NEKOPOST
การแสดงผล

[นิยายแปล] ปราชญ์เทพเกิดใหม่ไปเป็นตราไร้ค่า

Ch.30 - ปราชญ์เทพ, หยุดเสียงเบ่งพลัง


"ดูให้ดี, นี่คืออาวุธใหม่ของชั้น!"

ครูไกซัลชักดาบออกจากหลัง แล้วชี้เป้า

จากนั้น--.

"ฮึ่บ!"

ลูกไฟเล็กถูกยิงออกมาจากปลายดาบเมื่อครูไกซัลตะโกน

เป้าหมายแค่สั่นๆ แต่ครูไกซัลไม่ใส่ใจ

"ฮึ่ยย! ฮึ่ยย! ฮึ่ยยย!"

ลูกไฟเล็กยิงออกมาจากดาบอย่างต่อเนื่อง และทำลายเป้าหมายได้ในการยิงครั้งที่สี่

เห็นดังนี้แล้ว ครูไกซัลจึงเปลี่ยนเป้าหมาย

"อึ๊ยย! อึ๊ยย! อึ๊บบ! อึ๊บบ!"

เป้าหมายคราวนี้เอง ก็พังหลังจากยิงไปสี่ดอก

ตราของครูไกซัล เป็นตราที่ 3

ตราที่ 3 นั้นมีพลังไม่มาก แต่มีอัตราการยิงรัวที่สูง

และการฝึกยิงต่อเนื่อง จะทำให้มีพลังยิงที่โหด

แม้จะไม่แข็งแกร่งเท่าตราที่ 4 ซึ่งถนัดการต่อสู้ระยะประชิด, แต่ก็เป็นตราที่พึ่งพาได้มากในการต่อสู้เป็นกลุ่ม

เพราะเอาจำนวนเข้าว่า ใช้คนมากๆรุมยิงได้

"ครูไกซัลใช้เวทมนต์แทบจะไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอ?"

"ครูนั่น, กับเวทมนต์.... ปกติไม่ใช่นี่?"

"นั่นคือเป้าที่ 5 แล้วใช่มั้ย? ถึงจะอ่อนเมื่อเทียบกับที่มาติอัสแสดง แต่ทำลายเป้าที่ 5 ด้วยการยิง 4 ครั้ง แสดงว่าเป็นเวทแรงพอๆกับเวทระดับล่างขั้นดีเลย...."

"ถ้าครูไกซัลทำได้, ผมก็น่าจะทำได้นะ!"

ได้เห็นครูซึ่งเป็นสายนักรบใช้เวทไร้ร่าย เลยปลุกใจนักเรียนขึ้นมา

ชั้นออกจะไม่พอใจนิดนึง เพราะที่จริงเวทซึ่งชั้นใช้ ถ้าฝึกฝนกันหน่อยก็ใช้กันได้หมดทุกคนแท้ๆ, แต่เอาเหอะ แค่เห็นคุณค่าของเวทไร้ร่ายกัน ก็นับว่าผลงานดีแล้ว

เวทแบบเมื่อกี้ อีกไม่กี่เดือน ก็คงถูกนับเป็นพื้นฐานล่ะนะ

"จะว่าไป, ครูไกซัลแค่เริ่มฝึกเวทไร้ร่ายเมื่อวาน, สำหรับครูที่ใช้เวทได้อยู่แล้ว หากมาฝึก จะเป็นแบบนี้"

แล้วครูสายเวทคนนึง ก็ใช้เวททำลายสองเป้าหมาย

"สุดยอด พลังพอๆกับเวทระดับกลางเลย..."

มีพลังน่าดู, แม้ครูจะเป็นตราที่ 2 (ตราซึ่งไม่ได้มีอะไรโดดเด่นแต่แรก แต่หากฝึกฝนก็จะยิงเวทแรงๆได้)

เพราะพลังเวทถูกการร่ายกดไว้สินะ, ดูท่าครูโรงเรียนนี้ เดิมทีจะมีพื้นฐานการฝึกพลังเวทที่ดีอยู่แล้ว

แต่เวทระดับกลางอะไรนี่ ชั้นไม่รู้จักหรอกนะ

"ครู! ครูทุกคนใช้เวทไร้ร่ายได้หมดเลยเหรอ!?"

