"

"แบบนี้, ดูไม่ออกแล้วว่าใครเป็นคนคุมแฮะ...."

เราไปต่อในดันเจี้ยนพลางคุยกัน




NEKOPOST.NET