นักเรียนคนนึงถาม, รู้สึกเหมือนบรรยากาศจากครูแข็งขึ้นมาชั่วขณะ

แล้วครูก็มองกัน กับทำหน้าตาขอโทษ

"เปล่า บอกตามตรง, ครูนักดาบส่วนมากยังทำไม่ได้, แล้วครูนักเวทก็ทำได้แค่ 3 คน, การแก้นิสัยที่ติดมาเป็นระยะยาวมันยาก...."

บรรยากาศที่สนามหดหู่ลง

ดูเหมือนการเปลี่ยนวิธีการร่ายซึ่งใช้มาหลายปี จะไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ

แต่ เมื่อครูพูดต่อ บรรยากาศก็เปลี่ยนไป

"เอาล่ะ เริ่มฝึกเวทไร้ร่ายกันเลย, ยืนต่อหน้าเป้า ทุกคนใช้เวทศรไฟได้สินะ? ถึงจะเป็นห้อง A, แต่ถ้าจำไม่ผิดก็มีคนที่อยากเป็นนักดาบอยู่ด้วย...."

"อื้อ! ผมอยากเป็นนักดาบ, แต่ใช้ศรไฟได้ล่ะ!"

อัลมายกมือตอบงั้น

ดูเหมือนนักดาบที่ว่า ก็คืออัลมา

อยู่กับรูรี่เหมือนเคย, ชิดติดกันเชียวนะ

"งั้นเริ่มเรียนรู้การเคลื่อนไหวของพลังเวทกัน, ทุกคน ลองยิงศรไฟ--"

แล้วการสอนเวทแบบเดียวกับที่ชั้นเคยสอนพี่เรคก็เริ่มขึ้น

ผ่านไปซัก 10 นาที

"โอ้ว, เวทออกมาแล้ว! สำเร็จ!"

นักเรียนบางคนจับความรู้สึกของพลังเวทและใช้เวทไร้ร่ายได้แล้ว

ที่สำเร็จคนแรก คืออัลมา

"ดูดิ ดูดิ! อึ๊บ! อึ๊บ!"

อัลมายกดาบ ชี้ไปที่เป้าแล้วยิงลูกไฟ, เป้าพังลงด้วยลูกไฟสองลูก

ดูเหมือนเวทของอัลมาซึ่งมีตราที่ 2 จะแรงกว่าเวทครูไกซัลแล้ว

ทว่า--.

"นี่, อัลมา"

"คิดว่าไง? เวทของผม!"

"ก็ทำได้ดีหรอก.... แต่ไม่ต้องตะโกนเลียนแบบก็ได้นะ"

"เอ๋? ...อ่ะ"

ดูท่าจะไม่รู้ตัวสินะ

ดีที่ชั้นเตือนก่อนสายเกินไป, ชั้นไม่อยากได้ยินเสียง 『อึ๊บๆ!』 กันแทนการร่ายท่ามกลางสนามรบหรอกนะ

แต่ก็ดี ที่การเผยแพร่เวทที่ถูกต้อง เป็นไปด้วยดี

หากเป็นชีวิตชาติก่อน, คงจับตัวคนมาสุ่มๆ เอามาสอนเวทอมตะกับบังคับให้ฝึกเวทซักหลายร้อยปี เพื่อมาเป็นปาร์ตี้กับชั้นในการเตรียมความพร้อมไปตีมอนอวกาศแล้ว

แต่ในสภาพปัจจุบัน, ลืมเรื่องคาดหวังให้มีนักสู้เวทมนต์ที่เก่งๆไปได้เลย, มนุษยชาติอาจพินาศไปก่อนก็เป็นได้

อย่างน้อยชั้นก็อยากทำให้เวทไร้ร่ายเป็นที่นิยม เพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น




NEKOPOST.NET